Svá er sagt: at þá er Sturla frétti andlát Þorbjargar konu Páls prestz, at hann legðisk í rekkju; ok þat var hónum opt títt þá er hann var hugsjúkr. Menn fréttu hann at, hví þat gegndi. Hann svarar: "Ek hefi nú þau tíðendi frétt er mér þykkja athuga-verð." Menn svöruðu: "Ekki hugðu vér, at þú mundir stríð um þat bera, þótt Þorbjörg væri önduð." Sturla svarar: "Annat berr til, þvíat mér er... alheg at þvíat ek virði svá, at aldri væri saklaust við sonu Páls ok Þorbjargar meðan hón lifði; en nú samir eigi vel, at veita þeim ágang er hón er önduð." — Þá bjó Magnús prestr Pálsson at Helgafelli, ok Hallfríðr dóttir Þorgils Ara sonar ins Fróða, ok var hón skörungr mikill.
Sturla andaðisk í elli sínni í Hvammi, ok bjó Guðný þar eptir lengi síðan. Einarr Þorgilsson andaðisk tveimr vetrum eptir þat er Sturla andaðisk. Sem enn mun sagt verða síðarr.