Eptir þat ferr Vagn með ráði Eiríks jarls austr í Vík, ok mælir at hann skyli þannig gøra brúðkaup til Ingibjargar, sem hann vill. Þar er Vagn um vetrinn, enn um várit ferr hann suðr til Danmerkr heim á Fjón til búa sinna, ok réð þar lengi fyrir; ok er mart stórmenni frá honum komit, ok frá þeim Ingibjǫrgu, ok þótti hon kvenskǫrungr mikill.
En Bjǫrn fór heim til Bretlands ok réð þar fyrir meðan hann lifði; ok þótti enn besti karlmaðr.
Enn er Sigvaldi kom heim til Danmerkr, fór hann á Sjálǫnd til eigna sinna, ok var Áztríðr þar fyrir kona hans. Áztríðr lætr gøra honum kerlaug ok strauk honum sjálf, ok mælti: "verit get ek nokkura þá hafa í Jómsvíkinga bardaga, er raufóttara belg mun þaðan haft hafa, ok þikki mér sjá bezt tilfallinn at hirða í hveiti."
Hann segir: "þat mætti enn verða minnar æfi, at þú ættir eigi þessu at hrósa, ok lát þér þá líka."
Sigvaldi réð fyrir Sjálǫndum, ok þótti vitr maðr, ok kemr hann við fleiri sǫgur. Enn Þorkell enn háfi þótti enn vitrazti maðr, ok reyndisk þat opt síðan. Sigurðr kápa tók við fǫðurleifð sinni í Borgundarhólmi, ok þótti nytmenni mikit, ok er mikill áttbogi kominn frá þeim Tófu.
Enn þat er margra manna sǫgn, at Búi hafi orðit at ormi ok lagzk á gull sitt, er þat til þess haft, at menn hafa séð orm á Hjǫrungavági; kann þat ok vera at nokkur vánd vættr hafi lagzk á þat fé, ok sýnisk þar síðan.
Enn Hákon jarl réð eigi lengi Noregi síðan, ok varð enn frægzti af sigri þessum. Kom þá í Noreg enn ágæti Ólafr konungr Tryggvason; var þá tekinn af lífi Hákon jarl, eptir því sem segir í Konunga sǫgum, enn Ólafr konungr kristnaði þá allan Noreg. Munum vér hér lúka at segja frá Jómsvíkingum.