Nú fara jarlar heim á Spán, ok systir þeirra, Ísodd svarta, með hinum mesta harmi, ok kunnu mikil hǫrmungar tíðindi at segja. En þá er Mórodd konungr fregnaði þessi tíðindi, varð hann óglaðr ok þótti þetta hinn mesti harmr; en þó bar hann þetta, sem allt annat, með hinum mesta drengskap.
Síðan sendi hann menn út á Spán eptir Kalegras Tristramssyni; ok er hann kom í England, þá kveðr Mórodd konungr þings, ok á því sama þingi gaf Mórodd konungr Kalegras Tristramssyni England ok konungdóm; en Mórodd konungr fór út í Jórsalaheim ok settisk þar í stein, ok beið svá fagrliga þess er allsvaldandi guð lét sér sóma at kalla hann til sín úr þessa heims ánauð.
Kalegras Tristramsson gerðisk hinn bezti riddari ok hinn mesti atgervismaðr fyrir allra hluta sakir; hann var ǫrr ok stórgjǫfull, alla góða menn gerði hann sér holla í ríkinu, en refsaði rán ok illgerðir, sem konungi sómir.
En er Kalegras hafði verit konungr um hríð yfir ǫllu Englandi, fór hann út í Saxland ok biðr dóttur keisarans; hon hét Lilja, hon var kvenna fríðust, þegar Ísodd fagra leið; hann gipti honum dóttur sína með mikilli sæmd ok virðing, ok flutti hann hana heim með sér í England.
En er þau hǫfðu ásamt verit um hríð, gátu þau bǫrn: sonu tvá ok eina dóttur; Patrocles hét son þeirra, en annarr Mórodd, en dóttir þeirra hét Mollína; þau váru ǫll hin gerviligstu. Synir Kalegras urðu hinu efniligstu menn, ok er mikil saga frá þeim.
Nú ræðr Kalegras Englandi, meðan guð lofar, sá hinn sami er lifir ok ríkir í verǫld veralda. Amen.