Svá er sagt: at þá er Sturla frétti andlát Þorbjargar konu Páls prests, at hann legðisk í rekkju; ok þat var honum opt títt þá er hann var hugsjúkr. Menn fréttu hann at, hví þat gegndi.
Hann svarar: "Ek hefi nú þau tíðendi frétt er mér þykkja athuga-verð."
Menn svǫruðu: "Ekki hugðu vér, at þú mundir stríð um þat bera, þótt Þorbjǫrg væri ǫnduð."
Sturla svarar: "Annat berr til, þvíat mér er... alheg at þvíat ek virði svá, at aldri væri saklaust við sonu Páls ok Þorbjargar meðan hon lifði; en nú samir eigi vel, at veita þeim ágang er hon er ǫnduð."
Þá bjó Magnús prestr Pálsson at Helgafelli, ok Hallfríðr dóttir Þorgils Ara sonar ins Fróða, ok var hon skǫrungr mikill.
Sturla andaðisk í elli sinni í Hvammi, ok bjó Guðný þar eptir lengi síðan. Einarr Þorgilsson andaðisk tveimr vetrum eptir þat er Sturla andaðisk. Sem enn mun sagt verða síðarr.