Auðit.
Síðan bjuggust þeir við brullhlaupum sínum, ok skorti þá eigi tilfaung bæði góð ok nóg, stóð sú veizla mánuð fullan, ok voru menn virðuligum gjöfum í burt leystir; var Herrauðr þá til konúngs tekinn yfir öll þau ríki, er faðir hans hafði átt. En litlu síðar söfnuðu þeir liði, ok fóru til Bjarmalands, ok beiddi Bósi sér þar viðtöku, ok taldi þat til, at Edda ætti land allt eptir föður sinn, er nú var orðin eiginkona Bósa, kveðst hann svá mega helzt bæta landsmönnum þann skaða, sem þeir hefði af honum fengit, at hann væri konúngr þeirra, ok styrkja þá með góðum réttarbótum;En litlu síðar söfnuðu þeir liði, ok fóru til Bjarmalands, ok beiddi Bósi sèr þar viðtöku, ok taldi þat til, at Edda ætti land allt eptir föður sinn, er nú var orðin eiginkona Bósa, kveðst hann svâ mega helzt bæta landsmönnum þann skaða, sem þeir hefði af honum fengit, at hann væri konúngr þeirra, ok styrkja þá með góðum rèttarbótum; en með því at þeir voru höfðíngjalausir, þá sáu þeir eigi vænna, enn taka hann til höfðíngja yfir sik, en þeim var Edda áðr kunnig at góðum siðum; tók Bósi síðan undir sik Bjarmaland, ok gjörðist konúngr yfir; en hann átti son við frillu sinni, þeirri sem hann fann í skóginum, sá hét Sviði enn sókndjarfi, er var faðir Vilmundar viðutan;en hann átti son við frillu sinni, þeirri sem hann fann í skóginum, sá hèt Sviði enn sókndjarfi, er var faðir Vilmundar viðutan; þá gerðist Bósi höfðíngi mikill; hann fór austr á Glæsisvöllu, ok sætti þá Goðmund konúng ok Herrauð, fór (Herrauðr síðan) heim í Gautland, ok gerðist mikill höfðíngi; þau Hleiðr unnust mikit; þeirra dóttir var Þóra borgarhjörtr, er átti Ragnar loðbrók. Svá segir, at í gammsegginu því, er þeir sóktu til Bjarmalands, fyndist lýngormr, sá er gullslitr var á, ok gaf Herrauðr hann dóttur sinni í tannfé, en hún lét leggja undir hann gull, ok óx hann svá mikit, at hann lá í kríngum skemmu hennar, ok varð svá grimmr, at engi maðr þorði at koma í skemmuna, nema jarl ok sá maðr er orminum færði mat, oxa gamlan þurfti hann í mál, ok þótti hann hit mesta meinvættr, ok heitstrengði Herrauðr þess, at hann skyldi þeim einum manni gipta dóttur sína, sem þyrði at gánga í skemmuna til máls við hana, ok afréði orminn, en þat þorði engi, fyrr enn til kom Ragnar, son Sigurðar Hrings;Svâ segir, at í gammsegginu því, er þeir sóktu til Bjarmalands, fyndist lýngormr, sá er gullslitr var á, ok gaf Herrauðr hann dóttur sinni í tannfè, en hún lèt leggja undir hann gull, ok óx hann svâ mikit, at hann lá í kríngum skemmu hennar, ok varð svâ grimmr, at engi maðr þorði at koma í skemmuna, nema jarl ok sá maðr er orminum færði mat, oxa gamlan þurfti hann í mál, ok þótti hann hit mesta meinvættr, ok heitstrengði Herrauðr þess, at hann skyldi þeim einum manni gipta dóttur sína, sem þyrði at gánga í skemmuna til máls við hana, ok afrèði orminn, en þat þorði engi, fyrr enn til kom Ragnar, son Sigurðar Hrings; sá Ragnar var síðan kallaðr loðbrók, ok tók hann þat nafn af klæðum þeim, sem hann lét gjöra sér, þá hann vann orminn;sá Ragnar var síðan kallaðr loðbrók, ok tók hann þat nafn af klæðum þeim, sem hann lèt gjöra sèr, þá hann vann orminn; ok lúkum vér nú hér sögu Bögu-Bósa.ok lúkum vèr nú hèr sögu Bögu-Bósa.