Eptir þat býz Oddr norðan ok var leiddr út með ágætligum gjǫfum. Oddr siglir nú norðan, þar til er hann kom fyrir Berurjóðr. Þá mælti Oddr: "Svá mikil forvitni er mér á at sjá bœ fóstra míns, at vér verðum at leggja seglin ok ganga á land."
Svá gerðu þeir; Oddr ok menn hans gengu nú þangat sem bœrinn var, ok segir Oddr þeim, hvar hvergi hús hǫfðu staðit; þar var þá lítill bœr. Oddr fylgði þeim ok þar til, er þeir Ásmundr hǫfðu átt skotbakka, ok sagði, hverr munr með þeim var um skot.
Oddr fylgði þeim ok þar til, er þeir hǫfðu á sund farit, ok sagði þeim þar alt til. Þar var þá víða blásit ok jǫrfi, er þá váru hlíðir fagrar. Oddr mælti þá: "Fǫrum leið vára; ekki er hér at horfa á; rent mun þeim úskǫpum, at ek brenna á Berurjóðri."
Eptir þat sneru þeir ofan, ok urðu fyrir þeim smá hrískjǫrr ok blástr í milli, ok er þeir gengu snúðigt, drap Oddr fœti ok laut á fram. Hann mælti: "Hvat ilt var þat, er ek drap við mínum fœti?"
Hann skaraði til spjótskaptinu, ok sá þeir allir, at hrosshauss var, ok þegar hrøkkviz ormrinn undan ok at Oddi ok hjó þegar á fót honum fyrir ofan ǫkkla, ok þar laust þegar verk í með eitri ok blés allan fótinn ok lærit. Svá tekr Odd mein þetta fast, at þeir verða at leiða hann ofan til strandar, ok er hann kom þar, mælti hann: "Nú skulu þér fara ok hǫggva mér steinþró, en sumir skulu þér sitja hjá mér ok rísta eptir kvæði því er ek vil yrkja um athafnir mínar ok ævi."
Eptir þat tekr hann at yrkja kvæði, en þeir rísta eptir a speldi, en svá leið at Oddi, sem upp leið á kvæðit. Þessa vísu kvað Oddr síðast:
snotrom seggjom — sjá mon en efsta.
heiler aller; hér monk dveljask;
bereþ Silkesif ok sonom okrom
kveþjo góþa — kømk eige þar."
Ok eptir þat deyr Oddr, ok er þat fornra manna ok fróðra frásǫgn, at hann þykki einn verit hafa mestháttar maðr jafnborinna manna í fornum sið. Hann hafði áðr sagt þat mǫnnum sínum, at þeir skyldu leggja hann í steinþró, draga síðan at við ok brenna svá líkam hans, þvíat hann vildi eigi, at heiðnir menn fari með líkam hans. En steinþró kvað hann þar vera skyldu eptir til sýnis, ok er þat sǫgn manna, at hon sé VII alna lǫng, ok svá hafi Oddr verit.
Eptir þessi tíðendi fara menn Odds austr heimleiðis; sǫgðu Silkisif dróttningu þessi tíðendi ok kveðju Odds; hon kvað sér slíkra tíðenda ván. Nú tók hon ríki undir sik í Húnalandi með sonum sínum, ok kom mart ágætra manna frá þeim sonum Odds.
Afkvæmi Ragnhildar hefir víða dreifz um Hálogaland. Ðaðan var kominn Víðkunnr í Bjarkey. Þat er fróðra manna sǫgn, at Oddr hafi lifat CCC vetra tírœð.
Lýkr hér Ǫrvar-Odds sǫgu.