Síðan bjuggusk þeir við brullhlaupum sínum, ok skorti þá eigi tilfǫng bæði góð ok nóg, stóð sú veizla mánuð fullan, ok voru menn virðuligum gjǫfum í brott leystir; var Herrauðr þá til konungs tekinn yfir ǫll þau ríki, er faðir hans hafði átt.
En litlu síðar sǫfnuðu þeir liði, ok fóru til Bjarmalands, ok beiddi Bósi sér þar viðtǫku, ok taldi þat til, at Edda ætti land allt eptir fǫður sinn, er nú var orðin eiginkona Bósa, kveðsk hann svá mega helzt bœta landsmǫnnum þann skaða, sem þeir hefði af honum fengit, at hann væri konungr þeirra, ok styrkja þá með góðum réttarbótum; en með því at þeir voru hǫfðingjalausir, þá sáu þeir eigi vænna, enn taka hann til hǫfðingja yfir sik, en þeim var Edda áðr kunnig at góðum siðum; tók Bósi síðan undir sik Bjarmaland, ok gerðisk konungr yfir; en hann átti son við frillu sinni, þeirri sem hann fann í skóginum, sá hét Sviði enn sókndjarfi, er var faðir Vilmundar viðutan; þá gerðisk Bósi hǫfðingi mikill; hann fór austr á Glæsisvǫllu, ok sætti þá Goðmund konung ok Herrauð, fór (Herrauðr síðan) heim í Gautland, ok gerðisk mikill hǫfðingi; þau Hleiðr unnusk mikit; þeirra dóttir var Þóra borgarhjǫrtr, er átti Ragnar loðbrók.
Svá segir, at í gammsegginu því, er þeir sóktu til Bjarmalands, fyndisk lyngormr, sá er gullslitr var á, ok gaf Herrauðr hann dóttur sinni í tannfé, en hon lét leggja undir hann gull, ok óx hann svá mikit, at hann lá í kringum skemmu hennar, ok varð svá grimmr, at engi maðr þorði at koma í skemmuna, nema jarl ok sá maðr er orminum fœrði mat, oxa gamlan þurfti hann í mál, ok þótti hann hit mesta meinvættr, ok heitstrengði Herrauðr þess, at hann skyldi þeim einum manni gipta dóttur sína, sem þyrði at ganga í skemmuna til máls við hana, ok afréði orminn, en þat þorði engi, fyrr enn til kom Ragnar, son Sigurðar Hrings; sá Ragnar var síðan kallaðr loðbrók, ok tók hann þat nafn af klæðum þeim, sem hann lét gera sér, þá hann vann orminn; ok lúkum vér nú hér sǫgu Bǫgu-Bósa.