Bókastaðir

Litlu síðarr bjó Sveinn ferð sína í hernað; hann hafði sjau langskip, ok ǫll stór. Hákon son Haralds jarls var með Sveini í fǫr. Þeir heldu fyrst til Suðreyja, ok fengu þar lítit herfang; fóru þaðan út undir Írland, ok herjuðu þar víða.

Þeir fóru allt suðr til Dýflinnar, ok kómu þar mjǫk á óvart, svá at staðar-menn urðu eigi varir við fyrr en þeir vóru komnir í staðinn. Þeir tóku þar ofa-mikit fé. Þeir gjǫrðu þar hertekna valds-menn þá, er þar vóru í staðnum. Fóru þeirra skipti svá, at þeir gáfu upp staðinn í vald Sveini, ok játtuðu honum svá miklu gjaldi, sem hann vildi á þá leggja. Sveinn skyldi ok skipa sínum mǫnnum staðinn, ok hafa vald yfir. Dýflinnar-menn sverja eið at þessu. Þeir fóru til skipa um kveldit. En um morgininn skyldi Sveinn koma í staðinn, ok taka við fégjǫldum; skipa staðinn, ok taka gísla af staðar-mǫnnum.

Nú er frá því at segja, hvat títt var í staðnum um náttina. Ræðis-menn þeir er í staðnum vóru, hǫfðu stefnu sín á milli, ok kærðu vandræði sín, þau er þeim vóru fallin; þótti þeim þungt at láta koma stað sinn í vald Orkneyinga, ok allra helzt þeim manni, er þeir vissu mestan ójafnaðarmann í Vestrlǫndum. Kom þat ásamt með þeim, at þeir mundu svíkja Svein, ef þeir mætti. Þeir tóku þat ráð, at þeir grófu sér grafir stórar fyrir borgar-hliðum, ok víða annars-staðar, milli húsanna þar er þeim Sveini var ætlat at ganga; en menn leyndusk þar í húsunum hjá með vápnum. Þeir létu við yfir grafirnar, svá at niðr skyldi falla þegar er manns þunginn kemr á. Síðan breiddu þeir hálm á, svá at ekki mátti til sjá grafanna; ok biðu svá morgins.

Um morgininn eptir stóðu þeir Sveinn upp ok vápnuðusk; gengu síðan til staðarins. Ok er þeir kómu inn um borgar-hliðin, gjǫrðu Dýflinnar-menn kví frá borgar-hliðinu allt at grǫfunum. Þeir Sveinn sá ekki við slíkum svikum, ok hljópu í grafirnar. Þeir staðar-mennirnir hljópu þegar fyrir borgar-hliðit; en sumir til grafanna, ok báru vápn á þá Svein. Þeim var óhægt vǫrn við at koma. Ok lézk Sveinn þar í grǫfunum, ok allir þeir, er inn hǫfðu gengit í staðinn með honum.

Svá var sagt, at Sveinn létisk síðast þeirra allra sinna félaga; ok mælti áðr þessum orðum: "Viti þat allir menn, hvárt sem ek látumsk í dag eða eigi, at ek em hirðmaðr hins helga Rǫgnvalds jarls, ok ætla ek nú þar til trausts sem hann er með guði."

Menn Sveins fóru þegar til skipa, ok lǫgðu á brott; ok er ekki frá þeirra ferð at segja fyrr en þeir koma í Orkneyjar.

Nú er þar lokit frá Sveini at segja. Ok er þat mál manna, at hann hafi mestr maðr verit fyrir sér í Vestrlǫndum, bæði at fornu ok nýju, þeirra manna er eigi hǫfðu meira tignar-nafn en hann.

Eptir fall Sveins skiptu synir hans arfi með sér, Ólafr ok Andres. Þeir gjǫrðu, hit næsta sumar eptir er Sveinn var látinn, gaflhlǫð í drykkju-skála þann hinn mikla, er hann hafði áttan í Gareksey. Andres, son Sveins, átti Fríðu dóttur Kolbeins hrúgu, systur Bjarna Orkneyinga-biskups.

Haraldr jarl réð nú Orkneyjum, ok var hinn mesti hǫfðingi; hann átti síðarr Hvarflǫðu dóttur Melkólms jarls af Morhæfi. Þeirra bǫrn vóru þau: Þorfinnr, Davíð, ok Jón, Gunnhildr, Herborga ok Langlíf.