Bókastaðir

Haraldr Gormsson var tekinn til konungs í Danmǫrk eptir fǫður sinn, hann var ríkr konungr ok hermaðr mikill; hann eignaðisk Holsetaland í Saxlandi, ok hafði hann mikit jarlsríki í Vindlandi; hann lét þar gera Jómsborg, ok setti þar herlið mikit, hann setti þeim mála ok rétt, en þeir unnu landit undir hann; á sumrum láu þeir í hernaði, en sátu heima á vetrum, þeir váru kallaðir Jómsvíkingar.

Haraldr konungr Gormsson réð svikum ok lífláti Haralds konungs Gunnhildarsonar, Noregs konungs, þá er hann fell at Hálsi í Limafirði, sem ritat er í æfi Noregs konunga; en síðan fór Haraldr konungr í Noreg með her sinn, ok lagði land allt undir sik, ok setti þar yfir hǫfðingja Hákon jarl Sigurðarson, en Danakonungr tók skatta af landi ǫllu.

Á dǫgum Haralds konungs Gormssonar var keisari í Saxlandi Ottó hinn rauði, hann hafði ófrið við Danakonung, ok bauð Dǫnum kristni, en Danakonungr hafði þar úti her í móti, ok vildi með øngu móti við kristni taka. Haraldr konungr Gormsson átti mikla orustu við Ottó keisara suðr við Danavirki, þá var þar Hákon jarl af Noregi með Danakonungi; þar fekk keisarinn ósigr, en þó vann hann landit nǫkkru síðar, ok kom þeim þá á flótta Haraldi konungi ok Hákoni jarli til Limafjarðar, ok allt út í Mársey. Síðan tók Haraldr konungr við kristni, ok keisarinn veitti guðsifjar Sveini syni hans, ok gaf honum nafn sitt, ok var hann með því skírðr, at hann hét Ottó-Sveinn; var þá alkristin Danmǫrk, ok skildisk keisarinn eigi fyrr við.

Á dǫgum Haralds konungs Gormssonar var Styrbjǫrn enn sterki í hernaði í Austrveg. Styrbjǫrn var son Ólafs Bjarnarsonar, Svíakonungs. Styrbjǫrn kom með her sinn í Danmǫrk, ok fekk handtekit Harald konung; þá gipti Haraldr honum Þyri dóttur sína, ok fór sjálfr til Svíþjóðar með Styrbirni. Styrbjǫrn brendi ǫll skip sín, áðr hann gengi á land upp; en er Haraldr konungr verðr þess varr, at Styrbjǫrn er skipalauss, þá helt hann skipum sínum út á Lǫginn ok síðan í braut, ok aptr til Danmerkr.

Styrbjǫrn barðisk á Fýrisvǫllum við Eirík enn sigrsæla Svíakonung, fǫðurbróður sinn; þar fell Styrbjǫrn ok mestr hluti liðs hans, en sumt flýði; þat kalla Svíar Fýriseltu.

Þá er Haraldr konungr Gormsson hafði skírask látit, sem fyrr var sagt, þá nauðgaði hann Hákoni jarli Sigurðarsyni at taka við trú, ok var hann skírðr ok allir menn, þeir sem þá váru með honum af Noregi; fekk Haraldr konungr honum þá presta ok aðra lærða menn, ok bauð honum at láta skíra allt fólk í Noregi, ok hét Hákon jarl því með svardǫgum; en er þeir skildu konungr ok jarl, þá fór Hákon til Noregs, en skaut enum vígðum mǫnnum á land at Hálsi í Limafirði, en hann kastaði kristni, ok efldi síðan hin mestu blót í Noregi.

En er Haraldr konungr spurði þat, at Hákon hafði kastat kristni, ok þat annat, at hann hafði herjat land Danakonungs, þá fór Haraldr konungr með her sinn til Noregs, ok eyddi land allt með sjá, svá at allt var brennt milli Líðandisness ok Staðs, nema fimm bœir í Lœradal í Sogni, en fólk allt flýði á fjǫll ok markir með allt lausafé, þat er komizk fekk. Haraldr konungr lá um hríð með her sinn í Sólundum, ok ætlaði þá at herja til Íslands með liði því, er hann hafði þar, ok vildi hann hefna níðs þess, er Íslendingar hǫfðu gǫrt um hann, ok níddan hann. Haraldr konungr bauð kungum manni at fara í hamfǫrum til Íslands, ok vita hvat hann kynni þaðan at segja konungi; sá fór í hvalslíki umhverfis landit, ok sagði síðan konungi at margar kungar óvættir byggja land þat, en haf svá mikit milli landanna, at þar var ekki fœrt langskipum; ok er Haraldr konungr varð þessa var, þá þóttisk hann skilja, at þetta var en mesta ófœra, ok ekki mátti þessu til leiðar koma. Eptir hernat þenna, er Haraldr Gormsson hafði gǫrt í Noregi, þá sneri hann heim til Danmerkr með lið sitt, en Hákon jarl lét byggja land allt í Noregi, en galt ønga skatta síðan Danakonungi.

Sveinn, son Haralds konungs Gormssonar, beiddisk ríkis nǫkkurs af Haraldi konungi feðr sínum, en Haraldr konungr unni honum lítit, því at hann var frilluson, ok vildi hann ekki ríki fá honum til forráða. En er Sveinn gerðisk fullkominn maðr, þá fekk hann sér skip ok lið, ok herjaði víða bæði utanlands ok innanlands; þá varð Haraldr konungr reiðr honum, ok safnaði liði í móti honum; þá var kominn til liðs við Svein Pálnatóki fóstri hans, sem segir í sǫgu Jómsvíkinga, ok heldu þeir þá til Sjólands ok inn í Ísafjǫrð, þar var þá fyrir Haraldr konungr með skipum sínum. Sveinn lagði þegar til orrostu við hann, varð þar bardagi mikill, dreif þá lið til Haralds konungs, svá at Sveinn varð ofrliði borinn, ok flýði hann.

Í þeirri orrostu fekk Haraldr konungr banasár, ok var hann skotinn ǫru til bana, ok var hann fyrstr Danakonunga grafinn í vígða jǫrð; þá hafði hann verit konungr átta tigu vetra, þrjá tigu vetra at lifanda Gormi konungi feðr sínum, fimm tigu vetra síðan.

Sveinn tók konungdóm í Danmǫrk eptir Harald konung feðr sinn, hann var kallaðr Sveinn tjúguskegg, hann var ríkr konungr. Á hans dǫgum fór Sigvaldi jarl ok aðrir Jómsvíkingar til Noregs, ok barðisk við Hákon jarl á Mœri á Hjǫrungavági, þar fell Búi digri, en Sigvaldi jarl flýði. Eptir þat hvarf ríki í Noregi undan Danakonungum, en litlu síðar kom Ólafr Tryggvason til Noregs, ok tók ríki.

Sveinn konungr átti Gunnhildi dóttur Búrizlafs Vindakonungs, ok váru þeirra synir Knútr ok Haraldr. Síðan átti Sveinn konungr Sigríði ena stórráðu, dóttur Skǫglartosta, móður Ólafs Svíakonungs; hana hafði fyrr átt Eiríkr hinn sigrsæli Svíakonungr. Dóttir Sveins konungs ok Sigríðar var Ástríðr, er átti Úlfr jarl, son Þorgils sprakaleggs. Sveinn ok Bjǫrn hétu synir þeirra. Gyða hét enn dóttir Sveins konungs tjúguskeggs, hana átti Eiríkr jarl Hákonarson í Noregi; þeirra son var Hákon jarl, er Ólafr hinn helgi tók í Sauðungs sundi.

Sveinn konungr tjúguskegg var at falli Ólafs konungs Tryggvasonar með þeim Ólafi sœnska, stjúpsyni sínum, ok Eiríki jarli, mági sínum; þeir bǫrðusk við Svǫldr; ok eptir fall Ólafs konungs Tryggvasonar eignuðusk þeir þrír Noreg, Sveinn Danakonungr einn þriðjung, annan Ólafr Svíakonungr, enn þriðja Eiríkr jarl.