Bókastaðir

Þorgeirr goði bjó at Ljósavatni, hǫfðingi mikill. Forni hét maðr, er bjó í Haga í Reykjadal, góðr bóndi. Þá bjó Arnórr í Reykjahlíð, faðir Þorfinns, kappi mikill. Þeir váru þingmenn ok vinir Þorgeirs goða. Þat er ok sagt, at þeir Þorfinnr ok Grettir fundusk, ok réð þar hvárrgi á annan, ok má á því marka, hvílíkr kappi Þorfinnr var.

Í þann tíma bjó Ófeigr Járngerðarson í Skǫrðum, hǫfðingi mikill ok garpr.

Ǫlvér hét maðr, er bjó at Reykjum, búandi góðr.

Þeir brœðr Sǫlmundr, Eyjólfr ok Sǫxólfr bjoggu at Gnúpum, Viðars synir, garpar miklir ok ójafnaðarmenn, ok bjoggu fyrir austan ána í dalnum, ok váru óeirðarmenn miklir um kvennafar, ok hǫfðu því svá mikinn yfirgang, at fáir treystusk at ganga í móti þeira vilja. Œrit váru þeir frœgir, ok þó at illu.

Sǫlmundr var fyrir þeim. Hann venr kvámur sínar til Ǫlvés at hitta dóttur hans, ok í mót vilja frænda hennar, ok feksk þó engi forstaða af lítilmensku fǫður hennar.

Þat er at segja, at Ófeigr átti fǫr inn í herað, ok hitti Ǫlvér hann ok bað at hann kœmi þar, er hann fœri heim aftr, ok sagði honum ósœmd þeira Viðarssona.

Ófeigr mælti: "Illa mun sjatna ofsi þeira brœðra, enn koma mun ek hér, er ek fer heim".

Ǫlvér þakkar Ófeigi góð orð.

Ǫlvér hafði átján þræla. Ófeigr kom þar um kveldit.

Nú er at segja frá þeim Viðarssonum, at þeir fara heiman til Ǫlvés.

Þá mælti Sǫlmundr: "Þit brœðr skuluð standa í dyrum ok horfa út, ok vætti ek at rýr verði þræla ættin fyrir oss".

Sǫlmundr sótti inn eftir konunni ok hafði hana á brott.

Þá mæltu þrælarnir: "Hvat gerðu vér nú átján, er þeir Viðarssynir kómu at þrír"?

Enn Ófeigr spratt upp ok tók vápn sín ok gekk út eftir þeim, ok váru þeir þá komnir at túngarðinum. Ok í því er Sǫlmundr vill taka við henni ok hefja út af garðinum, kom Ófeigr at ok grípr til hennar, ok kippir henni inn af garðinum.

"Hvar til ætlar þú, Sǫlmundr", segir Ófeigr, "um þína ósœmd, er þú gerir eftir bóndadœtrum, ok máttu svá til ætla, at menn munu eigi þola þér — ok sœk hana nú þangat í Skǫrð, ok reynum vit með okkr".

Sǫlmundr mælti: "Ekki munu vit þetta til þrautar leggja".

Ok skildusk at því, at þeir fóru í brott; ok tóksk svá af fíflingar ok ósœmd af tilkvámu Ófeigs. Sat Ǫlvér í friði síðan.

Litlu síðar kom Hallvarðr út Arnórsson í Húsavík. Sigurðr hét maðr, er skip átti með hǫnum, norrœnn maðr. Þeir austmennirnir vistuðusk þar um vetrinn, ok var Sigurðr með Forna í Haga. Hann seldi varning sinn um vetrinn, ok sagði Forni hvar skuldarstaðir váru beztir. Austmaðr fór; ok bar svá til, at hann fór fyrir neðan garðinn at Sǫlmundar, ok lá hestr hans í keldu. Sǫlmundr sá þat, ok fór til ok bauð honum til sín ok tók við honum vel, ok falaði varning at honum ok hét verði fyrir. Austmaðr fór heim, ok sagði Forna at hann hafði selt Sǫlmundi varninginn; enn Forni lét illa yfir, ok sagði at hann mundi illa gjalda. Var nú kyrt um vetrinn.

Um várit fór austmaðrinn at heimta varningsverðit, enn Sǫlmundr svaraði illa ok kvað fúinn vera varninginn, ok vildi ekki gjalda. Austmaðrinn fór heim; enn bráðlega eftir þat fóru þeir stefnufǫr til Sǫlmundar, Forni ok Arnórr. Þeir váru fimtán saman. Þeir brœðr váru þrír heima, ok hlýddu til um hríð. Síðan mælti Sǫlmundr, at einsætt væri at þola slíkt eigi; ok þá hljóp Sǫxólfr til ok þreif spjót sitt, ok skaut til austmannsins; ok fekk hann þegar bana. Þeir fóru við þat í brott. Arnórr flutti hann upp í Reykjahlíð. Þeir bjoggu málit til þings.

Þeir fóru nú á þingit, ok var leitat um sættir, ok kom þar, at Sǫxólfr skyldi utan fara ok koma eigi út, enn Sǫlmundr vera utan þrjá vetr. Ok fóru þeir utan. Sǫlmundr lagðisk í víking, ok þeir brœðr.

Í þann tíma var Hákon jarl yfir Noregi; ok fór Sǫlmundr til hans, þá er honum leiddisk í víkingu at vera, ok mat jarl hann mikils. Hann fýstisk út um sumarit, enn jarl kvað þat óráðlegt, slíkt sem hann átti hér um at vera. Hann hafði þá verit tvá vetr í Noregi. Jarl kvaðsk fyrr mundu senda út skip ok gripi, ok hlynna fyrir honum. Hann sendi út hatt girzkan ok taparøxi þeim Guðmundi ok Þorgeiri goða til trausts.

Ok eftir þat fór hann út, ok hittir þá ok sagði þeim vingan jarls ok orð, enn afhendi þeim gjafirnar ok gripi þá, sem jarl hafði sent þeim. Þeir tóku við honum, ok váru honum fengnir fjórir menn til fylgdar.

Þorgeirr mælti til Sǫlmundar: "Guðmundi vartu sendr, því at hann er handgenginn".

Guðmundr mælti: "Þér váru gripirnir sendir, ok sœki hann at þitt traust; enn ef þú vill eigi þat, þá verum allir samt ok veitumsk at málum þessum".

Þorgeirr svarar: "Ek em vant við kominn, er þingmenn mínir eigu í hlut; enn þó mun ek at styðja", segir Þorgeirr, "enn þú ver fyrir málinu".

Guðmundr mælti: "Eigi kann ek í móti því at mæla, er þú hefir lǫgin í þínu valdi".

Þorgeirr mælti: "Sé ek ráðit til — at koma honum á þrjár leiðir, Eyfirðingaleið ok Reykdœlaleið ok Ljósvetningaleið, ok hǫldum saman leiðir allar, þó at norðr sé meir mínir þingmenn, ok mun þá maðrinn vera friðhelgaðr, ef svá gengr".

Þorgeirr átti fjóra sonu, Tjǫrva, Hǫskuld, Finna ok Þorkel. Þorfinnr var þá utan, ór Reykjahlíð; enn Arnórr faðir hans hittir Þorgeir, ok biðr hann veita sonum sínum.

Þorgeirr svarar: "Eigi mun ek Guðmundi í móti vera".

Arnórr mælti: "Eigi veit ek, hvat í slíku er fólgit — ok gakk þú eigi í móti sonum þínum, er málinu vilja fylgja".

Þorgeirr svarar: "Mér þykkir þú ilt ráð hafa upp tekit, at leggja sœmd sína í virðing við eins manns mál útlends, ok sé sá þó látinn nú — ok mun ek Guðmundi veita".

Arnórr mælti: "Kynleg veizla, ok at illu mun verða".

Arnórr ríðr á Vagla; þar bjó Hǫskuldr Þorgeirsson. Hann hittir þá brœðr ok segir, hver efni hann ætlar í vera um samband þeira hǫfðingjanna. "Þat þykkir mér ráð", sagði hann, "at þér brœðr hittið Þórð fǫðurbróður yðvarn, vitran mann ok yðr vel viljaðan", — ok svá gera þeir.

Nú líðr á sumarit, ok setja til njósnir í lið þeira hǫfðingjanna, ok verða þess varir, at þeir ætla at koma manninum á þrjár leiðir, svá at þeir mætti eigi vita. Guðmundr ok Þorgeirr ætla nú at fjǫlmenna. Þeir brœðr samna nú liði; ok er þeir eiga skamt til leiðmótsins, þá segir Finni Þorgeirsson, at þeir munu ríða í móti liði þeira hǫfðingjanna. Ok svá gera þeir, ok stíga af baki hestum sínum hjá sauðahúsinu, ok láta hesta sína á húsbaki; enn þeir ganga inn í húsit. Svá var háttat húsinu, at tvau váru vindaugu á hlǫðunni, enn vegr þeira Guðmundar lá fyrir dyrnar. Nú berr þá at brátt.

Finni Þorgeirsson var maðr skygn — "þat ræð ek, ef yðr er hugr á at banna Sǫlmundi leiðina, þá missið eigi klyfjahestsins, er milli þeira hǫfðingjanna er rekinn fram".

Hǫskuldr mælti: "Ek skal þat annask".

Ok er þá berr þar fyrir dyrnar, þá skýtr Hǫskuldr spjóti ok keyrði fyrir brjóst Sǫlmundi, þar sem þeir fóru með hann. Enn þeir brœðr hlupu út ór húsinu ok til hesta sinna, ok ríða til liðs síns. Enn þeir Guðmundr ok Þorgeirr bregða við skjótt, þegar er þeir vissu, hverir at ollu, ok ríða eftir þeim. Ok þegar er þeir finnask, þá slær þar í bardaga með þeim. Þar fellr Arnórr ór Hlíð af liði þeira Þorgeirssona; þar fell ok húskarl Guðmundar ok einn maðr af þeim brœðrum; ok ná þeir Guðmundr nú eigi leiðinni. Þórðr bróðir Þorgeirs gekk þar mest í millum manna, ok kvað Þorgeiri mjǫk missýnask, er hann gekk í mót sonum sínum í orrostu. Þeir skilja nú at sinni.

Eftir fundinn var Þorgeiri sagt, at Hǫskuldr son hans var sárr mjǫk, ok báðu menn hann skiljask við mál þessi ok vera eigi á móti sonum sínum.

Þorgeirr mælti til Guðmundar, at ilt hlyti af málum þessum — "ok mun ek við skiljask", segir Þorgeirr; ok svá gerir hann.

Guðmundr segir: "Þat er nú ráð, at vit safnim saman liði okkru".

"Ekki mun nú af því verða", segir Þorgeirr; ok nú ferr hann heim.

Enn frá Hǫskuldi er þat at segja, at hann var ekki sárr; enn hǫfðu þetta því til bragðs tekit, at þeir vildu at Þorgeirr skildit við sem var. Enn þeir brœðr váru allir saman, ok óhelguðu Sǫlmund; þeir lǫgðu nú í fjandskap við Guðmund, sem lengi helzk síðan.

Þeir brœðr sátu nú einir yfir sœmdum, ok áttu fund um várit ok bundu þat saman, at skiljask eigi við málit, ok búa til vígsmálit eftir Arnór ok fjǫrráð við sik. Guðmundr átti annan fund við sína menn. Þeir brœðr hitta Ófeig, ok báðu hann fara til leiðar til liðveizlu við sik, ok kǫlluðusk réttu at fylgja, þótt þeir hefði þann óhelgat, er fyrstr fór með vélræði, ok kom fyrr út enn mælt var.

Ófeigr hafði áðr setit hjá málum þessum, ok latti hann ok kvað ófallit at deila við fǫður sinn, — "enn mér þykkir enn eigi með ǫllu ráðit, hvárt hann skilsk við málin eða eigi, ok vilda ek at þú sættisk á málin með jafnaði, ok er sá baztr; ok mun ek ríða til með þér".

Hǫskuldr kveðzk lítit erendi haft hafa á hans fund — "ok ertu kallaðr drengr góðr ok garpr mikill, enn eigi má ek því hæla".

Ófeigr mælti: "Mikit tekr þú af þessu, enn leita mun ek um sættir fyrst með yðr, enn skiljask þó eigi við þik í þraut; enn þat ræð ek, at þér farið vægilega með yðru máli, enn takið eigi fyrr sætt enn vér komum".

Enn hálfum mánuði fyrir þing reið Tjǫrvi í Goðdali, fyrir því at hann var þar mægðr, ok þaðan reið hann til þings.

Guðmundr hittir Þorgeir ok spyrr um afla þeira sona hans. Þorgeirr kveðsk ætla, at þeir munu hafa fjǫlmenni.

"Er þat satt", segir Guðmundr, "at til sé búit vígsmálit ok Sǫlmundr óhelgaðr"?

Þorgeirr mælti: "Þat er vegr, ok munu vit hafa fjǫlmenni í móti þeim".

Ok fara nú allir til þings, hverr með sínu liði.

Arnsteinn hét maðr, er bjó í Øxarfirði at Ærlæk. Hann átti þriðjung í goðorði við Þorgeir, enn synir hans enn þriðja þriðjung. Kominn var Ófeigr til þings með fimm tigu manna; þeir Tjǫrvi vestan með hundrað manna, ok váru á þingi nótt eina.

Þá gengu þeir á fund Arnsteins, Tjǫrvi ok Hǫskuldr, ok kǫlluðu hann til máls við sik; hann bað þá inni við talask; þeir báðu hann út ganga, ok svá gerði hann.

Þá mælti Hǫskuldr: "Hér horfisk til málaferla, ok horfir mjǫk í móti með oss frændum; er þér vandi á báðar hendr, ok kalla þeir oss ómœta í kviðinum. Nú hǫfum vér þriðjung goðorðs, enn faðir várr annan, enn þú ræðr, hvar þú snýr at, ok þeir hafa meira hlut, er þú vill fylgja".

Arnsteinn mælti: "Þat er mér vandi mikill; mér er vel við Þorgeir, ok þykki mér þat ráð, at þér leggið á hans vald".

Hǫskuldr mælti: "Ekki standa svá málaefni til".

Hǫskuldr stóð úti fyrir búðardyrunum, enn Tjǫrvi í búðinni, enn Arnsteinn á milli þeira.

Tjǫrvi mælti: "Engi sœmd er boðin fyrir Arnór vin várn".

Hǫskuldr mælti: "Þat hœfir nú betr, at þú gerir eftir várum vilja, enn þó er nú ekki lengr at draga fyrir þér, — ger sem vér biðjum, eða reyn ella, hvárt øxin bítr".

Tjǫrvi mælti: "Með óhǫppum hefir hafizk, ok svá mun slitna. Tak af enn vildra hlut, ok er svá þetta upp hafit, at eigi mun niðr falla".

Hann tekr þat ráð, sem þeir vildu, ok skildusk at því, ok skyldi hann fara á fund þeira um morgininn eftir. Þeir taka við mǫnnum hans ok tjalda búð hans, ok ætla til dóma at ganga.

Guðmundr mælti til Þorgeirs: "Synir þínir ganga nú fast fram, enn þú eldisk, eða hvárt er raunar, at þú vill eigi í móti þeim ganga, ok þeir hafa alt málit undir sér ok dómendr?" Þorgeirr mælti: "Alt mun koma fyrir eitt, bjargat mun málinu verða at lǫgum".

Guðmundr mælti: "Þat er nú sem teksk til við þá, sem um er at eiga, ef þeir koma til alþingis; þar munu þeir fram koma, þó at eigi komi þeir hér fram, eða hafi eigi til fjǫlmenni".

Síðan mælti Hǫskuldr: "Hví seti þér eigi dómendr niðr?"

"Þat má vera", sagði Tjǫrvi, "at þeir sé aflaminni, enn þeir ætluðu".

Hǫskuldr mælti: "Ilt er þat, ef fǫður minn þrýtr drengskapinn — ok gǫngum nú at þeim Guðmundi".

Ófeigr mælti: "Eigi hœfir þat, leitum heldr um sættir. Enn ef þetta kemr til alþingis, munu eigur yðrar upp ganga hér til; megi þér þá eigi haldask í ǫðrum kostum enn sættask — ok geri Þorgeirr um mál þessi".

Hǫskuldr mælti: "Eigi mun þat, ef nǫkkurr er annarr til".

Ófeigr svarar: "Sættask munu vér Þorgeirr, þó at Guðmundr vili eigi sættask, því at þeir eru enn aflamiklir".

Þeir kváðusk fúsastir brœðr, at þeir reyndi með sér; enn Hǫskuldr kvaðsk mundu bera kviðinn í móti þeim at ǫðrum kosti — "ok mun þá fram ganga".

Ófeigr mælti: "Lítit ráð, ok er ilt at gera þingsafglǫpun".

"Þorgeirr setr eigi niðr dómendr sína, ok má stefna honum af goðorði sínu", segir Hǫskuldr.

Ófeigr mælti: "Hverr mun þat gera? — þar sé ek eigi mann til".

Hǫskuldr mælti: "Ek skal stefna honum af goðorðinu".

Ófeigr mælti: "Þá mun atgangr takask".

Hǫskuldr mælti: "Vér skulum rjóða oss í goðablóði at fornum sið" — ok hjó hrút einn, ok kallaði sér goðorð Arnsteins ok rauð hendrnar í blóði hrútsins.

Arnsteinn nefndi sér vátta, enn vildi eigi nefna sér dóma, því at hann vildi eigi berr verða í málum þessum. Síðan gekk Hǫskuldr í þingbrekku, ok stefndi Þorgeiri af goðorðinu, ok nefndi vátta þar at, ok síðan dóma.

Þeir áttu þá þing í Fjósatungu út frá Illugastǫðum, því at þeir kómu eigi fram á várþingi; ok riðu ofan á þingit at finna Þorgeir, ok létu standa dóminn á meðan; ok horfðisk þá til atgǫngu.

Ok þá gekk at með fjǫlmenni Snorri Hlíðarmannagoði ok mælti: "Óvæns efnis horfisk hér til; nú eru tveir kostir fyrir hendi — at láta þá Hǫskuld dœma mál sín, ok kann vera at þeir komi því fram með sínum afla, at Þorgeirr missi goðorðsins; hinn er annarr — at sættask, ok eru vér þess fúsari, því at með kappi váru málin upp tekin, ok kann vera at þeim aukisk vandræðin; er þat nú einráðit at sættask".

Ok var nú þat ráð tekit, ok gerðu þeir þat mest fyrir bœnastað vina ok frænda, ok váru handsǫluð mál í dóm ok menn til gerðar nefndir. Hǫfðu þeir Hǫskuldr virðingarhlut af málum þessum. Sǫlmundr fell óheilagr. Mikil váru fégjǫld eftir Arnór, ok þó eigi ákveðin.

Arnsteinn fekk eigi aftr goðorð sitt.

Þat er sagt, at Guðmundr enn ríki var mjǫk fyrir ǫðrum mǫnnum um rausn. Hann hafði hundrað hjóna ok hundrað kúa. Þat var ok siðr hans, at láta lǫngum vera með sér gǫfugra manna sonu, ok setti þá svá ágætlega, at þeir skyldi øngvan hlut eiga at iðja, enn vera ávalt í samsæti með honum; enn þat var þó þá siðr þeira, er þeir váru heima, at þeir unnu, þó at þeir væri af gǫfgum ættum. Þá bjó Einarr at Þverá. Þat var eitt sumar, at af þingi fór með Guðmundi Sǫrli, sonr brodd-Helga, enn siðmannlegasti maðr, ok var með honum í góðu yfirlæti. Þá var heima þar með Guðmundi Þórdís dóttir hans, er þá þótti vera enn bezti kostr, ok þat var mál manna, at tal þeira Sǫrla bæri saman oft; kom þat fyrir Guðmund ok kvaðsk hann ætla, at eigi þyrfti orð á því at gera. Enn þá er hann fann at eigi varð við sét, lagði hann þó aldri eitt orð í við Sǫrla, enn lét fylgja ofan til Þverár Þórdísi til Einars.

Þat varð enn svá, at þangat bar kvámur Sǫrla.

Ok einn dag, er Þórdís gekk út til lérefta sinna, var sólskin ok sunnanvindr ok veðr gott; þá getr hon at líta at maðr reið í garðinn, mikill.

Hon mælti, er hon kendi manninn: "Nú er mikit um sólskin ok sunnanvind — ok riðr Sǫrli í garð".

Þetta bar saman.

Ok líða nú fram stundir; ok fór svá fram til þings um sumarit, ok ætlaði Sǫrli aftr til frænda sinna.

Ok á þinginu gekk hann einn dag til Einars Þveræings ok heimti hann á tal við sik, ok segir svá: "Ek vilda hafa liðsinni þitt til at vekja bónorð við Guðmund bróður þinn til Þórdísar dóttur hans".

"Ek skal þat gera", segir Einarr, "enn oft virðir Guðmundr annarra manna orð eigi minna enn mín".

Síðan gekk hann til búðar Guðmundar, ok hittusk þeir brœðr ok settusk á tal.

Þá mælti Einarr: "Hversu virðisk þér Sǫrli?"

Guðmundr mælti: "Vel, því at slíkir menn eru vel mannaðir fyrir hvervetna sakir".

Einarr mælti: "Hversu er þá? eigi skortir hann ættina góða ok mannvirðing ok auð fjár"?

"Satt er þat", segir Guðmundr.

Einarr mælti: "Koma mun ek orðum þeim, er Sǫrli lagði fyrir mik, sem er, at biðja Þórdísar dóttur þinnar".

Hann svarar: "Ek ætla þat fyrir margs sakir vel fallit, enn þó fyrir orðs sakir annarra manna, er á hefir leikit, mun eigi af því verða".

Síðan hittir Einarr Sǫrla, ok segir honum at fast var fyrir, ok þat með, hvat til var fundit, er við bar.

Hann svarar: "Heldr þykki mér þunglega horfa svá búit".

Þá mælti Einarr: "Nú mun ek leggja ráð fyrir þik. Maðr heitir Þórarinn tóki Nefjólfsson, vitr maðr; hann er vinr mikill Guðmundar; far þú á fund hans ok bið hann at leggja ráð á með þér".

Ok svá gerði Sǫrli; kom norðr á fund Þórarins, heimti hann á tal við sik, ok mælti: "Sá hlutr er um at væla, er mér þykkir miklu máli skifta, at þú vildir í ráðask at fara með orðum mínum til Guðmundar Eyjólfssonar, ok biðja Þórdísar dóttur hans mér til handa".

Hann svarar: "Hví leitar þú þessa við mik"?

Hann segir honum þá hvar komit er, at menn hafa til orðit at tala um, enn eigi lágu svǫrin laus fyrir.

Þórarinn mælti: "Þat ræð ek nú, at þú farir heim, enn ek mun forvitnask, ok senda þér orð, ef nǫkkut vinnsk, því at ek sé at þér þykkir þetta miklu varða".

Hann lét sér þat vel líka. Síðan skildu þeir.

Fór Þórarinn á fund Guðmundar, ok fekk hann þar góðar viðtǫkur: síðan gengu þeir á tal.

Þá mælti Þórarinn: "Hvárt er svá, sem komit er fyrir mik, at Sǫrli brodd-Helgason hafi beðit Þórdísar dóttur þinnar"?

"Satt er þat", segir Guðmundr.

Þórarinn mælti: "Hverju léztu svarat verða"?

"Eigi sýndisk mér þat", kvað hann.

"Hvat kom til þess, hefir hann eigi ættina til, eða er hann eigi svá vel mannaðr sem þú vilt"?

Guðmundr mælti: "Eigi skortir hann þá hluti, ok gengr þat meir til, at ek vil eigi gefa honum Þórdísi, er orð hefir áðr á leikit um hag þeira".

Þórarinn mælti: "Einskis er þat vert; annat berr til, at þú ant honum eigi ráðsins, ok veit ek þat, þóttu látir á þessu brjóta".

Guðmundr mælti: "Eigi er þat satt".

Þórarinn mælti: "Eigi muntu mega leynask fyrir mér, ok veit ek hvat í býr skapinu".

Guðmundr mælti: "Eigi kann ek nú hlut í at eiga, ef þú veizt þetta gerr enn ek".

Þórarinn mælti: "Far þú svá með þá".

Guðmundr mælti: "Forvitni er mér á, hvat þú ætlar mér í skapi búa".

Þórarinn mælti: "Eigi mundir þú mik til spara at kveða þat upp, er þér þykkir".

Guðmundr mælti: "Þar er nú komit, at ek ætla, at ek vili þat".

Þórarinn mælti: "Svá skal ok vera — því viltu eigi, at þú sér fyrir landsbygðinni, at eigi verði sá maðrinn fœddr, at hann sé dótturson þinn, er maðrinn ert ríkastr, ok ætlar þú, at landsbygðin megi eigi bera ríki þess manns hér á landi, er svá gǫfugra manna er".

Guðmundr mælti ok brosti at: "Hví munu vér nú eigi gera þetta þá at álitamálum"? — Síðan váru Sǫrla orð send; ok kom hann til mála þessa, ok gekk at eiga Þórdísi. Þau áttu tvá sonu, Einar ok Brodda, ok váru hvárirtvéggju ágætir menn.

Nú er því frá þessu sagt, at Guðmundi þótti gott lofit, enn hinn sýndi eftirleitun vitrlega ok gat nærri skapi mannsins.

Þau Sǫrli áttu tvá sonu, Einar ok Brodda, ok eina dóttur er Guðríðr hét; hana átti Kolbeinn Flosason lǫgmaðr.

Dœtr þrjár átti Kolbeinn ok Guðríðr. Eina dóttur Guðrúnu átti Sæmundr enn fróði, ok tvær dœtr hans áttu tveir brœðr Sæmundar.

Kolbeinn Flosason var grafinn í Fljótshverfi, enn hon fœrði hann til Rauðalœkjar.