En nú sér Þorsteinn, hvar Agði jarl fer í allmiklum jǫtunmóð. Þorsteinn fer eptir honum, sér hann þá mikinn húsabœ, er Agði átti. Aldingarðr var við grindhliðit, ok stóð þar við ein jungfrú, hon var dóttir Agða, ok hét Goðrún, mikil var hon ok fríð; hon heilsaði fǫður sínum, ok spurði tíðinda.
Nóg eru tíðendi, segir hann, Geirrøðr konungr er dauðr, ok hefir Goðmundr af Glæsisvǫllum svikit oss alla, ok hefir leynt þar kristnum manni, ok heitir sá Þorsteinn bœjarmagn, hann hefir ausit eldi í augu oss, skal ek nú drepa menn hans, kastar hann þar niðr hornunum Hvítingum, ok hljóp til skógar, sem hann væri galinn.
Þorsteinn gekk at Goðrúnu; hon heilsaði honum, ok spurði hann at nafni. Hann kvaðsk Þorsteinn bœarbarn heita, hirðmaðr Ólafs konungs.
Stór mun þar hinn stœrsti, sem þú ert barnit, sagði hon.
Viltu fara með mér, segir Þorsteinn, ok taka við trú?
Við lítit yndi á ek hér at skiljask, segir hon; þvíat móðir mín er dauð: hon var dóttir Óttars jarls af Hólmgǫrðum, ok váru þau ólík at skapsmunum, þvíat faðir minn er mjǫk travllaukinn, ok sé ek nú at hann er feigr; en ef þú vilt fylgja mér aptr hingat, þá mun ek fara með þér.
Síðan tók hon þing sín, en Þorsteinn tók hornin Hvítinga; síðan gengu þau á skóginn, ok sáu hvar Agði fór, hann grenjaði mjǫk, ok helt fyrir augun; hafði þat samanborit, þegar hann sá skip Þorsteins, hljóp sá verkr í þjófs augun á honum, at hann sá eigi; var þá komit at sólarfalli, er þau kómu til skips; váru menn Þorsteins þá brott búnir, en er þeir sáu Þorstein, urðu þeir fegnir; sté Þorsteinn þá á skip, ok sigldu brott, er ei getit um ferð hans, fyrr enn hann kom heim í Noreg.
Þenna vetr sat Ólafr konungr í Þrándheimi. Þorsteinn fann konung at jólum, ok fœrði honum gripi þá, sem Goðmundr sendi honum, ok hornin Hvítinga ok marga aðra gripi; sagði hann konungi frá ferðum sínum, ok sýndi honum Goðrúnu. Konungr þakkaði honum, ok lofuðu allir hans hreysti, ok þótti mikils um vert; síðan lét konungr skíra Goðrúnu, ok kenna trú.
Þorsteinn lék svipuleik um jólin, ok þótti mǫnnum þat skemtan mikil. Hvítingar gengu í minnum, ok váru tveir menn um hvárt horn; en ker þat, sem Goðmundr hafði sent konungi, gekk engum af at drekka utan Þorsteini bœarbarni; handklæðit brann ei, þótt því væri í eld kastat, ok var hreinna eptir enn áðr.
Þorsteinn talar um við konung, at hann vildi gera brullaup til Goðrúnar, en konungr veitti honum þat, ok var þat sæmilig veizla. Ok hina fyrstu nótt, er þau kómu í eina sæng, (ok) niðr var hleypt fortjaldinu, þá brast upp þilfjǫl at hǫfðum Þorsteins, ok var þar kominn Agði jarl, ok ætlaði at drepa hann; en þar laust í móti hita svá miklum, at hann þorði ei inn at ganga, sneri hann þá í brottu. Þá kom konungr at, ok sló hann með gullbúnu refði í hǫfuðit, en hann steyptisk niðr í jǫrðina; helt konungr vǫrð um nóttina, en um morgunin váru horfin hornin Hvítingar; gekk veizlan vel fram, sat Þorsteinn með konungi um vetrinn, ok unnusk þau Goðrún vel.
Um várit beiddi Þorsteinn orlofs, at sigla í Austrveginn, ok finna Goðmund konung; en konungr sagðisk þat eigi gera, utan hann lofaði at koma aptr. Þorsteinn hét því. Konungr bað hann halda trú sína vel: ok eig meira undir þér enn þeim austr þar. Skildusk þeir með kærleikum, ok báðu allir vel fyrir honum, þvíat Þorsteinn var orðinn vinsæll; sigldi hann í Austrveg, ok er eigi getit annars, enn sú ferð fœrisk vel; kom hann á Glæsisvǫllu, ok fagnaði Goðmundr honum vel.
Þorsteinn mælti: hvat hafi þér frétt or Geirravðargǫrðum?
Þangat fór ek, segir Goðmundr, ok gáfu þeir landit í mitt vald, ok ræðr þar fyrir Heiðrekr Úlfhamr, son minn.
Hvar er Agði jarl? segir Þorsteinn.
Hann lét gera sér haug, þá þér fóruð, segir Goðmundr, ok gekk þar í með mikit fé; en þeir Jǫkull ok Frosti drukknuðu í ánni Hemru, er þeir fóru frá veizlunni, en ek hefi nú vald yfir heraðinu á Grundum.
Þar er nú mikit undir, segir Þorsteinn, hverju þú vilt mér af skipta, því at mér þykkir Goðrún eiga arf allan eptir fǫður sinn, Agða jarl.
Ef þú vilt vera minn maðr, sagði Goðmundr.
Þá muntu ekki vanda um trú mína, segir Þorsteinn.
Þat vil ek, sagði Goðmundr. Síðan fóru þeir til Grunda, ok tók Þorsteinn héraðit undir sik.
Þorsteinn reisti bú at Gnípalundi, því at Agði jarl hafði gengit aptr, ok eytt bœinn, gerðisk Þorsteinn hǫfðingi mikill. Guðrún fœddi sveinbarn mikit litlu síðar, ok hét Brynjólfr. Ekki var traust, at Agði jarl glettisk ei við Þorstein.
Eina nótt gekk Þorsteinn af sæng sinni, ok sá hvar at Agði fór, hann þorði hvergi inní hliðin, því at kross var fyrir hverjum dyrum. Þorsteinn gekk til haugsins, hann var opinn, ok gekk hann inn, ok tók brott hornin Hvítinga; þá kom Agði jarl í hauginn, en Þorsteinn hljóp út hjá honum, ok setti kross í dyrnar, ok lauksk aptr haugrinn, ok hefir ekki orðit vart við Agða síðan.
Um sumarit eptir fór Þorsteinn til Noregs, ok fœrði Ólafi konungi hornin Hvítinga; síðan fekk hann orlof, ok sigldi til eigna sinna; bauð konungr honum halda vel trú sína; hǫfum vér eigi frétt síðan til Þorsteins. En þá Ólafr konungr hvarf af Orminum langa, hurfu hornin Hvítingar. Lúkum vér þar þætti Þorsteins bœjarbarns.