Bókastaðir

Hvernig skal kenna manninn? Hann skal kenna við verk sín, þat er hann veitir eða þiggr eða gerir; hann má ok kenna til eignar sinnar, þeirar er hann á ok svá ef hann gaf, svá ok við ættir þær, er hann kom af, svá þær, er frá honum kómu.

Hvernig skal hann kenna við þessa hluti? Svá, at kalla hann vinnanda eða fremjanda fara sinna eða athafna, víga eða sæfara eða veiða eða vápna eða skipa. Ok fyrir því at hann er reynir vápnanna ok viðr víganna, alt eitt ok vinnandi, viðr heitir tré, reynir heitir ok tré; af þessum heitum hafa skáldin kallat manninn ask eða hlyn, lund eða ǫðrum viðarheitum karlkendum ok kent til víga eða skipa eða fjár. Mann er ok rétt at kenna til allra ásaheita; kent er ok við jǫtna-heiti, ok er þat flest háð eða lastmæli. Vel þykkir kent til álfa.

Konu skal kenna til alls kvenbúnaðar, gulls ok gimsteina, ǫls eða víns eða annars drykkjar, þess er hon selr eða gefr, svá ok til ǫlgagna ok til allra þeira hluta, er henni samir at vinna eða veita. Rétt er at kenna hana svá, at kalla hana selju eða lóg þess, er hon miðlar; en selja eða lóg, þat eru tré. Fyrir því er kona kǫlluð til kenningar ǫllum kvenkendum viðarheitum; en fyrir því er kona kend til gimsteina eða glersteina, at þat var í forneskju kvinnabúnaðr, er kallat var steinasǫrfi, er þær hǫfðu á hálsi sér; nú er svá fœrt til kenningar, at konan er nú kend við stein ok við ǫll steins-heiti. Kona er ok kend við allar ásynjur eða valkyrjur eða nornir eða dísir. Konu er ok rétt at kenna við alla athǫfn sína eða við eign eða ætt.

Hvernig skal kenna gull? Svá, at kalla þat eld Ægis ok barr Glasis, haddr Sifjar, hǫfuðband Fullu, grátr Freyju, munntal ok rǫdd ok orð jǫtna, dropa Draupnis ok regn eða skúr Draupnis eða augna Freyju, otrgjǫld, nauðgjald ásanna, sáð Fýrisvalla, haugþak Hǫlga, eldr allra vatna ok handar, grjót ok sker eða blik handar.

Fyrir hví er gull kallat eldr Ægis?

Þessi saga er til þess, er fyrr er getit, at Ægir sótti heimboð til Ásgarðs, en er hann var búinn til heimferðar, þá bauð hann til sín Óðni ok ǫllum ásum á þriggja mánaða fresti. Til þeirar ferðar varð fyrst Óðinn ok Njǫrðr, Freyr, Týr, Bragi, Víðarr, Loki, svá ok ásynjur, Frigg, Freyja, Gefjun, Skaði, Iðunn, Sif. Þórr var eigi þar, hann var farinn í austrveg at drepa trǫll. En er goðin hǫfðu sezk í sæti, þá lét Ægir bera inn á hallargólf lýsigull, þat er birti ok lýsti hǫllina sem eldr, ok þat var þar haft fyrir ljós at hans veizlu, sem í Valhǫllu váru sverðin fyrir eld. Þá senti Loki þar við ǫll goð ok drap þræl Ægis, þann er Fimafengr hét; annarr þræll hans er nefndr Eldir. Rán er nefnd kona Ægis, en níu dœtr þeira, svá sem fyrr er ritat. At þeiri veizlu vanzk alt sjálft, bæði vist ok ǫl ok ǫll reiða, er til veizlunnar þurpti. Þá urðu æsir þess varir, at Rán átti net þat, er hon veiddi í menn alla, þá er á sæ kómu.

Nú er þessi saga til þess, hvaðan af þat er, at gull er kallat eldr eða ljós eða birti Ægis, Ránar eða Ægis dœtra; ok af þeim kenningum er nú svá sett, at gull er kallat eldr sævar ok allra hans heita, svá sem Ægir eða Rán eigu heiti við sæinn, ok þaðan af er nú gull kallat eldr vatna eða á ok allra árheita. En þessi heiti hafa svá farit sem ǫnnur ok kenningar, at en yngri skáld hafa ort eptir dœmum enna gǫmlu skálda, svá sem stóð í þeira kvæðum, en sett síðan út í hálfur þær, er þeim þóttu líkar við þat, er fyrr var ort, svá sem vatnit er sænum, en áin vatninu, en bekkr ánni; því er þat kallat nýgǫrvingar alt, er út er sett heiti lengra, en fyrr finsk, ok þykkir þat vel alt, er með líkendum ferr ok eðli. Svá kvað Bragi skáld:

Hví er gull kallat barr eða lauf Glasis? Í Ásgarði fyrir durum Valhallar stendr lundr, sá er Glasir er kallaðr, en lauf hans alt er gull rautt, svá sem hér er kveðit at:

Sá er viðr fegrstr með goðum ok mǫnnum.

Hví er gull kallat haddr Sifjar?

Loki Laufeyjarson hafði þat gǫrt til lævísi, at klippa hár alt af Sif. En er Þórr varð þess varr, tók hann Loka ok myndi lemja hvert bein í honum, áðr hann svarði þess, at hann skal fá af svartálfum, at þeir skulu gera af gulli Sifju hadd þann, er svá skal vaxa sem annat hár. Eptir þat fór Loki til þeira dverga, er heita Ívaldasynir, ok gerðu þeir haddinn ok Skíðblaðni ok geirinn, er Óðinn átti, er Gungnir heitir.

Þá veðjaði Loki hǫfði sínu við þann dverg, er Brokkr heitir, hvárt bróðir hans, Sindri, myndi gera jafngóða gripi þrjá, sem þessir váru. En er þeir kómu til smiðju, þá lagði Sindri svínskinn í aflinn ok bað blása Brokk ok létta eigi fyrr, en hann tœki þat ór aflinum, er hann hafði í lagt. En þegar er hann var genginn ór smiðjunni, en hinn blés, þá settisk fluga ein á hǫnd honum ok kroppaði, en hann blés, sem áðr, þar til er smiðrinn tók ór aflinum, ok var þat gǫltr ok var burstin ór gulli. Því næst lagði hann í aflinn gull ok bað hann blása ok hætta eigi fyrr blæstrinum, en hann kvæmi aptr; gekk hann á braut; en þá kom flugan ok settisk á háls honum ok kroppaði nú hálfu fastara en áðr, en hann blés, þar til er smiðrinn tók ór aflinum gullhring þann, er Draupnir heitir. Þá lagði hann járn í aflinn ok bað hann blása ok sagði, at ónýtt myndi verða, ef blástrinn felli; þá settisk flugan milli augna honum ok kroppaði hvarmana, en er blóðit fell í augun, svá at hann sá ekki, þá greip hann til hendinni sem skjótast, meðan belgrinn lagðisk niðr, ok sveipði af sér flugunni, ok þá kom þar smiðrinn ok sagði, at nú lagði nær, at alt myndi ónýtask, er í aflinum var. Þá tók hann ór aflinum hamar; fekk hann þá alla gripina í hendr bróður sínum Brokk ok bað hann fara með til Ásgarðs ok leysa veðjunina.

En er þeir Loki báru fram gripina, þá settusk æsirnir á dómstóla, ok skyldi þat atkvæði standask, sem segði Óðinn, Þórr, Freyr. Þá gaf Loki Óðni geirinn Gungni, en Þór haddinn, er Sif skyldi hafa, en Frey Skiðblaðni, ok sagði skyn á ǫllum gripunum, at geirrinn nam aldri staðar í lagi, en haddrinn var holdgróinn, þegar er hann kom á hǫfuð Sif, en Skíðblaðnir hafði byr, þegar er segl kom á lopt, hvert er fara skyldi, en mátti vefja saman sem dúk ok hafa í pungi sér, ef þat vildi.

Þá bar fram Brokkr sína gripi; hann gaf Óðni hringinn ok sagði, at ena níundu hverja nótt myndi drjúpa af honum átta hringar jafnhǫfgir sem hann; en Frey gaf hann gǫltinn ok sagði, at hann mátti renna lopt ok lǫg nótt ok dag meira en hverr hestr, ok aldri varð svá myrkt af nótt eða í myrkheimum, at eigi væri œrit ljós, þar er hann fór; svá lýsti af burstinni. Þá gaf hann Þór hamarinn ok sagði, at hann myndi mega ljósta svá stórt sem hann vildi, hvat sem fyrir væri, at eigi myndi hamarrinn bila, ok ef hann yrpi honum til, þá myndi hann aldri missa, ok aldri fljúga svá langt, at eigi myndi hann sœkja heim hǫnd ok ef þat vildi, þá var hann svá lítill, at hafa mátti í serk sér; en þat var lýti á, at forskeptit var heldr skamt.

Þat var dómr þeira, at hamarrinn var beztr af ǫllum gripunum ok mest vǫrn í fyrir hrímþursum, ok dœmðu þeir, at dvergrinn ætti veðféit. Þá bauð Loki at leysa hǫfuð sitt, en dvergrinn sagði, at þess var engi ván. "Taktu mik þá", kvað Loki; en er hann vildi taka hann, þá var hann víðs fjarri. Loki átti skúa þá, er hann rann á lopt ok lǫg. Þá bað dvergrinn Þór, at hann skyldi taka hann, en hann gerði svá. Þá vildi dvergrinn hǫggva af hǫfuð hans, en Loki sagði, at hann átti hǫfuðit, en eigi hálsinn. Þá tók dvergrinn þveng ok kníf ok vill stinga rauf á vǫrrum Loka ok vill rifa saman munninn, en knífrinn beit ekki. Þá mælti hann, at betri væri þar alr bróður hans, en jafnskjótt sem hann nefndi hann, þá var þar alrinn, ok beit hann varrarnar; rifaði hann saman varrarnar, ok reif Loki ór æsunum. Sá þvengr, er muðrinn Loka var saman rifaðr, heitir Vartari.