Þess hafði á kennt í meðal-göngu manna, þá er um sættirnar var leitað, at Halli þótti eigi þurfa at draga allmikit lið saman, nema Hafliði neytti þess um sinn-sakir um nauðsynja-mál sín, eðr réði einn ella óskorat; ok lét Hafliða ærit fé hafa á gamals-aldri, ef hann héldi virðing sínni. Enn þriðja dag fyrir þinglausnir gengu menn fjölmennir til hvárir-tveggju, er sættin skyldi vera upp sögð. Hafliði görði fyrir áverkana átta tigu hundraða þriggja álna aura, vöru-virt fé; lönd norðr í Norðlendinga-fjórðungi, gull ok silfr, Norænan varning, jarnsmíði, ríffligir gripir þeir sem ekki væri minna fé en kúgildi, geldir hestar; því at einu graðr hestr, at merr fylgir; ok því at einu merhross ef hestr fylgði, ok ekki hross ellra enn tólf vetra ok eigi yngra enn þré-vett; gjalddagi á féinu skyldi vera fyrir búðar-durum Hafliða, eðr færa hónum heim gjaldit á sumu fénu; en hann virða sjálfr féit. Þá er Hafliði sagði upp vöxt fjárins, þá svaraði Skapti Þórarinsson: "Dýrr mundi Hafliði allr, ef svá skyldi vera hverr limr." Þá sagði Hafliði: "Eigi mundi sjá tunga þá eptir mæla ef [þess] þyrfti við; ok ferr þetta meirr eptir því sem vilja mundi Böðvarr Ásbjarnarson eðr aðrir óvinir várir er ek skal fé taka á mér, heldr en ek hefða mér þenna hlut ætlað; ok meirr hefi ek þessa sætt látið vera eptir bæn vina várra, heldr en eptir fégirni einni saman." Böðvarr mælti: "Af því at þessu er meirr á mik vikit en aðra, þá verð ek at svara; ek mun eigi þetta ósanna, af því at vanhlutarins unna ek þér slíks eðr meira en fjárins eigi." Þat hafði Böðvarr mælt þá er Hafliði sagði upp sáttina: "Þar reis at undir króki," ok því kvaddi Hafliði Böðvar at; enda var ávalt ótítt með þeim. Þorgils mælti: "Gefi menn vel hljóð máli Hafliða, því at hér hefir hvárr okkarr þat er vel má við una."
Ok eptir þetta þökkuðu hvárir-tveggju vel sínum liðveizlumönnum fylgð ok föruneyti ok allan sóma. Ok fyrr en Þorgils kæmi heim af þingi, þá hafði hann eigi minna fé þegit af vinum sínum ok frændum, en átta tigi hundraða: En margir buðu hónum heim ór öllum sveitum, bæði norðan, ok sunnan, austan ok vestan, þeirra er hann vitjaði síðan; ok leystu þeir hann með stórkostlegum gjöfum á braut. Ok farit var víða at krefja fjár um Vestfirðinga-fjórðung. En at öllu fénu upp luktu, því sem gört hafði verit, þá gaf Þorgils Hafliða virðulegar gjafar, stóðhross fimm saman, fingr-gull, ok feld hlaðbúinn, er hónum hafði gefit Sigríðr, dóttir Eyjólfs Snorra sonar Goða austan frá Höfðabrekku, er átt hafði Jón Kálfsson. Þangat sótti Þorgils heimboð, ok þá gaf hón hónum þessa gripi alla. Hafliði mælti: "Nú sé ek, at þú vill heilar sættir okkrar, ok skulu [vit] nú betr við sjá deilum en áðr." Ok þat efndu þeir, ok stóðu einu-megin at málum ávalt síðan meðan þeir lifðu.