Bókastaðir

Þess hafði á kennt í meðal-gǫngu manna, þá er um sættirnar var leitat, at Halli þótti eigi þurfa at draga allmikit lið saman, nema Hafliði neytti þess um sinn-sakir um nauðsynja-mál sín, eða réði einn ella óskorat; ok lét Hafliða œrit fé hafa á gamals-aldri, ef hann héldi virðing sinni.

Enn þriðja dag fyrir þinglausnir gengu menn fjǫlmennir til hvárir-tveggju, er sættin skyldi vera upp sǫgð. Hafliði gerði fyrir áverkana átta tigu hundraða þriggja álna aura, vǫru-virt fé; lǫnd norðr í Norðlendinga-fjórðungi, gull ok silfr, Norœnan varning, járnsmíði, ríffligir gripir þeir sem ekki væri minna fé en kúgildi, geldir hestar; því at einu graðr hestr, at merr fylgir; ok því at einu merhross ef hestr fylgði, ok ekki hross ellra enn tólf vetra ok eigi yngra enn þré-vett; gjalddagi á féinu skyldi vera fyrir búðar-durum Hafliða, eða fœra honum heim gjaldit á sumu fénu; en hann virða sjálfr féit.

Þá er Hafliði sagði upp vǫxt fjárins, þá svaraði Skapti Þórarinsson: "Dýrr mundi Hafliði allr, ef svá skyldi vera hverr limr."

Þá sagði Hafliði: "Eigi mundi sjá tunga þá eptir mæla ef [þess] þyrfti við; ok ferr þetta meirr eptir því sem vilja mundi Bǫðvarr Ásbjarnarson eða aðrir óvinir várir er ek skal fé taka á mér, heldr en ek hefða mér þenna hlut ætlat; ok meirr hefi ek þessa sætt látit vera eptir bœn vina várra, heldr en eptir fégirni einni saman."

Bǫðvarr mælti: "Af því at þessu er meirr á mik vikit en aðra, þá verð ek at svara; ek mun eigi þetta ósanna, af því at vanhlutarins unna ek þér slíks eða meira en fjárins eigi." Þat hafði Bǫðvarr mælt þá er Hafliði sagði upp sáttina: "Þar reis at undir króki," ok því kvaddi Hafliði Bǫðvar at; enda var ávalt ótítt með þeim.

Þorgils mælti: "Gefi menn vel hljóð máli Hafliða, því at hér hefir hvárr okkarr þat er vel má við una."

Ok eptir þetta þǫkkuðu hvárir-tveggju vel sínum liðveizlumǫnnum fylgð ok fǫruneyti ok allan sóma. Ok fyrr en Þorgils kœmi heim af þingi, þá hafði hann eigi minna fé þegit af vinum sínum ok frændum, en átta tigi hundraða: En margir buðu honum heim ór ǫllum sveitum, bæði norðan, ok sunnan, austan ok vestan, þeirra er hann vitjaði síðan; ok leystu þeir hann með stórkostlegum gjǫfum á braut. Ok farit var víða at krefja fjár um Vestfirðinga-fjórðung.

En at ǫllu fénu upp luktu, því sem gǫrt hafði verit, þá gaf Þorgils Hafliða virðulegar gjafar, stóðhross fimm saman, fingr-gull, ok feld hlaðbúinn, er honum hafði gefit Sigríðr, dóttir Eyjólfs Snorra sonar Goða austan frá Hǫfðabrekku, er átt hafði Jón Kálfsson. Þangat sótti Þorgils heimboð, ok þá gaf hon honum þessa gripi alla.

Hafliði mælti: "Nú sé ek, at þú vill heilar sættir okkrar, ok skulu [vit] nú betr við sjá deilum en áðr." Ok þat efndu þeir, ok stóðu einu-megin at málum ávalt síðan meðan þeir lifðu.