Ásbjǫrn Ǫzurarson, bróðurson Ingólfs, nam land milli Hraunsholtslœkjar ok Hvassahrauns, Álftanes alt, ok bjó á Skúlastǫðum; hans son var Egill, faðir Ǫzurar, fǫður Þórarins, fǫður Óláfs, fǫður Sveinbjarnar, fǫður Ásmundar, fǫður Sveinbjarnar, fǫður Styrkárs, fǫður Hafr-Bjarnar, fǫður þeira Þorsteins ok Gizurar í Seltjarnarnesi.
Nú er yfir farit um landnám þau, er vér hǫfum heyrt at verit hafi á Íslandi, enn þessir landnámsmenn hafa gǫfgastir verit í Sunnlendingafjórðungi: Hrafn enn heimski, Ketill hæingr, Sighvatr rauði, Hallsteinn Atlason, Ketilbjǫrn enn gamli, Ingólfr, Ørlygr gamli, Helgi bjóla, Kolgrímr enn gamli, Bjǫrn gullberi, Ǫnundr breiðskeggr.
Svá segja fróðir menn, at landit yrði albygt á sex tigum vetra, svá at eigi hefir síðan orðit fjǫlbygðra; þá lifðu enn margir landnámsmenn ok synir þeira. Þá er landit hafði sex tigu vetra bygt verit, váru þessir hǫfðingjar mestir á landinu: í Sunnlendinga fjórðungi: Mǫrðr gígja, Jǫrundr goði, Geirr goði, Þorsteinn Ingólfsson, Tungu-Oddr: enn í Vestfirðinga fjórðungi: Egill Skalla-Grímsson, Þorgrímr Kjallaksson, Þórðr gellir; enn norðr: Miðfjarðar-Skeggi, Þorsteinn Ingimundarson, Guðdœlir, Hjaltasynir, Eyjólfr Valgerðarson, Áskell goði; enn í Austfirðingafjórðungi: Þorsteinn hvíti, Hrafnkell goði, Þorsteinn, faðir Síðu-Halls, Þórðr Freysgoði. Hrafn Hæingsson hafði þá lǫgsǫgu.
Svá segja vitrir menn, at nǫkkurir landnámsmenn hafi skírðir verit, þeir er bygt hafa Ísland, flestir þeir er kvámu vestan um haf; er til þess nefndr Helgi magri ok Ørlygr enn gamli. Helgi bjóla, Jǫrundr kristni, Uðr djúpauðga, Ketill enn fíflski, ok enn fleiri menn, er kvámu vestan um haf, ok heldu þeir sumir vel kristni til dauðadags; enn þat gekk óvíða í ættir, þvíat synir þeira sumra reistu hof ok blótuðu, enn land var alheiðit nær hundraði vetra.