Hafliði hét maðr; hann var Másson, Húnröðarsonar, Véfröðarsonar, Ævarssonar. Þóríðr hét kona hans, dóttir Þórðar, sonar Sturlu Þjóðrekssonar; ok áttu þau mart barna. Síðan átti hann Rannveigu, systur Hallz Teitzsonar; þeirra dóttir var Sigríðr, er átti Þórðr í Vatzfirði. Snorri hét son þeirra. Hafliði bjó at Breiðabólstað í Vestrhópi, ok var bæði forvitri ok góðgjarn ok inn mesti höfðingi. Bergþórr hét bróðir Hafliða Mássonar; hann átti Kolþernu, dóttur Eyjólfs halta; þeirra son var Guðmundr, faðir Más prestz. Son Bergþórs var Már; hann var óvinsæll ok ílla skapi farinn, ok ólíkr góðum frændum sínum; hafði nakkvat fé ok hélt ílla á. Hann var opt með Hafliða frænda sínum á vetrinn, ok var hónum óskapuðr. Þat var sagt eitt vár, at hann keypti sér skip ok ferr á Strandir norðr. Hann var maðr mikill ok beinstórr, skarpvaxinn, svartr, ok ósélegr. Hann kemr niðr á Ströndum norðr þar sem heitir í Ávík til þess bónda er Hneitir hét; hann var skilgóðr bóndi ok vinsæll. Kona hans hét Björg; þau áttu tvá sonu, Steinþór og Finnboga; Rannveig ok Hergerðr vóru dætr þeirra. Hneitir var þingmaðr Hafliða, ok annaðisk reka hans. Þorsteinn hét maðr, vinsæll ok rólyndr; hann var kallaðr allra manna veiðnastr; hann annaðisk móður sína ok börn sín; fór jafnan með skipi Hneitis, ok skapaði hann hónum góðan hlut fyrir starf sítt.
Í þenna tíma bjó Þorgils Oddason á Staðarhóli í Saurbæ; hann hafði mann-mart með sér, ok rausn mikil var þar í mörgum hlutum. Hann var stórfengr ok auðigr. Þorgils var sonr Odda Snerissonar, Þóroddzsonar: Móðir Sneris var Friðgerðr Hyrningsdóttir. Hyrningr átti Arndísi dóttur Geirmundar Heljar-skinnz. Móðir Odda Snerissonar var Álof dóttir Bitru-Odda, Þorbjarnarsonar. Móðir Bitru-Odda var Yngvildr dóttir Álfs í Dölum. Yngvildi hafði átt Þorvaldr eyrgoði, Steingríms son er nam Steingrímsfjörð, ok bjó í Trollatungu. Sjá kyns-þáttr Þorgils Oddasonar er sumum ókunnari enn Reyknesinga. Hallbera hét móðir hans, dóttir Ara af Reykjanesi. Kolfinna [hét] kona Þorgils, dóttir Hallz Styrmis sonar, Þorgeirs sonar frá Ásgeirsá. Þær sveitir vóru fjölbygðar, ok góðir bændr í þenna tíma. Þórðr Gilsson bjó undir Felli inu iðra. Húnbogi Þorgilsson bjó at Skarði, faðir Snorra lögsögumannz. Már prestr Þormóðsson bjó í Sælingsdals-tungu; hann var frændi náinn Hafliða Mássonar. Halldóra hét móðir hans, dóttir Védísar Másdóttur, en Védís var systir Hafliða Mássonar. Þorsteinn Kvistzson átti Védísi, dóttur Þorgerðar, dóttur Védísar Másdóttur. Guðmundr prestr Brandzson bjó í Hjarðarholti; hann var náfrændi Þorgils Oddasonar ok alda-vinr. Örnólfr Þorgilsson bjó at Kvennabrekku. Arnórr Kollzson bjó at Kleifum í Gilsfirði. Þórálfr Bjarnarson bjó at Skriðins-enni; hann var félítill, ok var þó vinr ok þingmaðr Hafliða Mássonar.
Ingimundr prestr Einarsson Arasonar, hann bjó á Reykjahólum. Hann var vinsæll maðr ok þó nökkut févani; en var þó bæði örr af penn [in] gum, ok ið mesta stórmenni í skapi, sem ætterni hans var til. Hann var skáld gótt, ok at mörgu inn mesti mætis-maðr. Hann var enn frændi Þorgils Oddasonar; ok hann hafði gefit hónum Reyknesinga-goðorð, ok var þeirra frændsemi allgóð. Ingimundr var fræðimaðr mikill, ok fór mjök með sögur, ok skemti vel kvæðum; ok orti góð kvæði; ok þá laun fyrir útanlandz. Hann var ok góðr viðtakna er vinir hans sendu hónum vandræðamenn, ok seldi jafnan vel sér af hendi. Hrólfr hét maðr er bjó á Skálmarnesi undir Múla; hann var vinr góðr Þorgils, ok var þingmaðr hans, lögmaðr mikill, ok fór mjök með sakir. Hann var ok sagna-maðr ok orti skipuliga; vel fjár-eigandi, ok átti gótt bú. Þórðr hét maðr, hann bjó í Hvammsdal, ok átti þat land Þorgils Oddason. Þórðr var félítill, ok var kallaðr Rufeyjaskáld, af því at hann hafði þar lengi verit áðr. Skip þat stóð uppi í Dögurðarnesi, er átti Bergþórr Másson; hann seldi Má son sínn til fóstrs Þórði, ok óx Már þar upp, ok þá illa góðan viðrgörning; ok at nestlokum vinnr Már á Þórði fóstra sínum mjök, ok hleypr síðan til Hafliða Mássonar frænda síns, ok tók hann við hónum. En Þorgils ferr með eptirmálit. Ok er þar löng frásögn um málaferli þessi ok tilganga. Ok er þetta sagt upphaf mála þeirra Þorgils ok Hafliða Mássonar.
Maðr sá fæddisk upp í Breiðafirði er Óláfr hét ok var Hildisson. Faðir hans varð sekr skógarmaðr; en sveinninn var færðr til féránsdóms ok görðisk at fjórðungs-ómaga ok héraðs-fara um Breiðafjörð; ok ferr svá fram unz hann var tólf vetra. Hann var heldr óvænn maðr ok nökkut kjötvaxinn, hærðr vel, ok féll mjök hárit í lokka. Þá var hann talinn af þessi vist, ok var þá löngum með Þorgilsi á Staðarhóli. Hann átti fátt í fémunum, ok hross nökkur átti hann, ok var óhraklegr at klæðum; eina fata-kistu ok öxi mjök góða. Hann leitar þá við Þorgils hvert ráð hann sæi helzt fyrir hónum liggja. Hann svarar; kvað þat vænst, at hann færi norðr á Strandir ok aflaði þar fjár; sagði þat margra manna siðvenju. Síðan fór hann norðr á Strandir með gagn sítt, ok kemr niðr í Ávík til Hneitis. Þess er við getið, at Már Bergþórsson vekr til við Þorstein, ef hann mundi vera á skipi með hónum: "Þú ert" [segir hann] "maðr hægr viðreignar, en þyrfta ek þess mannz mest." Hann sagði: "Ek hefi lengi verit með Hneiti, ok hefir mér gótt til hags orðit, ok er mér nauðbreytt um þat." Már segir, kvazk ok ætla, at hann mundi vel við hann lúka; ok sækir mjök eptir. Ok þar kemr, at Þorsteinn neitar eigi skipvist með Mávi. Þá skorar hann til mjök, ef Hneitir legði leyfi til, at Þorsteinn réðisk frá skipi hans ok í sveit með hónum. Hneitir sagði: "Þykkir hónum einsætt at skilja við mik?" Már segir: "Þat lætr hann nú at hónum þykki þat ekki síðr hent." Hneitir segir hann ráða mundu. Ok skilja at því. Óláfr Hildisson vekr til við Hneiti, ef hann mætti veita hónum skipun. Hann sagði, at hann hefði ráðit menn til skips síns, en sagði [at] Már hefði enn eigi ráðit fulla skipun. Óláfr svarar: "Þat sem okkr hefir at orðum orðit, þá verðr mér sá maðr torsóttr; vilda ek nú at þú vekðir til fyrir mína hönd." Hann hét því; ok vekr síðan til við Má ef hann vildi taka við Óláfi. Már lézk vilja tala við manninn áðr hann héti hónum skipun. Síðan kemr Hneitir máli þeirra saman, ok ræðr Óláf til skipunar við Má. Már frétti: "Hvar eru veiðarfæri þín eðr vistir? er þat síðr manna at fá sér slíka hluti áðr sér taka skipun." Hann sagðisk ekki hafa þeirra hluta. Már sagðisk eigi mundu við þeim mönnum taka er svá fólslega hafa búit sína ferð; kvazk ok þann veg á hann lítask sem hann mundi glæpamaðr nökkurr vera.
Hneitir átti nú hlut í, at hann varni hónum eigi skipunar, en hann ráði mjök sjálfr fyrir kostum. Már segir, at hann mundi eigi við hónum taka, nema hann ynni hónum allt, ok hann réði kaupi hans. Ok þann kost tekr Óláfr upp; ok rézk hann í skip með Mávi.
Þat er eitt sinn um sumarit, at Óláfr er óslyngr við þat er hann skyldi göra; enda þiggr Már illa. Verðr opt þeirra í millum at standa um sumarit; kemr þar svá, at Óláfr svarar illa; en þó fá þeir mikit fang; ok koma í Ávík at hausti til Hneitis. Þá vekr Óláfr til hvat hann skuli kaups hafa. Már sagði hann ekki hafa munu, ok kvað hann einskis verðan. Óláfr svarar, kvazk opt hafa góða menn heim sótt, ok kvað öllum vel hafa til sín orðit öðrum enn hónum; ok kvað hann í mesta lagi ór sínni ætt; sagði öngan mundu við sik jafn-illa lokit hafa. "Heyr á endemi!" segir Már, "ok eru þat mikil firn ef ek skal taka af þér ill orð." Síðan tekr Már allt upp fyrir Óláfi er hann átti í fémunum, bæði kistu hans ok klæði, ok svá vápn hans sem annat. Óláfr sagði Hneiti til svá búins. Hann segir [at] Már mundi þat eigi göra vilja; ok ræðir Hneitir til við Má, at hann láti rakna fémuni hans ok kistu; segir þó hlut hans yfrit harðan, þó [at] hann missti kaupsins. Már kvað eigi tjá hans umræðu um þenna hlut. Hneiti þótti verr; ok skilja við þat. Litlu síðarr sagði Hneitir Mávi, at vistir hans mundu þar eigi verða lengr at hans leyfi. En þat var raunar, at Hneiti þótti Már göra of marg-talat við dóttur sína. Már kvezk eigi hirða hvat þeir búkarlar rœddu þar á Ströndum um vistir hans, ok lézk þar mundu öngan gaum at gefa.
Óláfr Hildisson ferr á brott ór Ávík ok hefir misst alls fjár síns. Hann kemr í Saurbæ á Staðarhól; ok var þat kveldit, er hann kom á Staðarhól, ósvást veðr; ok sitr Þorgils bóndi við eld ok húskarlar hans. Kemr hann inn Óláfr; ok sér hann Þorgils manninn ok kennir, ok býðr hónum þar at vera. Lætr "fiarun" vita, er hann selt hefir vápn sín ok klæði. "Munu vér eigi annarsstaðar," segir Þorgils, "þurfa veiðiskap at kaupa, en at þér." "Verr er en því sæti," segir Óláfr. Hann er þar um nóttina, ok segir Þorgilsi vandræði sín, ok biðr hann ásjá. Þorgils lætr hann þar vera; ok biðr hann húsfreyju at fá hónum klæði nökkur. Ok þá leitar Óláfr eptir, hvert ráð Þorgils legði helzt til með hónum. Hann sagði, [at] hónum hæfði at leita eptir við Má at hann næði fé sínu. Óláfr sagðisk þess ófúss; — "ok vænti ek þar íllra orða." "Þetta er þó mítt ráð, at þú leitir eptir sæmð þínni; en þat sé ek, at þik skortir vápn," — ok fékk Þorgils mikla öxi í hönd hónum, ok sagði: "Eigi værir þú óflugumannlegr," sagði hann. Ok skilja at því. Ok ferr Óláfr norðr, unz hann kemr í Ávík. Þat var ekki síð dags. Hneitir var eigi heima, en húsfreyja sat á palli; ok gengr Óláfr á pallinn til húsfreyju. Hón frétti tíðenda. Már lá útar í bekk, ok hafði lagt höfuð sítt í kné Rannveigar dóttur Hneitis bónda. Hann settisk þá upp er hann heyrði til Ólafs, ok hafði annan fótinn niðr fyrir bekkinn; hann var í loðkápu; en Óláfr snýr at pallinum útar fyrir hann Má, ok spyrr: "Hversu máttú, Már, eðr hve líkar þér?" Hann sagði: "Hvat mun þik undir vera? fyrir þat mun þér ganga sem ek mega illa ok mér líki ok illa." Síðan mælti Óláfr linlega til, ef hann mundi vilja bæta hónum fyrir fjár-upptökuna; ok mælti til vel. Már svarar illa, ok sagði eigi mundu tjá um orð eðr tillögur Þorgils Oddasonar. Síðan höggr Óláfr til Más, ok verðr þat svöðu-sár ok eigi beinhögg. Síðan gengr Óláfr út; en Már vill hlaupa eptir hónum; Þorsteinn hleypr upp ok heldr Mávi, ok þægir hónum í bekkinn. Már verðr ákaflega óðr við, ok lézk Þorstein mundu vilja slíkan kost af hónum, ef hann bannaði hónum at hefna sín. En Þorsteinn gaf öngan gaum at orðum hans. Þá eggjaði Már sonu Hneitis útgöngu, ok hefna sín; en sveinarnir hljópu út; en móðir þeirra eptir þeim, ok bað, [at] þeir hlypi eigi í þetta vandræði. Óláfr ferr nú leiðar sínnar. En konur bundu sár Más. Hann þiggr þat illa. Ok litlu síðarr sprettr upp Már, ok at hónum Þorsteini, ok vegr hann; ok hneig Þorsteinn í faðm móður sínnar. Ok [litlu síðarr] kom Hneitir heim ok rak þegar Má á brott, ok kvað mart illt af hónum standa.
"Þat mun nú ok vera at sinni," sagði Már, "en lítinn gaum væntir mik at ek göra at orðum þínum um þat." Síðan fór Már á fund Hafliða frænda síns, ok sagði hónum víg Þorsteins, ok þar at allan atburð eptir því sem mála-vöxtr stóð til. Hafliði lét illa yfir verkinu, ok kvað Má lengi hafa verit mikinn ónytjung, ok kallaði slíka menn helzt mega heita frænda-skömm.