Hreiðarr var nú með Magnúsi konungi um stund, ok einnhvern dag kom hann at máli við konung ok sagði svá: "Þat vilda ek, konungr, at þú veittir mér þat, er ek mun biðja þik".
"Hvat er þat", segir konungr.
"Þat herra", segir Hreiðarr, "vilda ek at þér veittit mér, at hlýða kvæði því, er ek hefi ort um yðr".
"Þat vil ek veita þér", segir konungr.
Hreiðarr flutti kvæðit, ok var þat nǫkkut stirt ok einrœnligt ǫndvert, enn því betr sem meirr leið upp á.
Ok er lokit var mælti konungr: "Þetta kvæði sýnisk mér undarligt, ok þó gott áðr lýkr; er þat mjǫk með þeim hætti, sem æfi þín mun vera; hon hefir fyrst verit með kynlegu móti, ok einrœnligu; en hon mun snúask til betrunar sem upp líðr á. Hér eftir skal ek velja kvæðislaunin: hólmr einn liggr hér fyrir Noregi, sá er ek vil þér gefa; hann er vel grasi vaxinn ok gott land, þótt eigi sé mikit".
Hreiðarr mælti: "Þetta er vel gefit, sem ván var af yðr; þar skal ek samtengja með Noreg ok Ísland".
"Eigi veit ek, hversu þat ferr", segir konungr, "hitt veit ek, at margir menn munu búnir, at kaupa at þér hólminn, ok gefa þér annat fé fyrir. Nú ætla ek þat bezt, at ek leysa til mín hólminn, at hann verði þér eigi at gripdeildum, ok þeim sem kaupa vilja, allra helzt fyrir þá skyld, at þér er ekki vel værti hér í landi fyrir Haraldi konungi, því at auðsær er þinn kostr, ef hann má ráða, ef þú dvelsk hér langvistum".
Gaf Magnús konungr þá Hreiðari silfr fyrir hólminn, ok fór hann at ráði konungs út til Íslands, ok bjó í Svarfaðardal, þar er síðan heitir at Hreiðarsstǫðum. Fór um hans æfi sem Magnús konungr gat, at hann þótti því rǫskvari, sem meirr leið á æfi hans; enn hann hafði gert sér at mestum hluta þau kynjalæti, er hann sýndisk hálffífl. Bjó hann á Hreiðarsstǫðum til elli, ok er margt manna frá honum komit. Lýkr þar nú frá Hreiðari at segja.