Bókastaðir

Þar hefjum vér þessa sǫgu, er Gautrekr konungr, son Gauta konungs, réð fyrir Gautlandi; hann var ágætr konungr fyrir margra hluta sakir, vinsæll ok stórgjǫfull, svá at hans mildi er jafnan viðbrugðit, þá er fornkonunga er getit. Hann átti eina dóttur barna, ok gipti hann hana Gjafa-Ref Rennissyni með ráði Nera jarls.

Í þann tíma hafði andazk drótning Gautreks konungs. Hann var þá hniginn á hinn efra aldr, ok var þó enn hraustasti. Konungr sat jafnan á haugi drótningar, því at honum þótti mikit fráfall hennar. Þá fór ríki hans mjǫk stjórnarlaust, meðan konung angraði mest fráfall drótningar.

Eptir þat beiddusk vinir konungs, at hann mundi kvænask, kváðusk helzt vilja hans afkvæmi til ríkisstjórnar yfir sér, létu þat líkligt, ef hann fengi sœmiligt ráð, at þat mundi þeim ǫllum til sæmdar ok langgæðligra náða. Gautrekr konungr tók þessu vel, ok kvað þá jafnan sýna ok sýnt hafa mikinn góðvilja við sik bæði í ráðum ok hraustligri fylgð; ok litlu síðar býr Gautrekr konungr heiman ferð sína með átta tigu manna vel búna at vápnum ok klæðum ok hinu fríðasta liði; vildi hann þessa ferð mjǫk vanda, eptir því sem virðing hans sómdi.

Þórir er nefndr hersir einn ríkr í Noregi; hann hafði atsetu í Sogni; hann var virðingamaðr mikill, ágætr, ok hit mesta mikilmenni. Hann var kvángaðr maðr; hann átti eina dóttur barna, er Ingibjǫrg hét, hon var bæði vitr ok væn, ok þótti vera hinn bezti kostr, hǫfðu margir ríkir menn hennar beðit, ok hafði hon ǫllum afvísat, því at henni þótti sér hvergi fullkosta.

Nú berr svá til, at þar kemr Gautrekr konungr með þessu sínu liði; var við honum þar tekit harðla vel; gekk Þórir í mót honum, ok bauð honum með sínu fǫruneyti svá langa dvǫl, sem honum vel líkaði. Gautrekr konungr þiggr þar veizlu fagra með enum beztu fǫngum ok viðtektum.

Þar var kominn konungsson einn utan orlǫndum; sá hét Ólafr; hann hafði við sér hundrat manna. Þessi konungsson hafði beðit Ingibjargar Þórisdóttur, en hon hafði því máli vel svarat, var þessi maðr ungr ok vænligr. Ok er Gautrekr spyrr þetta, gefr hann at því engan gaum. Þá er hann hefir þar litla hríð dvalizk, kallar hann Þóri á tal við sik.

Konungr mælti: "ek vil yðr kunnigt gera mitt ørendi; mér er svá flutt, at þú eigir, Þórir! dóttur væna ok vitra, er Ingibjǫrg heitir, ok þat hefi ek með mér staðfest, at ek vil biðja hennar mér til eiginkonu, ok staðfesta svá við yðr vensl með vináttu."

Þórir mælti: "glǫggva frétt hef ek af því, at þú ert mikilsháttar hǫfðingi, ok því vil ek þínum ørendum vel svara, þykki mér líkligt, at mín dóttir sé vel gipt, þótt hon kœmi í yðra forsjá, en svá er mál með grenni, at hér er kominn einn konungsson ungr ok vænligr, sá er Ólafr heitir; hann hefir áðr vakit bónorð við dóttur mína, ok við hǫfum þar nǫkkurar stefnur at átt, nú mun ek þessum vanda víkja af mér, ok láta hana sjálfa kjósa sér mann til handa, hefir hon þess beðit mik áðr."

Báðum konungum líkuðu vel þessi andsvǫr. Litlu síðar gengu þeir allir saman með vinum sínum til skemmu Ingibjargar, ok er hon sá fǫður sinn með þessum tveimr hǫfðingjum þar kominn, heilsaði hon þeim ǫllum með blíðu, ok bað þá at sitja.

Þórir tók þá til orða: "svá er mál með vexti, dóttir! at hér eru komnir með mér á þinn fund þessir tveir konungar, sem mátt þú líta; er ok eitt ørendi beggja þeirra, at báðir vilja biðja þín. Nú með því at hér mun sannask hit fornkveðna, at eigi má gera tvá mága at einni dóttur, þá vil ek nú at þú kjósir þér hlut til handa, hvárn þeirra at þú vilt eiga, bið ek at þú veitir þeim skír andsvǫr, ok þann ǫrskurð, at þér sé heyriligr, ok oss megi ǫllum vel gegna."

Ingibjǫrg svaraði: "svá lízk mér, sem þetta sé meira vandamál, enn þat sé mín eða annarrar þeirrar konu, er eigi er meir reynd at viti enn ek, at skipa þessu máli með skinsemd, eða víst sé, at ek kynni þetta kjósa fyrir mína hǫnd, svá sem mér henti, þvíat mér þykki mikil líkindi til standa, at hvárttveggi þessi konungr sé mikilsháttar, ok mér miklu meiri enn fullboðinn, í hvárs þeirra umsjá er ek kem, en með tilteknum dœmum má ek helzt þetta enda: svá má ek helzt tiljafna þessum konungum tveim, sem standi tveir apaldar í einum garði, ok er annar ungr ok alllíkligr til, at þar á vaxi mǫrg stór epli ok sæt, þann tíma er hann hefir fullan aldr síns tíma, ok merkir sá Ólaf konung: þar í hjá er annar apaldr, sá er stendr með margkvísluðum limum á sér, berandi alskonar epli; sjá apaldr merkir stjórn ok ríki Gautreks konungs, er lengi hefir stjórnat sinn ríki með ǫrleik ok sóma, ok stendr hans ráð allt í fullum tíma, er oss hans hreysti ok ǫrleikr í hvern stað kunnari; ok þóat svá beri til, at hans ríkisstjórn þrjóti fyrr af sǫkum náttúru aldrs, þá má þó vera, at hann geti þá í hrausta sonu, ok er þá gott við þá at una, þótt konungs missi við. Nú þótt Ólafr sé maðr yngri, ok sé líkligr til hǫfðingja, þá er íllt vísu von at kaupa, ok vef ek eigi lengr þetta mál at sinni, ok kýs ek mér til yndis ok samlaga Gautrek konung, þótt ek vissa þat fyrr, at hann lifði fá ár, en Ólafr yrði gamall sem steinabrú, þvíat þat er mitt hugboð, at hann verði aldri slíkr hǫfðingi, en allra helzt, ef hann lifir litla hríð."

Viðr þessi orð meyarinnar verðr Gautrekr konungr harðla glaðr, ok sprettr upp þegar svá sem einn ungr maðr, tekr í hǫnd meyunni, ok festir hana, Ólafi konungi hjá veranda. Af þessu varð Ólafr konungr harðla reiðr, ok kveðsk þessa hefna skyldu á Gautreki konungi sjálfum ok hans liði. Gautrekr konungr kvað eigi þann líkan til bǫl at bera, er eigi mætti bregða, ok skildusk þeir við svá búit; fór Ólafr konungr á braut með sínu liði, ok var hinn reiðasti.

Nú er Gautrekr konungr hefir dvalizk þá stund, er honum vel líkaði, býsk hann til heimferðar með Ingibjǫrgu, konarefni sitt, því at hann vildi heima í Gautlandi drekka brúðlaup sitt. Þórir leysti dóttur sína út með mikilli rausn, lét fylgja henni út mikit gull ok silfr. Snýr Gautrekr konungr heim á leið með sínu fǫruneyti, ok er þeir koma fram hjá skógi nǫkkurum um dag, kemr þar Ólafr konungr í móti honum með sínum mǫnnum; teksk þar með þeim en harðasta orrosta.

Ok er þeir hǫfðu barizk um hríð, mælti Ólafr konungr: "viltu, Gautrekr konungr! at ek geri þér kost á, at hjálpa lífi þínu, ok gef þú upp meyna í mitt vald, ok ǫll þau gœði, er henni fylgðu heiman, ok skaltu þá fara í friði, hvert er þú vill, þvíat eigi hæfir svá gǫmlum karli, at válka svá væna mey, máttu nú með þessu einu þiggja þik frá dauða."

Sem Gautrekr konungr heyrði orð hans, mælti hann: "þótt ek hafa lið færra enn þú, þá skaltu finna, at þessi hinn gamli er óragr, áðr kveld komi;" Var Gautrekr konungr þá svá ákafr, at hann gekk optliga í gegnum fylking Ólafs, ok létti aldrei fyrr, enn Ólafr var fallinn, ok allt lið hans; en Gautrekr konungr fekk sigr, ok hafði fengit lítinn mannskaða.

Síðan léttir hann eigi fyrr ferð sinni, enn hann kemr heim í Gautland, ok hafði mjǫk aukizk hans frami í þessari ferð; ok er hann hafði litla hríð heima verit, lætr hann stofna veizlu mikla, býðr til ǫllu stórmenni í landinu, ok drekkr hann enn hit sterkasta festarǫl til Ingibjargar, ok at því afliðnu velr hann sœmiligar gjafir ǫllum ríkismǫnnum, þeim sem hann hǫfðu heimsótt, ok óx mjǫk í þessu hans frami; takask svá með þeim góðar ástir, ok sitja nú um kyrt at ríki sínu.

Ok eigi miklu síðar getr Gautrekr barn við konu sinni; þat var sveinbarn, ok var fœrðr konungi. Hann lætr þann svein ausa vatni ok gefa nafn, ok skal hann Ketill heita; hann óx þar upp með hirðinni. Þrimr vetrum síðar fœddi Ingibjǫrg annan svein, hann var mikill ok vænligr, er sá nefndr Rólfr.

Váru þessir sveinar tigugliga uppfœddir, sem konungssonum hœfði; en á sinn hátt var hvárr þeirra brœðra. Ketill var manna minnstr ok enn skjótligasti, háfaðamaðr, framgjarn ok hvatvíss ok fullr áræðis ok enn áleitnasti; hann var kallaðr Ketill kregð, því at hann var svá lítill.

Rólfr var manna mestr ok sterkastr, fríðr sýnum; hann var fámálugr, fastorðr ok óframgjarn, ok þótt í móti honum væri gǫrt eða mælt, lét hann fyrst, sem hann vissi eigi, en nǫkkuru síðar, þá er aðra varði sízt, hefndi hann grimmliga sinna mótgerða, ok þótt nǫkkurir þeir lutir væri fyrir honum talaðir, er honum varðaði, gaf hann eigi gaum at fyrst í stað, en stundu síðar eða nǫkkurum vetrum, svá sem hann hafði huxat útveg á því máli, þá bar hann þat upp, hvárt sem honum var þat með eða mót, varð þat þá fram at ganga, sem hann vildi vera láta. Hann var vinsæll af alþýðu, unnu menn honum ok mikit.

Líðr nú svá fram, þar til at Ketill var tíu vetra, en Rólfr sjau vetra.

Í þann tíma réð sá konungr Danmǫrk, er Hringr hét; hann var ríkr konungr ok vinsæll. Hann átti sér drótningu væna ok vitra. Þau áttu einn son, er Ingjaldr hét; hann var ungr ok hinn efniligasti.

Með þeim Hringi konungi var mikil vinátta ok Gautreki konungi með veizlum ok fégjǫfum ok margri konungligri tign, er hvárr veitti ǫðrum, meðan þeirra vinátta stóð; hǫfðu þeir jafnan verit báðir saman í hernaði, meðan þeir váru yngri, ok skildu aldrei sína vináttu, meðan þeir fundusk jafnliga, en nú tók heldr at greinask af meðalgǫngu vondra manna, þeirra er róg kveiktu í millum þeirra; kom þá svá, at hvárttveggi bjósk at stríða, hvárr við annan.

Þat var einn tíma at Hringr konungr í Danmǫrk kom at máli við drótningu sína: "þat er sem þú veizt, at mér er svá flutt, at Gautrekr konungr ætli at stríða á ríki várt, en þess em ek eigi víss orðinn, hvat hann gefi oss at sǫk. Nú ætla ek hitt ráðligra, at verða fyrr at bragði, því at þat er mælt, at sá hafi annan undir, er áræðr; veit ek ok eigi, hvárt hann er sannr þeirra vélrœða, sem mér er af honum flutt."

Drótning mælti: "óvitrliga talar þú: þar sem þú veizt áðr, at þit hafið verit hinir beztu vinir, at þú trúir svá rógi vondra manna, at þú vilt halda stríð við Gautrek konung, ok er þetta all ókonungligt bragð at vilja fyrirkoma sínum fóstbróður, ok þótt því sé at skipta, láttu hann heldr níðask á þér, enn þú gerir honum nǫkkura meingerð, svá at þú missir fyrir þat konungs vináttu; ger svá vel, herra! at eigi finnisk í þínu brjósti sú greymenska, at þér villð svá niðrfella ok undir fótum troða svá marga góða hluti, sem hvárr ykkar hefir við annan gǫrt; haldið, herra! við Gautrek konung með prýði ok drengskap uppteknum góðvilja með ást ok fullkomnum friði; ok týn eigi, fyrir vondra manna orðróm, svá góðs manns vináttu, hefir hann fengit svá vitra konu ok góðfúsa, at allan ykkarn félagskap mun hon samandraga, ok í lag fœra þat sem áfátt er. Gautrekr konungr á ok svá þroskaliga sonu, at þeir munu þess skjótt hefna, ef feðr þeirra er nǫkkut misboðit; herra! haf heldr þat ráð, er ek kenni yðr, farið sjálfir á einu skipi með hinu vitrasta yðru ráðuneyti á fund Gautreks konungs; bjóð heim til fóstrs með þér Rólfi, syni hans, má þér at honum verða æfinligr styrkr ok þínu ríki, ef þeir vilja þekkjask, ok ǫllum oss útífrá til veraldligrar sæmdar."

Sem drótning lauk sinni rœðu, þótti konungi hon hafa vel talat ok vitrliga, ok kveðsk eigi skyldu ónýta hennar ráðagerð; lætr nú búa ferð sína svá sem drótning gaf ráð til. Síðan ferr hann sem hann verðr búinn, ok kemr við Gautland með heilum sínum varnaði.

Ok er Gautrekr konungr fréttir kómu hans, kallar hann Ingibjǫrgu drótningu á tal við sik, ok mælti: "mér er svá flutt, at kominn sé í ríki várt með einu skipi Ringr konungr af Danmǫrk; nú meðr því at þér vitið áðr, hverr fjandskapr oss hefir verit fluttr af honum til vár, þá skal ek nú þat allt gjalda honum, áðr við skiljum; er hann nú ok svá fallinn í greipar mér, at ek má þetta vel gera fyrir utan alla mannhættu."

Sem drótning heyrði orð hans, mælti hon til konungsins á þessa leið: "lítil vizka fylgir þessu yðru orðaframkasti, ef þú vill gera Ringi konungi nǫkkut til angrs, þarsem kalla má, at hann sé kominn á yðvarn fund, svá sem væntandi sér sæmdar af yðr ok góðvilja, sem þit hafið áðr saman bundit með ykkr; mátt þú á þat líta, at Ringr konungr væri eigi hér kominn með svá litlu liði, utan hann tryði þér jafnvel sem fyrr, ok mun hann vera loginn á því, er þér er í móti; nú er þat mín tillaga: sendið menn á fund hans, ok bjóð honum hér at drekka við ǫllu sínu fǫruneyti fagra veizlu, ger þik við hann glaðan ok kátan; ok svá sem hann er kominn í hall þína við sínum mǫnnum, leita eptir með athugasamligri vizku, ef þú finnr hann í nǫkkuru sakaðan þeirra hluta, sem varðar, ok ef nǫkkur grein finnsk ykkar í milli, leggið þat allt niðr með enna beztu manna ráði, ok haldið síðan ykkar fóstbrœðralag fyrir utan alla grein, meðan þit lifið báðir."

Sem konungr heyrði tillǫg drótningar, lét hann orka til prýðiligrar veizlu, býðr þangat fyrst at upphafi Ringi konungi við ǫllu sínu fǫruneyti, ok þarmeð kallar hann til þessarar veizlu marga aðra ríka menn ok vitra, þá er konungr vildi ráð af þiggja. Sem konungar sátu, ok glaðir váru í hallinni, inntusk þeir til, hverr spilt hefði þeirra vinfengi, ok sem þeir viðkendusk, at þeirra í milli fannsk engi óþyktargrein með sǫnnu, ok þeir báðir fundu, at þetta var róg ok illr orðadráttr vondra manna, endrnýuðu þeir af upphafi sína vináttu með því upphafi, at Ringr konungr býðr Rólfi Gautrekssyni til fóstrs, ok svá sem Gautrekr konungr þiggr þetta með blíðu, býsk Ringr konungr til heimferðar, ok Rólfr með honum, útleystr með virðuligum gjǫfum, ok þótti nú báðum konungum vel hafa tiltekizk; skildu nú konungar með kærleik ok blíðu, ok heldu allan tíma, meðan þeir lifðu.

Fór Rólfr til Danmerkr með Ringi konungi; veitti konungr honum hit ágætasta fóstr; konungr fekk honum þann meistara, er beztr var á Norðrlǫndum, ok kendi honum allar íþróttir, þær er vaskir menn ok hraustir girntusk at nema í þann tíma. Með þeim Rólfi ok Ingjaldi tóksk hin mesta vinátta, ok gerðusk þeir fóstbrœðr; vaxa þeir nú upp í Danmǫrk, ok gerisk Rólfr enn mesti afburðarmaðr umfram aðra menn, bæði á afl ok vǫxt.

Ketill óx upp í Gautlandi með feðr sínum, ok var manna minnstr vexti ok hinn kviklátasti; þó var hann ekki mjǫk við lyndi Gautreks konungs sakir háfaða ok kappgirni.

Sá konungr réð fyrir Svíþjóð, er Eirekr hét; hann átti sér eina drótningu vitra ok velsiðuga; þau hǫfðu átt eina dóttur barna, sú er Þornbjǫrg hét; hon var hverri konu vænni ok vitrari, þeirra er menn vissu; hon fœddisk upp heima með feðr sínum ok móður; svá hafa menn sagt af mey þessari, at hon var hverri konu kœnni, þeirri er menn hǫfðu spurn af, um allt þat er til kvennmanns handa kom, þarmeð vandi hon sik burtreið, ok skilmask með skjǫld ok sverð; hon kunni þessa list jafnframt þeim riddurum, er kunnu vel ok kurteisliga at bera vápn sín.

Eireki konungi líkaði eigi vel, er hon hafði þessa framferð sem karlar, ok bað hana hafa skemmusetu sem aðrar konungadœtr.

Hon svaraði: "nú með því," segir hon, "at þú hefir eigi meir enn eins manns líf til ríkisstjórnar, ok ek em nú þitt einberni, ok á ek allan arf eptir þik, má vera at ek þurfi þetta ríki at verja fyrir konungum eða konungssonum, ef ek missi þín við, er eigi ólíkligt at mér þykki illt at vera þeirra nauðkván, ef svá berr til, ok því vil ek kunna nǫkkurn hátt á riddaraskap, þykki mér þá líkara, at ek fái haldit ríki þessu með styrk ok trausti góðrar fylgðar; ok því bið ek þik, faðir! at þú fáir mér nǫkkut af ríki þínu til forráða, meðan þú ert á lífi, ok reyna ok svá stjórn ok umsjá þeirra manna, sem í mitt vald eru fengnir; er þat enn í þessu máli, ef nǫkkurir menn biðja mín, sem ek vil ekki játa, þá er líkara at ríki yðvart sé í náðum af þeirra ofsa, ef ek held andsvǫr í móti þeim."

Konungr hugsar nú orð meyarinnar, finnr þat at hon var ráðgjǫrn ok stórlát, þótti honum eigi ólíkligt, at hann ok ríki hans fengi ónáðir af hennar ofsa ok kappgirnd, tekr þat ráðs, at hann fær henni til forráða þriðjung af ríki sínu; þarmeð eflir hann henni atsetu, sem á Ullarakri heitir, þarmeð fær hann henni til fylgðar harða menn ok hrausta, þá sem henni váru hlýðnir ok eptirlátir at gera vilja hennar.

Sem hon hafði þetta alltsaman þegit af feðr sínum, ferr hon á Ullarakr. Síðan stefnir hon þing fjǫlment, ok lætr taka sik til konungs yfir þriðjung Svíaveldis, sem Eirekr konungr hafði játat henni til forráða; þarmeð lætr hon gefa sér nafn Þorbergs; skyldi ok engi maðr svá djarfr, at hana kallaði mey eða konu, en hverr, er þat gerði, skyldi þola harða refsing. Síðan gerir Þorbergr konungr bæði riddara ok hirðmenn, ok gefr þeim mála á einn hátt ok Eirekr konungr á Uppsǫlum, faðir hans. Stendr nú Svíaveldi með þessi skipan nǫkkura vetr.

Nú er þar til máls at taka, at Gautrekr konungr á Gautlandi tekr sótt. Hann kallar drótningu sína til máls við sik, ok þarmeð aðra ríkismenn, ok segir þeim: "svá er mál með vexti, at ek hefi nǫkkura þyngð tekit; nú með því at ek em hniginn mjǫk á aldr, þá er líkligt, at ek taka eigi fleiri sóttir, vil ek ǫllum mǫnnum þakka með fǫgrum orðum fylgð ok félagskap, er þér hafið mér veitt, en þat er, sem þér vitið, at ek á tvá sonu til arfs eptir mik, er annar hér meðoss, en annar er í Danmǫrk með Ringi konungi; er þat hér landslǫg, at enn ellri konungsson taki ríki ok konungdóm eptir feðr sinn; nú vil ek eigi brjóta lǫg á Katli, syni mínum, með einræði mínu eða á yðr landsmǫnnum, en þó vil ek biðja yðr alla saman, at sá taki ríki eptir mik, sem mér þykkir betr tilfallinn."

Þeir kváðusk gjarna vilja athlýta hans forsjá, sǫgðu sér þat hafa jafnan vel dugat, ok kváðusk eigi vilja brjóta hans ráð en síðustu, þar sem þeir hefðu haft hvert áðr, ok hafi þeim stórliga vel dugat. Konungr segir þá, at hann vill at Hrólfr taki konungdóm, lézk þess vænta at hann mundi verða ágætr maðr ok góðr forstjóri sínum mǫnnum. Konungr bað, at Ketill léti sér þat vel líka. Ketill kvaðsk eigi ágjarn til ríkis, ok þótti allvel komit, þótt Rólfr tœki. Eptir þat þǫkkuðu þeir ágætan frið ok góðar náðir, er þeir hǫfðu lengi af hans herrasamligri stjórn ok konungligu tilstilli.

Eptir þetta skipar konungr því, sem honum þykkir varða; ferr þá síðan hverr til síns heimilis, en þeir sátu yfir konungi, sem til þess váru fengnir. Líða nú eigi langar stundir, áðr þessi sótt hefir konung í helju. Þetta þótti drótningu mikill skaði, ok þar með allri landsbygðinni; var hann mjǫk harmdauði allri landsbygðinni, því at engi konungr hafði verit ástsælli sakir ǫrleiks ok umhyggju. Eptir þat var hann heygðr eptir fornum sið.

Sem eigi liðu þaðan langar stundir, býr drótning ferð sína með vegligu fǫruneyti, léttir eigi fyrir þessari ferð, enn hon kemr í Danmǫrk á fund Rings konungs, berr upp fyrir konung þann harm ok skaða, sem hon hafði beðit í fráfalli Gautreks konungs. Hon segir honum alla þá tilskipun, sem Gautrekr konungr gerði, áðr hann fór at deyja. Sem konungr hafði heyrt þessi tíðindi, fannsk honum mikit um fráfall síns fóstbróðurs, Gautreks konungs, biðr hann at Ingibjǫrg drótning dvelisk með honum svá langan tíma, sem henni vel líkar.

Drótning svaraði: "til annars hǫfum vér vára ferð gǫrt, enn dveljask í yðru ríki, en ef þér vilið nǫkkut gera várn sóma, þá bið ek, herra! at þér farið í Gautland at váru boði með Rólfi, fóstra þínum, ok gerisk hann þar konungr með þinni umsjá, svá sem Gautrekr konungr gerði ráð fyrir, ok þarmeð vil ek at þú drekkir erfi eptir Gautrek konung eptir fornum siðvana."

Konungr lézk gera mundu, sem hon beiddi; ok eigi miklu síðar lyptir konungr sinni ferð við fríðu fǫruneyti, léttir eigi fyrr, enn hann kemr í Gautland, ok Ingibjǫrg drótning með honum, ok Rólfr, son hennar; stendr þar fyrirbúin veizla virðulig, skipuð af mǫrgum ríkismǫnnum í landinu. Var nú drukkit erfi Gautreks konungs; ok at þessari veizlu er stefnt þing fjǫlment. Á því þingi er Rólfr til konungs tekinn með ráði Rings konungs ok samþykki allrar alþýðu í ǫllu Gautlandi. At þessu ǫllu fylltu ok framkomnu, ferr Ringr konungr heim til Danmerkr, útleystr með sœmiligum gjǫfum.

En Rólfr tekr til ríkisstjórnar, semr lǫg ok landsrétt eptir sínum vilja, gerðisk hann þegar vinsæll af sínum mǫnnum; hann var stjórnsamr ok stórgjǫfull svá sem faðir hans. Þá var hann tólf vetra, er hann tók ríkisstjórn eða hǫfðingskap með konungdómi. Ketill, bróðir hans, var með honum, en Ingjaldr, fóstbróðir konungs, var í hernaði á sumrum, en hafði jafnan vetrsetu í Gautlandi með Rólfi konungi. Líðr nú svá fram, þar til er Rólfr var fimmtán vetra.