Þat var einn tíma, at Ormr fór á kynni, þar sem hann hafði fyrr verit í Þrándheimi; hann kom um leið á Gimsar, ok var Einarr heima. Þat var í þann tíma, sem Einarr var at kirkju; bogi hans var úti fyrir kirkju-dyrum.
Ormr gekk at ok tók upp, ok lagði ǫr á streng, ok dró fyrir odd, ok lét svá ǫrina standa í boganum, ok lagði síðan niðr aftr ok gekk í brottu. Enn er Einarr kom út, sá hann hversu bogi hans var til háttaðr, ok undraðisk mjǫk, ok spurði, hverr með boga hans mundi farit hafa. Enn þess varð hann lengi ekki víss, fyrr enn Ormr sjálfr sagði honum. Einarr kveðsk þat ok vita, at þat mundi ekki skræfa verit hafa, er boga hans hafði fyrir odd dregit.
Eiríkr jarl fór at veizlum austr um Víkina. Þá var Ormr með jarli. Enn er þeir komu þar, sem Ormrinn langi hafði verit upp hǫggvinn, lá þar siglutréit. Jarl bað menn prófa, hversu margir þyrfti undir at ganga, áðr axlat yrði; skipaði hann Ormi undir mitt tréit. Sex tigir manna tóku tréit. Síðan bað jarl sinn mann tínask undan hvárum enda, ok svá var gert, þar til at Ormr stóð einn undir trénu. Þá gekk hann með þat þrjú fet, ok lagði niðr síðan. Segja menn, at Ormr muni varla samr orðit síðan ok áðr.
Var hann með jarli nǫkkura vetr. Fór síðan út til Íslands, ok settisk í bú at Stórólfshvoli, ok þótti æ hinn mesti maðr, ok varð ellidauðr, ok helt vel trú sína.