Þorgils hét maðr Oddason; hann var höfðingi mikill; hann bjó á Staðarhóli í Saurbæ. Sá sami Þorgils átti deilu við Hafliða Másson sem fyrr segir. Hallbera hét móðir hans, Ara dóttir af Reykjanesi. Hann átti Kolfinnu dóttur Hallz Styrmis sonar norðan ór Víðidal frá Ásgeirs-á. Þessi vóru börn þeirra þau er kómusk ór barnæsku: — Oddi ok Einarr; ok dætr: Hallbera er átti Gunnsteinn Þórisson er bjó norðr í Reykjardal á Einarsstöðum; önnur var Valgerðr, er átti Þórhallr Finnzson austr í Fljótzdalshéraði; þriðja Álöf, er átti Snorri Kálfsson er bjó á Mel í Miðfirði; fjórða Aldís er átti Örnólfr Kollason frá Snjófjöllum ór Ísafirði; fimmta Gunnhildr er átti Halldórr Bergsson; sétta Ingibjörg er átti Böðvarr Barkarson; sjaunda Guðrún er átti Halldórr slakkafótr Þórarinsson er bjó í Fagradal. Oddi Þorgilsson var at fóstri með Sæmundi Sigfússyni í Odda; ok var hann prestr. Einarr Þorgilsson var at fóstri með Þorgeiri Sveinssyni at Brunná; Viðarr hét sonr Þorgeirs. Vermundr inn auðgi bjó á Hóli í Saurbæ; hann átti Þóríði Starradóttur; Þorbjörn hét son þeirra, en Þóra dóttir; önnur Þorbjörg, er átti Ari Einars son, Ara sonar. Þóru átti Þorgils Simonarson; þeirra synir, Gunnlaugr ok Jón, Jörundr, Þorgeirr. Þá bjó á Stað í Hrútafirði Skeljungr Helgason; hann átti Þorgerði, dóttur Ásbjarnar ins daufa; börn þeirra vóru, Helgi prestr, Narfi ok Þorlaug, er átti Jón Þorgilsson.
Snorri lögsögu-maðr Húnbogason bjó at Skarði á Nerðri Ströndz hans móðir var Yngvildr Hauksdóttir; hennar móðir hét Þorgerðr; hennar móðir Yngvildr; hennar móðir Þorbjörg dóttir Óláfs Höskullz sonar. Móðir Höskullz var Þorgerðr, dóttir Þorsteins [rauðs], Óláfs sonar ins Hvíta, Ingjaldz sonar. Móðir Ingjaldz var Álöf, dóttir Sigurðar Orms-í-auga. Snorri lögsögu-maðr átti Yngvildi Atladóttur. Synir þeirra vóru þeir Þorgils ok Narfi, faðir Snorra prestz er þar bjó síðan. Álfr Örnólfsson bjó í Fagradal öðrum. Birningr Steinarsson bjó í Tjaldanesi; hann átti Helgu dóttur Þorgeirs langhöfða; dóttir þeirra hét Sigríðr. Móðir Birnings var Hallfríðr Birnings dóttir, Halldórs sonar, Snorra sonar Goða. Undir Felli á Syðri Ströndz bjó Þórðr Gilsson; móðir Þórðar var Þórdís, dóttir Guðlaugs ór Straumfirði ok Þórkötlu, Halldórs dóttur, Snorra sonar Goða. Þórðr Gilsson tók við goðorði Snorrunga eptir Mána-Ljót. Þórðr átti Vigdísi dóttur Svertings Grímssonar. Börn þeirra vóru, Sturla ok Snorri, Þórdís ok Guðrún. Hallr son Þórðar gufu var húskarl undir Felli; ok græddi fé þar til er hann keypti land ok görði bú í Flekkudal. Hann elskaði Sturlu er hann var ungr, ok görðisk fóstri hans. Hallr átti þá konu er Guðbjörg hét; þeirra synir vóru þeir Grímr, Snorri, Ingjaldr. Erlendr hét maðr er bjó í Svínaskógi; hann átti Álöfu, dóttur Þorsteins Kuggasonar; þeirra dóttir var Guðleif. Erlendr andaðisk en Álöf bjó þar eptir, ok þótti vera kvenna fríðust ok görvilegust. Sturla Þórðarson tók þar til ráðs, ok hafði hana heim [við sér], ok áttu þau fimm börn: Helga, Valgerðr; Sveinn ok Þóríðr vóru jafn-gömul; Sigríðr, hón var ein.
Skeggi hét maðr er bjó á Skarfsstöðum, sonr Gamla Skeggjasonar skamm-höndungs; hann var sonr Þórdísar, systur Grettis Ásmundarsonar. Skeggi var vitr maðr ok gildr bóndi. Þóroddr hét annarr son Gamla er bjó í Þórólfs-höfn; hann var góðr bóndi; son hans hét Vilmundr. Einarr hét inn þriði son Gamla er bjó í Miðfirði; hann átti Sigríði Kálfsdóttur, systur Snorra. Helga hét dóttir Gamla er átti Þórarinn Króksfjörð; þeirra synir vóru þeir, Jón, Þorsteinn, Oddi; þeir vóru miklir menn ok sterkir. Þá bjó í Hvammi Þorkell prestr, góðr bóndi; hann átti Þórunni Ormsdóttur; þeirra synir vóru þeir Guðmundr prestr ok Bjarni. Þeir vóru görfilegir menn. En er Þorkell andaðisk, þá eyddusk fé fyrir þeim bræðrum, ok seldu þeir landit Böðvari Barkarsyni. Gunnvarðr hét prestr útlendr; þessi vóru börn hans: Ásólfr, Óðalrikr, Margrét; þau vóru görfilegir menn ok fóru með verka-kaup um sumrum.
Nú er frá því sagt, at Óðalrikr fékk sér vist með Skeggja Gamlasyni. Þat bar um sumarit til tíðenda at sex álnar lérepts hurfu Arnóru konu Skeggja. En hann Skeggi þóttisk þat spurt hafa, at Vigdís fylgju-kona Óðalriks myndi hafa; hón var skillítil kona, ok var þá vestr í sölva-fjöru í Saurbæ; hón var at herbergi í sauða-húsum fyrir Hvítadal. Skeggi heimti Óðalrik á mál, ok kvað [svá at orði]: "Svá er nú mál með vexti, at lérept nökkut er horfit; ok býðr hugr mínn helzt, at þit munit handhafa at orðit, ok vilda ek at þú segðir mér í trúnaði, ok mun þá létt falla." Hann svarar, ok kvezk eigi ætla slík orð Skeggja fyrir sítt starf, er hann vann fyrir hónum. Skeggi mælti: "Vili þit festa jámburð?" Óðalrikr kvazk þat gjarna vilja. Ok Skeggi lét þat fram fara; ok lézk þó eigi vilja hann í vistinni þar til [er] hann hefði hrundit málinu. Óðalrikr kvað sér þó eigi títt at bera járn, ef hann skyldi láta vistina. Skeggi sagði: "Svá er at varask ill ráð, at þat er jafnan, at þau lúkask opt eigi vel." En með því at Skeggi var maðr ok vinsæll, ok haldsamr á sínu máli, þótt stórmenni ætti hlut at, þá varð þat öfundsamt, þvíat öllum tengða-mönnum Þorgils Oddasonar þóttu skylðir til at vægja fyrir þeim, en Óðalrikr var þeim á hendi bundinn. Ok nú fór hann at hitta Odda Þorgilsson, ok sagði hónum hver ósæmð hónum var gör, ok bað hann ásjá. Oddi segir, ok kvazt ógörla vita hvat manni hann var í trúlyndi eðr í öðrum hlutum, hvárt þat væri eptir ásýnd hans ok görvileika eðr eigi. Óðalrikr kvazk þat eigi vita, hversu þat vildi verða. Oddi mælti lítt af hendi um ásjána. Ok í þenna tíma hafði Oddi í bú sezk at Skarði á Nörðri Strönd, en Einarr bróðir hans bjó í Sælingsdals-tungu. Þat sama sumar hittusk þeir á þingi Þorgeirr Hallason, ok Sturla Þórðarson, ok hafði hann fram bónorð fyrir sína hönd, ok bað Ingibjargar dóttur hans. Þorgeirr svarar þeim málum vel, ok átti ráð við vini sína. Hann hafði ok spurdaga af Sturlu, at hann var mikil-menni ok ætt-stórr ok líklegr til höfðingja; ok rézk þat ór málum þeirra, at Sturla fastnar sér Ingibjörgu á því þingi, þá konu er vænst var kölluð á Íslandi; hana hafði átt Helgi Eireksson, ok hét Einarr son þeirra; hann var þá þré-vetr. Móðir Ingibjargar var Hallbera Einars dóttir, Ara sonar, Þorgils sonar. Þorgeirr bjó þá í Kristznesi í Eyjafirði, ok var mikill höfðingi. Sturla sækir norðr þangat brúðkaup sítt; ok fóru þeir Þorgils Oddason ok Einarr son hans, ok Magnús prestr, ok vóru þrír tigir manna, ok höfðu frítt lið. Faðir hans var hrumaðr af elli, ok fór hann eigi. Ingibjörg fór norðan með Sturlu, ok vóru þau undir Felli inu Vestra. En um haustið um Matheus-messu var gildis-fundr í Hvammi, ok kom þar fjölmennt. Oddi Þorgilsson var þar kominn á kynnis-leit. En um daginn milli tíða skyldi mæla samkvámu-málum, ok var stofan skipuð. Oddi sat í öndugi en Skeggi Gamlason sat í innan-verðri stofu á inn æðra bekk. Menn biðu Böðvars Barkarsonar, en hann kom eigi inn; en Óðalrikr var [þar] kominn ok reikaði á gólfi. En er hann kom fyrir Skeggja, þá brá hann öxi undan skikkju, ok hjó í höfuð hónum, svá at öxin sökk; ok mælti við: "Svá kann ek járn bera." Skeggi hljóp upp við höggit, ok settisk þegar niðr aptr; en Óðalrikr hljóp þegar til dura ok fram; en Böðvarr Barkarson hafði staðit fyrir framan hurðina, ok lauk aptr eptir hónum hurðina er hann hljóp út. Hann hljóp á fjall upp ok svá austr um heiði. Þá mælti Oddi Þorgilsson: "Þetta er íllr atburðr." Skeggi svarar: "Eigi fjarri því sem þér munduð vilja." Ok er eigi getið fleiri orða hans. Ok varð þat þegar at vígi. En fyrir þat at Skeggi var þingmaðr [þeirra] Þórðar ok Sturlu ok vin, þá tók Sturla eptirmálit; ok kvað slíkt ílla at berask, er flugumenn hljópu í höfuð mönnum. En til Óðalriks fréttisk ekki í bráð.
En um vetrinn eptir Jól var skinnleikr undir Felli. Þar var kominn Norðlenzkr maðr; hann mælti, ok kvað þat á máli haft norðr þar um Öxarfjörð, at "vestr hér mundi vera góðir leikmenn, þvíat þar var kominn... forgangs-maðr er þar var at leikum, ok fór um várit austr í Fjörðu." Sturla frétti hvat nafn hans væri. Gestrinn kvað hann undarlega heita, ok svá föður hans. Þá nefndi Sturla Óðalrik Gunnfarsson. Gestrinn kvað hann svá nefnask. Ok kvað Brand prest Úlfhéðinsson hafa sent sik austr í Fjörðu til Þórhallz Finnzsonar. [Sturla] kvað nú hægra um at leitask. Ok um várit eptir Páska fór Sturla norðr til Öxarfjarðar at fjár-reiðum sínum. En er hann var í Skagafirði at Valla-laug, þá kom þar Brandr prestr Úlfhéðinsson; ok heimti Sturla hann á mál; ok spurði, ef hann væri sannr at björg við manninn eðr hverja meðferð hann hyggi at hafa; "Vilju vér leita eptir með stillingu við þik." Hann kvað þat satt vera; "En nú er svá komit, at ek vil at þú vitir allt um ferðir hans; en ek vil [at] þú ráðir einn um málit með okkr." Sturla segir: "Slíkt hefir þú allt; en görla skil ek hvat þik hefir til rekit; ok mun verit hafa í ráði Oddi Þorgilsson, ok margir aðrir þótt ek nefna eigi." Hann þóttisk nú glögglegar vita enn áðr, hverir í ráðum eðr björgum höfðu verit með Óðalriki. Ok nú tóku at rísa úfar á vinfengi þeirra Odda; en þó var þetta mál í deilð lag [i] t, ok fram haft á Alþingi um sumarit; ok varð Óðalrikr sekr, ok stóðu menn því ekki í móti. En hónum varð útan komit austr í Fjörðum. Síðan var eptir leitað hvat menn vildi bjóða fyrir bjargir eðr fjörráð. En þar kom við umtölur góðra manna, at goldit var fyrir bjargir eðr fjörráð þrír tigir hundraða.
Þat sama sumar létu þeir Þorsteinn Ásbjarnarson ok Einarr son hans sækja Gils Þormóðar son ok Guðrúnar Gilsdóttur, systur Þórðar Gilssonar, um þat er hann átti börn við Ásnýju knarrarbringu systur Þorsteins titlings. Hámundr ok Sigmundr vóru synir Gils ok Ásnýjar. Sturla beiddi at fé væri tekit fyrir frænda hans. En því var eigi játað; ok fóru sakir í dóm. Þá bað Sturla sér liðs; ok kvað nauðsyn á, at frændr hans væri eigi vanhaldnir; ok hétu þeir hónum liði. Ok eptir þat gékk hann at dómi; ok gékk upp dómrinn. Síðan mælti hann: "Nú eru enn sömu boð, at fé mun fram lagt fyrir frænda várn til góðrar sæmðar, þvíat hér vilju vér eigi sýna ójafnað." Þá var því játað. En dómr var eigi settr fyrr enn sætzk var á málit ok tekit fé sekða-laust.
Þessi mál vóru fyrst, er Sturla átti á þingi málum at skipta við menn.