Bókastaðir

Sverrir konungr andaðisk laugardaginn í sæludǫgum; ok var um lík hans búit vegliga, sem ván var. Var svá gert sem konungr hafði beðit, at berat var andlit hans; sá allir þeir er hjá váru, ok báru síðan þar allir eitt vitni, at engi þœttisk séð hafa fegra líkama dauðs manns en hans; var hann ok meðan hann lifði allra manna fegrstr á hǫrund.

Sverrir konungr var maðr lágr á vǫxt, þykkr, sterkr at afli, breiðleitr ok vel farit andlitinu; optast skapat skegg, rauðlitut augu, ok lágu fagrt ok fast. Hann var kyrrlátr ok hugaðsamr; manna var hann snjallastr, stórráðr, skírt orðtakit, ok rómrinn svá mikill yfir málinu, (at) þóat hann þœtti eigi hátt tala, þá skildu allir, þóat fjarri væri; hann var sœmiligr hǫfðingi, þar sem hann sat í hásæti með vegligum búnaði; hann var hárr í setunni, en fótleggrinn skamr; aldregi drakk hann áfenginn drykk, svá at hann spillti viti sínu at heldr. Hann mataðisk jafnan einmælt; hann var djarfr ok frœkn, eljunarmaðr mikill við vás ok vǫkur.

Lík Sverris konungs var borit ofan til Kristskirkju; var sú líkferð ger með mikilli prýði. Í Kristskirkju utar frá kóri ok innarr frá suðrdyrum var opnaðr steinveggrinn, ok lagit þar í lík konungsins ok var síðan látinn aptr veggrinn, ok fest þar í tabula af eiri, ok þar ritat á með gullstǫfum vers nǫkkur. Þar var fest á utan pell eitt, ok þar hjá merki hans, skjǫldr ok sverð ok stálhúfa.

Sverrir konungr andaðisk octava idus martii, anno ab incarnatione domini millesimo centesimo nonagesimo; þá hafði hann konungr verit fimm ok tuttugu (vetr). Þá váru liðnir átján vetr frá falli Magnúss konungs Erlingssonar.

Á sama ári andaðisk Knútr Danakonungr, ok kom þar til ríkis Valdemarr bróðir hans. Þá andaðisk ok Byrgir jarl brosa; ok tóku þá Svíar til konungs Jón, son Sǫrkvis konungs, var hann þá vetr gamall; hǫfðu þá Svíar konung bróklausan.