Nú skal segja frá Þorsteini ok mǫnnum hans, at þeir sneru til bœjar á Kársstaði ok gengu undir húsgafl allir saman.
Þá mælti Þorsteinn: "Vitu þér þann málavǫxt um ferð vára, at ek ætla til hefnda minna harma; en ek vil, at engi yðvarr veiti mér lið í móti Þórhaddi, nema líf mitt liggi við, því at ek vilda allra þeira bani verða; vara ek yðr því við, at reiði mín liggr við, ef eigi er svá gert."
Þorsteinn gekk til dyra ok kvaddi hurðar, ok kom Ingjaldr út ok heilsar Þorsteini. Hann spurði, hvat þar væri gesta. Ingjaldr varð fárr við ok segir þó.
Þorsteinn svarar: "Er eigi þat, at þeir gerisk mágar þínir, synir Þórhadds, ok hitti dœtr þínar? bið þá út koma, ef þeir vilja, at vér talim um sættir várar; er nú ekki fjǫlmenni boðit."
Bóndi kvað gott, ef svá væri, at þeir sættisk. Hann gerði svá, gekk inn ok sagði þeim, at Þorsteinn væri kominn úti ok vildi tala við þá.
Helgi kvazk eigi vita, hvárt honum væri þat nǫkkut í hug. Þorvarðr kvazk vilja út ganga, ef Þorsteinn væri einn, ok gekk hann út, ok Naddr, en Helgi var hóti seinni; ok er þeir kvámu út, bað Þorsteinn þá niðr setjask ok tala. Þorsteinn gekk frá at jǫrfa nǫkkurum, ok þeir eptir, ok kvað hann eigi mundu vera allskamt talit ok kvað því hœfa at sitja. Þorvarðr settisk niðr ok var enn vǫrpuligsti maðr, ok í því er hann settisk niðr, hjó Þorsteinn Nadd banahǫgg; en í því er Þorvarðr vildi upp standa, hjó Þorsteinn hann banahǫgg, áðr hann kœmisk á fœtr.
Í því kom Helgi út ok hljóp undir stein einn, er þar var í túninu, ok varðisk þaðan; hann var bæði mikill ok sterkr ok garpr enn mesti. Þorsteinn sótti at honum, ok áttusk við um hríð; en Sigurðr enn auðgi hét maðr, er í ferð var með Þorsteini; hann hljóp at Helga ok lagði til hans með sverði; en í þessu hjó Þorsteinn til Helga með øxi ok veitti honum bana, en kvað Sigurð illa hjá sitja, en kvað við hann mesta várkunn ok kvað engum ǫðrum skyldu hlítt hafa, "en þó veitta ek honum bana."