Enn er allir þeir, er þar váru saman komnir, játuðu sér þetta allt vel viljat, er hann hafði tjáð ok talat, þá slitu þeir með því þinginu. Þá var hinn snarpasti kuldi ok frost, sem langan tíma hafði áðr verit, ok hinir grimmustu norðanvindar; enn svelli ok hinu harðasta hjarni var steypt yfir alla jǫrð, svá at hvergi stóð upp.
Enn á næstu nótt eftir þann fund, skiftisk svá skjótt um með guðligri forsjá ýmisleikr loftsins, at um morgininn eftir var á brautu allr grimmleikr frostins, enn kominn í staðinn hlœr sunnanvindr ok hinn bezti þeyr. Gerði þaðan af hœgja veðráttu ok blíðar sólbráðir; skaut upp jǫrðu dag frá degi, svá at á skǫmmu bragði fekk allr fénaðr gnógt gras af jǫrðu til viðrlifnaðar.
Glǫddusk þá allir með miklum fagnaði, er þeir hǫfðu hlýtt því miskunnar ráði, er Arnórr hafði til lagt með þeim, ok tóku þegar í mót svá gnógligum velgerning guðligrar gjafar, ok fyrir því gengu allir þingmenn Arnórs kerlingarnefs, karlar ok konur fljótt ok feginsamliga með sínum hǫfðingja undir helga siðsemi sannrar trúar, er þeim var litlu síðar boðit, því at á fárra vetra fresti var kristni lǫgtekin um allt Ísland.
Arnórr kerlingarnef var son Bjarnar Þórðarsonar frá Hǫfða. Móðir Bjarnar hét Þorgerðr dóttir Þóris hímu ok Friðgerðar, dóttur Kjarvals Íra-konungs. Hǫfða-Þórðr var son Bjarnar byrðusmjǫrs, Hróaldssonar hryggs, Bjarnarsonar járnsíðu, Ragnarssonar loðbrókar.