Sæmundr sendi bréf í móti, ok mælti svá: — "Páli biskupi sendir Sæmundr kveðju Guðs ok sína: — Veiztu, bróðir, at Guðmundr biskups-efni hefir eigi mikill vinr verit í málum várum Sigurðar; en þó er hann mjǫk leyfðr af mǫnnum, ok líklegt at því muni kosningr undir hann kominn, at þat muni Guðs vili vera. Spyr ek, at hann muni fyrir margs sakir vel til fallinn, bæði gæzku sinnar ok siðvendi, ok hreinlífis, er mest um varðar. En ef nǫkkut er annat í, þá takðu eigi vanda af Norðlendingum at þeir ábyrgisk kǫr sitt. En þat er ráð mitt, kjós hann heldr til en frá, þvíat eigi [er] víst hverr líklegri er til at Guði líki betr en sjá. Ok er vánu bezt at hætta; óráðit at sá finnisk at eigi megi at finna. Einhlítir gerðusk Norðlendingar at um kǫr sitt; beri þeir nú ábyrgð fyrir hve verðr. Vale."
Nú kemr bréf í Skálaholt. Þá sendir biskup boð Þorvaldi Gizorarsyni ok Halli, ok Magnúsi bróður hans, ok Sigurði Ormssyni. Ok eiga þeir fund. Ok lýsir biskup yfir því fyrir þeim, at kosningi var orpit undir hann; ok hann hafði ráðit fyrir, at kjósa hann til en [eigi] frá. Binda þeir þá allir með fast-mæli þetta með sér. Sendi þá ok biskup Sigurð Ormsson með bréfum norðr til Guðmundar biskups-efnis.
Þat mælti svá: — "Páll biskup sendir kveðju Guðs ok sína Guðmundi biskups-efni: — Guð hefir kosit þik til biskups ok vér; ok ertú fastlega kosinn at Guðs lǫgum ok manna, svá sem á þessu landi má fullegast. Nú er Guð ok góðir menn hafa þenna vanda á þik lagt, þá berr oss nauðsyn til, at finna þik sem bráðast; þvíat ek kennda þess í bréfi yðru, at þú munt ætla útan í sumar, ef sá vill sem þú mundir kjósa. Nú vil ek koma til móts við þik þar er þú vill; en kunna þǫkk, at þú sækir mik heim; en skylda þik eigi til; þvíat ek á mǫrg nauðsynja-ǫrendi til erkibiskups, þau er ek vil at þú komir á minn fund áðr þú farir útan. Vale."
Nú líðr vetrinn af hǫndum, ok ferr biskups-efni eptir Hvítadaga suðr í Skálaholt at hitta Pál biskup, ok tekr við bréfum hans þeim er hann sendi erkibiskupi. Ferr síðan heim til Hóla. Þá kemr Sigurðr austan ok þau Þóríðr. Gera þann kost biskups-efni, at fé þeirra skyldi eigi þverra; ok kǫlluðu tvau hundruð hundraða. En þat var alls-konar fé, bæði frítt ok ófrítt. Ok var því játat.
Guðmundr var búinn til skips með tíunda-vǫru sína. En er hann var til skips kominn, þá kom Hrafn vestan Sveinbjarnarson, ok var búinn með honum til farar, sem þeir hǫfðu ætlat. Þar var ok Thomas Ragneiðarson ok Ívarr Jónsson, Grímr munkr, Eyjólfr Snorrason. Fimtán vóru [þar] Íslenzkir menn.
Þeir létu út Dróttinsdag, fyrir Divisio Apostolorum. Biskupsefni hafði sendan Kollsvein Bjarnarson frá skipi norðr [um fjǫrð], at sækja vatns-kerǫld þeirra; ok kemr hann norðan at firði þá er skipit siglir út; ok er orðinn strandar-glópr. Þar koma þá at í þessu menn róandi, Narfi ór Brekku, ok vóru komnir með fiska austan ór Flatey. Kollsveinn sagði þeim til vandræða sinna, ok skorar á þá til flutningar.
"Ílla ertú kominn," kvað Narfi, "ok er þetta bæði nauðsyn þín ok biskups-efnis, ok skal at vísu við þér verða." Þeir kasta þegar fǫngum af skipi; taka við Kollsveini ok fǫngum hans, ok róa út undir segli eptir firðinum. Tekr vindr at vaxa; ok gengr kaupskipit undan. Tekr hann til orða Narfi: þá er hann sér at undan berr hafskipit: "Hversu lengi róum vér nú eptir kaupskipinu áðr þér þykki klækis-laust eptir sótt várrar handar?"
Hann svarar: "Út í fjarðar-kjapta, þar til er haf tekr við."
"Svá er jafnt," kvað Narfi, "ok skal svá vera."
En er kaupskip kemr út at Hrísey, tekr biskups-efni til orða: "Nú skal leggja segl; ok vil ek eigi sigla frá manni mínum þeim er á landi er; enda vil ek hafa messu í dag í eyunni."
Austmenn mæltu, at ǫllum væri þetta mjǫk í móti skapi, at ónýta góðan byr. En hann sagði, at þeim mundi hefna; "Ok mun Guð láta verða meiri seinkan farar þessarar várrar en þetta."
En er þeir sjá, at honum mislíkar, þá var lægt segl ok kastat akkeri. Gékk biskups-efni á land, at syngja messu. Nú þurftu þeir Narfi eigi lengra at róa, ok stígr Kollsveinn þar á skip.
En um morguninn eptir þá var byrr, ok vilja þeir heimta upp akkeri sitt; ok er þat fast; ok ganga þar til aðrir at ǫðrum, ok leita þess er þeim kemr í hug, ok gengr eigi upp. Þá er sagt biskups-efni; ok gengr hann til, ok blezaði ok mælti: "Dróttinn minn, leystu akkerit!" — ok tekr í strenginn. Þá losnar akkerit; ok taka þeir til segls, ok sigla til Grímseyjar, ok liggja þar viku.
Þá kemr á byrr, ok sigla þá norðr fyrir Gnúpa. Þá kemr andviðri á, ok rekr þá aptr allt vestr til Skaga. Þá léttir þeim rétti; ok komask þeir annat sinn norðr fyrir Langanes; ok kemr enn andviðri, ok rekr þá enn vestr í haf.
Þá dreymði konu um nótt á skipi þeirra, at maðr í biskups-búningi gengi eptir skipinu, ok þar at, er biskups-efni hvíldi ok blezaði yfir hann. Hon þóttizk vita, at þar var Jón biskup.
Um daginn eptir rœðir biskups-efni: "Þat væri ráð mitt at taka til segls, ok sigla vestr fyrir landit, þvíat ganga á land-nyrðingar, ok mun eigi ganga vilja fyrir norðan landit." Þetta er ráðs tekit. Ok sigla vestr um landit; ok svá fyrir Vest-fjǫrðu ok suðr fyrir Snæfellsnes, ok svá suðr fyrir Reykjanes. Þá fyrir Eyjafjǫll.
Þá ganga á land-nyrðingar. Ok rekr þá suðr í haf, ok verða varir við Suðreyjar, ok bera kensl á; ok eru komnir við Eyjar þær er Hirtir heita. Þar spurðu þeir andlát Sverris konungs. Þá berr þá suðr í Írlands-haf ok suðr fyrir Írland, ok hafa storm veðrs, ok heyra grunn fǫll alla vega fyrir sér.
Þá rœðir biskups-efni, at allir menn skuli ganga til skripta, ok kenni-menn allir skuli gera krúnur sínar, ok skyldi stofna heit. Ok svá var gǫrt sem hann bað. Þeir heita at gefa alin af sekk hverjum, ok gera [mann] til Róms, ok gefa hálfa mǫrk vax maðr hverr til kirkna. Þá féll þegar veðrit, ok fengu þegar byr til Nóregs.
Ok fann biskups-efni Hákon konung í Bjǫrgyn; ok tók hann allvel við honum. Fór biskups-efni norðr til Níðaróss. Ok vígði Eirekr erkibiskup hann til biskups.