Bókastaðir

Hrafnkell spurði austr í Fljótsdal, at Þjóstarssynir hǫfðu týnt Freyfaxa ok brent hofit.Hrafnkell spurði austr í Fljótsdal, at Þjóstarssynir höfðu týnt Freyfaxa ok brent hofit.

Þá svarar Hrafnkell: "Ek hygg þat hégóma at trúa á goð", ok sagðisk hann þaðan af aldri skyldu á goð trúa;Þá svarar Hrafnkell: "Ek hygg þat hégóma at trúa á goð", ok sagðist hann þaðan af aldri skyldu á goð trúa; ok þat efndi hann síðan, at hann blótaði aldri.

Hrafnkell sat á Hrafnkelsstǫðum ok rakaði fé saman.Hrafnkell sat á Hrafnkelsstöðum ok rakaði fé saman. Hann fekk miklar virðingar í heraðinu; vildi svá hverr sitja ok standa sem hann vildi.

Í þann tíma kómu sem mest skip af Noregi til Íslands.

Námu menn þá sem mest lǫnd í heraðinu um Hrafnkels daga.Námu menn þá sem mest lönd í heraðinu um Hrafnkels daga.

Engi náði með frjálsu at sitja nema Hrafnkel bæði orlofs; þá urðu ok allir at heita honum sínu liðsinni. Hann hét ok sínu trausti. Lagði hann land undir sik alt fyrir austan Lagarfljót. Þessi þinghá varð brátt miklu meiri ok fjǫlmennari, enn sú er hann hafði áðr haft;Þessi þinghá varð brátt miklu meiri ok fjölmennari, enn sú er hann hafði áðr haft; hon gekk út til Selfljóts ok upp um Skriðudal, ok upp alt með Lagarfljóti. Var nú skipun á komin um land hans; maðrinn var miklu vinsælli enn áðr; hafði hann hina sǫmu skapsmuni um gagnsemd ok risnu;hafði hann hina sömu skapsmuni um gagnsemd ok risnu; enn miklu meir var nú maðr gæfr ok hœgri enn fyrr at ǫllu.enn miklu meir var nú maðr gæfr ok hægri enn fyrr at öllu.

Oft fundusk þeir Sámr ok Hrafnkell á mannamótum, ok mintusk þeir aldri á sín skifti.Oft fundust þeir Sámr ok Hrafnkell á mannamótum, ok mintust þeir aldri á sín skifti. Leið svá fram sex vetr.

Sámr var vinsæll af sínum þingmǫnnum, því at hann var hœgr ok kyrr ok góðr órlausna, ok mintisk á þat, er þeir brœðr hǫfðu ráðit honum.Sámr var vinsæll af sínum þingmönnum, því at hann var hægr ok kyrr ok góðr órlausna, ok mintist á þat, er þeir bræðr höfðu ráðit honum. Sámr var skartsmaðr mikill.

Þess er getit, at skip kom af hafi í Reyðarfjǫrð, ok var stýrimaðr Eyvindr Bjarnason;Þess er getit, at skip kom af hafi í Reyðarfjörð, ok var stýrimaðr Eyvindr Bjarnason; hann hafði utan verit sjau vetr.

Eyvindr hafði mikit við gengizk um mentir, ok var orðinn hinn vaskasti maðr.Eyvindr hafði mikit við gengizt um mentir, ok var orðinn hinn vaskasti maðr. Eru honum sǫgð brátt þau tíðendi, er gerzk hǫfðu, ok lét hann sér um þat fátt finnask.Eru honum sögð brátt þau tíðendi, er gerzt höfðu, ok lét hann sér um þat fátt finnast. Hann var fáskiftinn maðr.

Þegar Sámr spyrr þetta, ríðr hann til skips; verðr nú mikill fagnafundr með þeim brœdrum.verðr nú mikill fagnafundr með þeim brædrum. Sámr býðr honum vestr þangat; enn Eyvindr tekr því vel, enn biðr Sám at ríða heim fyrir, enn senda hesta á móti varningi hans. Hann setr upp skip sitt ok býr um. Sámr gerir nú svá, ferr heim ok lætr reka hesta á móti Eyvindi; ok er hann hefir búit um varnað sinn, býr hann ferð sína til Hrafnkelsdals; ferr upp eftir Reyðarfirði.

Þeir váru fimm saman; hinn sétti var skósveinn Eyvindar; sá var íslenzkr at kyni skyldr honum. Þenna svein hafði Eyvindr tekit af váláði ok flutt utan með sér ok haldit sem sjálfan sik; þetta bragð Eyvindar var uppi haft; var þat alþýðu rómr, at fáir væri hans líkar.

Þeir ríða um Þórsdalsheiði, ok ráku fyrir sér sextán klyfjaða hesta. Váru þar húskarlar Sáms tveir, enn þrír farmenn; váru þeir ok allir í litklæðum ok riðu við fagra skjǫldu.váru þeir ok allir í litklæðum ok riðu við fagra skjöldu. Þeir riðu um þveran Skriðudal ok yfir Háls, yfir til Fljótsdals, þar sem heita Bolungarvellir, ok ofan at Gilsáreyri; hon gengr ofan at Fljótinu milli Hallormsstaða ok Hrafnkelsstaða;hon gengr ofan at Fljótinu milli Hallormsstaða og Hrafnkelsstaða; ríða þeir þá upp með Lagarfljóti, fyrir neðan vǫll á Hrafnkelsstǫðum, ok svá fyrir vatnsbotninn, ok yfir Jǫkulsá at Skálavaði.ríða þeir þá upp með Lagarfljóti, fyrir neðan völl á Hrafnkelsstöðum, ok svá fyrir vatnsbotninn, ok yfir Jökulsá at Skálavaði. Þá var jafnnær rismálum ok dagmálum.

Kona ein var við vatnit, ok þvó léreft sín; hon sér ferð manna; griðkona sú sópar saman léreftunum, ok hleypr heim; hon kastar þeim niðr úti hjá viðarkesti, enn hleypr inn.

Hrafnkell var þá eigi upp staðinn; vildir menn lágu í skálanum, enn verkmenn váru til iðnar farnir; þetta var um heyannir.

Konan tók til orða, er hon kom inn: "Satt er þat flest, er fornkveðit er, at ‘svá ergisk hverr sem eldisk’, verðr sú lítil virðing, er snimma leggsk á, ef maðr lætr síðan af með ósóma, ok hefir eigi traust til at reka þess réttar nǫkkuru sinni, ok eru slíkt mikil undr um þann mann, sem hraustr hefir verit;Konan tók til orða, er hon kom inn: "Satt er þat flest, er fornkveðit er, at ‘svá ergist hverr sem eldist’, verðr sú lítil virðing, er snimma leggst á, ef maðr lætr síðan af með ósóma, ok hefir eigi traust til at reka þess réttar nökkuru sinni, ok eru slíkt mikil undr um þann mann, sem hraustr hefir verit; nú er annan veg háttat þeirra lífi, er upp vaxa með feðrum sínum, ok þykkja yðr engis háttar hjá yðr; enn þá er þeir eru frumvaxta, fara land af landi, ok þykkja þar mestháttar sem þá koma þeir; koma við þat út, ok þykkjask þá hǫfðingjum meiri.koma við þat út, ok þykkjast þá höfðingjum meiri. Eyvindr Bjarnason reið hér yfir á at Skálavaði, með svá fagran skjǫld, at ljómaði af;Eyvindr Bjarnason reið hér yfir á at Skálavaði, með svá fagran skjöld, at ljómaði af; er hann svá mentr, at hefnd væri í honum".

Lætr griðkonan ganga af kappi.

Hrafnkell ríss upp ok svarar henni: "Kann vera at þú mælir mart helzti satt, eigi fyrir því, at þér gangi gott til; er nú vel, at þér aukisk erfiði;er nú vel, at þér aukist erfiði; far þú hart suðr á Víðivǫllu eftir þeim Hallsteinssonum, Sighvati ok Snorra;far þú hart suðr á Víðivöllu eftir þeim Hallsteinssonum, Sighvati ok Snorra; bið þá skjótt til mín koma með þá menn, sem þar eru vápnfœrir".bið þá skjótt til mín koma með þá menn, sem þar eru vápnfærir".

Aðra griðkonu sendir hann út á Hrólfsstaði eftir þeim Hrólfssonum, Þórði ok Halla, ok þeim sem þar váru vápnfœrir; þessir hvárirtveggju váru gildir menn ok allvel mentir.Aðra griðkonu sendir hann út á Hrólfsstaði eftir þeim Hrólfssonum, Þórði ok Halla, ok þeim sem þar váru vápnfærir; þessir hvárirtveggju váru gildir menn ok allvel mentir.

Hrafnkell sendi ok eftir húskǫrlum sínum.Hrafnkell sendi ok eftir húskörlum sínum. Þeir urðu alls átján saman. Þeir vápnuðusk harðfengilega;Þeir vápnuðust harðfengilega; ríða þar yfir á sem hinir fyrri.

Þá váru þeir Eyvindr komnir upp á heiðina. Eyvindr ríðr til þess, er hann kemr vestr á miðja heiðina. Þar heita Bersagǫtur.Þar heita Bersagötur. Þar er svarðlaus mýrr, ok er sem ríði í efju eina fram, ok tók jafnan í kné eða í miðjan legg, stundum í kvið; þá er undir svá hart sem hǫlkn.þá er undir svá hart sem hölkn. Þá er hraun stórt fyrir vestan; ok er þeir koma á hraunit, þá lítr sveinninn aftr, ok mælti til Eyvindar: "Menn ríða þar eftir oss", segir hann, "eigi færri enn átján; er þar mikill maðr á baki í blám klæðum, ok sýnisk mér líkt Hrafnkeli goða;er þar mikill maðr á baki í blám klæðum, ok sýnist mér líkt Hrafnkeli goða; þó hefi ek nú lengi eigi sét hann".

Eyvindr svarar: "Hvat man oss skifta? Veit ek mér engis ótta ván af reið Hrafnkels; ek hefi honum ekki í mót gert.

Man hann eiga ørendi vestr til dals at hitta vini sína".Man hann eiga örendi vestr til dals at hitta vini sína".

Sveinninn svarar: "Þat býðr mér í hug, at hann muni þik hitta vilja".

"Eigi veit ek", segir Eyvindr, "til hafa orðit með þeim Sámi bróður mínum síðan þeir sættusk"."Eigi veit ek", segir Eyvindr, "til hafa orðit með þeim Sámi bróður mínum síðan þeir sættust".

Sveinninn svarar: "Þat vilda ek, at þú riðir undan vestr til dals; mantu þá geymdr; ek kann skapi Hrafnkels, at hann man ekki gera oss, ef hann náir þér eigi; er þá alls gætt, ef þín er eins; ok er þá ekki dýr í festi, ok er vel, hvat sem af oss verðr".

Eyvindr sagðisk eigi mundu brátt undan ríða, — "því at ek veit eigi hverir þessir eru;Eyvindr sagðist eigi mundu brátt undan ríða, — "því at ek veit eigi hverir þessir eru; myndi þat mǫrgum manni hlœgilegt þykkja, ef ek renn at ǫllu óreyndu".myndi þat mörgum manni hlægilegt þykkja, ef ek renn at öllu óreyndu".

Þeir ríða nú vestr af hrauninu. Þá er fyrir þeim ǫnnur mýrr, er heitir Oxamýrr;Þá er fyrir þeim önnur mýrr, er heitir Oxamýrr; hon er grǫsug mjǫk;hon er grösug mjök; þar eru bleytur svá at nálega er ófœrt yfir;þar eru bleytur svá at nálega er ófært yfir; af því lagði Hallfreðr karl hinar efri gǫtur, þó at þær væri lengri.af því lagði Hallfreðr karl hinar efri götur, þó at þær væri lengri.

Eyvindr ríðr vestr á mýrina; lá þá drjúgum í fyrir þeim; dvaldisk þá mjǫk fyrir þeim.dvaldist þá mjök fyrir þeim. Hina bar skjótt eftir, er lausir riðu; ríða þeir Hrafnkell nú leið sína á mýrina. Þeir Eyvindr eru þá komnir af mýrinni; sjá þeir þá Hrafnkel ok sonu hans báða; þeir báðu Eyvind þá undan at ríða. "Eru nú af allar torfœrur;"Eru nú af allar torfærur; mantu ná til Aðalbóls meðan mýrrin er á millum".

Eyvindr svarar: "Eigi man ek flýja undan þeim mǫnnum, er ek hefi ekki til miska gert".Eyvindr svarar: "Eigi man ek flýja undan þeim mönnum, er ek hefi ekki til miska gert".

Þeir ríða þá upp á hálsinn. Þar standa fjǫll lítil.Þar standa fjöll lítil. Á hálsunum utan í fjallinu er meltorfa ein, blásin mjǫk;Á hálsunum utan í fjallinu er meltorfa ein, blásin mjök; bakkar hávir váru umhverfis. Eyvindr ríðr at torfunni; þar stígr hann af baki ok bíðr þeirra.

Eyvindr mælti þá: "Nú munum vér skjótt vita þeirra ørendi".Eyvindr mælti þá: "Nú munum vér skjótt vita þeirra örendi".

Eftir þat ganga þeir upp á torfuna, ok brjóta þar upp grjót nǫkkut.Eftir þat ganga þeir upp á torfuna, ok brjóta þar upp grjót nökkut.

Hrafnkell snýr þá af gǫtunni ok suðr at torfunni; hann hafði engi orð við Eyvind, ok veitti þegar atgǫngu.Hrafnkell snýr þá af götunni ok suðr at torfunni; hann hafði engi orð við Eyvind, ok veitti þegar atgöngu. Eyvindr varðisk vel ok drengilega.Eyvindr varðist vel ok drengilega. Skósveinn Eyvindar þóttisk eigi krǫftugr til orrustu, ok tók hest sinn, ok riðr vestr yfir háls til Aðalbóls, ok segir Sámi, hvat leika er.Skósveinn Eyvindar þóttist eigi kröftugr til orrustu, ok tók hest sinn, ok riðr vestr yfir háls til Aðalbóls, ok segir Sámi, hvat leika er.

Sámr brá skjótt við, ok sendi eftir mǫnnum;Sámr brá skjótt við, ok sendi eftir mönnum; urðu þeir saman tuttugu; var þetta lið vel búit. Riðr Sámr austr á heiðina ok at þar, er vetfangit hafði verit.

Þá er umskifti á orðit með þeim; reið Hrafnkell þá austr frá verkunum.

Eyvindr var þá fallinn ok allir hans menn.

Sámr gerði þat fyrst, at hann leitaði lífs með bróður sínum; var þat trúlega gert — þeir váru allir líflátnir fimm saman. Þar váru ok fallnir af Hrafnkeli tólf menn, enn sex riðu í braut.

Sámr átti þar litla dvǫl;Sámr átti þar litla dvöl; hann ok hans menn ríða þegar eftir. Þeir Hrafnkell ríða nú undan sem máttu; hafa þó mœdda hesta.hafa þó mædda hesta.

Þá mælti Sámr: "Ná megum vér þeim, því at þeir hafa mœdda hesta, enn vér hǫfum alla hvíld;Þá mælti Sámr: "Ná megum vér þeim, því at þeir hafa mædda hesta, enn vér höfum alla hvíld; ok man nálægr verða, hvárt vér náim þeim eða eigi, áðr enn þeir komask af heiðinni".ok man nálægr verða, hvárt vér náim þeim eða eigi, áðr enn þeir komast af heiðinni".

Þá var Hrafnkell kominn austr yfir Oxamýri.

Ríða nú hvárirtveggju alt til þess, er Sámr kemr á heiðarbrúnina; sá hann þá, at Hrafnkell var kominn langt ofan í brekkurnar; sér Sámr, at hann muni undan taka ofan í heraðit; hann mælti þá: "Hér munum vér aftr snúa, því at Hrafnkeli man gott til manna verða".

Snýr Sámr þá aftr við svá búit; kemr þar til er Eyvindr lá, tekr til ok verpr haug eftir hann ok félaga hans. Er þar kǫlluð nú Eyvindartorfa ok Eyvindarfjǫll ok Eyvindardalr.Er þar kölluð nú Eyvindartorfa og Eyvindarfjöll ok Eyvindardalr.

Sámr ferr þá með allan varnaðinn heim á Aðalból. Ok er hann kemr heim, sendir Sámr eftir þingmǫnnum sínum, at þeir skyldi koma þar um morgininn fyrir dagmál;Ok er hann kemr heim, sendir Sámr eftir þingmönnum sínum, at þeir skyldi koma þar um morgininn fyrir dagmál; ætlar hann þá austr yfir heiði. "Verðr ferð vár slík er má", segir hann.

Um kveldit ferr Sámr í hvílu, ok var þar drjúgt komit manna.

Hrafnkell reið heim ok sagði tíðendi þessi. Hann etr mat; ok eftir þat samnar hann mǫnnum at sér, svá at hann fær sjautigi manna, ok ríðr við þetta lið vestr yfir heiði, ok kemr á óvart til Aðalbóls, ok tekr Sám í rekkju ok leiðir hann út.ok eftir þat samnar hann mönnum at sér, svá at hann fær sjautigi manna, ok ríðr við þetta lið vestr yfir heiði, ok kemr á óvart til Aðalbóls, ok tekr Sám í rekkju ok leiðir hann út.

Hrafnkell mælti þá: "Nú er svá komit kosti þínum, Sámr, at þér myndi ólíklegt þykkja fyrir stundu, at ek á nú vald á lífi þínu. Skal ek nú eigi vera þér verri drengr, enn þú vart mér.

Man ek bjóða þér tvá kosti: at vera drepinn; hinn er annarr, at ek skal einn skera ok skapa okkar á milli".

Sámr kvaðsk heldr kjósa at lifa;Sámr kvaðst heldr kjósa at lifa; enn kvaðsk þó hyggja, at hvárrtveggi myndi harðr.enn kvaðst þó hyggja, at hvárrtveggi myndi harðr.

Hrafnkell kvað hann þat ætla mega, — "því at vér eigum þér þat at launa; ok skylda ek hálfu betr við þik gera, ef þess væri vert. Þú skalt fara braut af Aðalbóli ofan til Leikskála, ok sezk þar í bú þitt.Þú skalt fara braut af Aðalbóli ofan til Leikskála, ok sezt þar í bú þitt. Skaltu hafa með þér auðœvi þau, sem Eyvindr hefir átt; þú skalt eigi fleira hafa heðan í fjármunum, utan þat er þú hefir hingat haft; þat skaltu alt í braut hafa.Skaltu hafa með þér auðævi þau, sem Eyvindr hefir átt; þú skalt eigi fleira hafa heðan í fjármunum, utan þat er þú hefir hingat haft; þat skaltu alt í braut hafa. Ek vil taka við goðorði mínu, svá ok við búi ok staðfestu; sé ek at mikill ávǫxtr hefir á orðit á góðsi mínu, ok skaltu eigi þess njóta.sé ek at mikill ávöxtr hefir á orðit á góðsi mínu, ok skaltu eigi þess njóta.

Fyrir Eyvind bróður þinn skulu engar bœtr koma, fyrir þat at þú mæltir herfilega eftir hinn fyrra frænda þinn;Fyrir Eyvind bróður þinn skulu engar bætr koma, fyrir þat at þú mæltir herfilega eftir hinn fyrra frænda þinn; ok hafi þér þó ærnar bœtr eftir Einar frænda yðvarn, þar er þú hefir haft ríki ok fé sex vetr.ok hafi þér þó ærnar bætr eftir Einar frænda yðvarn, þar er þú hefir haft ríki ok fé sex vetr. Enn eigi þykkir mér meira vert dráp Eyvindar ok manna hans enn meiðsl við mik ok menn mína. Þú gerðir mik sveitarrækan; enn ek læt mér líka at þú sitir á Leikskálum; ok man þér duga, ef þú ofsar eigi þér til vansa. Minn undirmaðr skaltu vera, meðan vit lifum báðir. Máttu ok til þess ætla, at þú mant því verr fara, sem vit eigumsk fleira ilt við".Máttu ok til þess ætla, at þú mant því verr fara, sem vit eigumst fleira ilt við".

Sámr ferr nú braut með lið sitt ofan til Leikskála, ok sezk þar í bú sitt.Sámr ferr nú braut með lið sitt ofan til Leikskála, ok sezt þar í bú sitt.

Nú skipar Hrafnkell á Aðalbóli búi sínum mǫnnum;Nú skipar Hrafnkell á Aðalbóli búi sínum mönnum; Þóri son sinn setr hann á Hrafnkelsstaði ok þar forráðakonu til með honum. Hefir nú goðorð yfir ǫllum sveitum.Hefir nú goðorð yfir öllum sveitum. Ásbjǫrn var með fǫður sínum, því at hann var yngri.Ásbjörn var með föður sínum, því at hann var yngri.

Sámr sat á Leikskálum þenna vetr; hann var hljóðr ok fáskiftinn; fundu margir þat, at hann undi lítt við sinn hlut.

Enn um vetrinn, er daga lengdi, fór Sámr við annan mann ok hafði þrjá hesta yfir brú, ok þaðan yfir Mǫðrudalsheiði, ok svá yfir Jǫkulsá á ferju, svá til Mývatns, þaðan yfir Fljótsheiði ok Ljósavatnsskarð, ok létti eigi fyrr enn hann kom vestr í Þorskafjǫrð; er þar tekit vel við honum.Enn um vetrinn, er daga lengdi, fór Sámr við annan mann ok hafði þrjá hesta yfir brú, ok þaðan yfir Möðrudalsheiði, ok svá yfir Jökulsá á ferju, svá til Mývatns, þaðan yfir Fljótsheiði ok Ljósavatnsskarð, ok létti eigi fyrr enn hann kom vestr í Þorskafjörð; er þar tekit vel við honum. Þá var Þorkell nýkominn út ór fǫr;Þá var Þorkell nýkominn út ór för; hann hafði verit utan fjóra vetr.

Sámr var þar viku, ok hvíldi sik; síðan segir hann þeim viðskifti þeirra Hrafnkels, ok biðr þá brœðr ásjá ok liðsinnis enn sem fyrr.síðan segir hann þeim viðskifti þeirra Hrafnkels, ok biðr þá bræðr ásjá ok liðsinnis enn sem fyrr.

Þorgeirr hafði meir svǫr fyrir þeim brœdrum í þat sinni;Þorgeirr hafði meir svör fyrir þeim brædrum í þat sinni; kvaðsk fjarri sitja, — "er langt á milli vár.kvaðst fjarri sitja, — "er langt á milli vár. Þóttumsk vér allvel í hendr þér búa, áðr vér gengum frá, svá at þér hefði hœgt verit at halda.Þóttumst vér allvel í hendr þér búa, áðr vér gengum frá, svá at þér hefði hægt verit at halda. Hefir þat farit eftir því sem ek ætlaða, þá er þú gaft Hrafnkeli líf, at þess myndir þú mest iðrask;Hefir þat farit eftir því sem ek ætlaða, þá er þú gaft Hrafnkeli líf, at þess myndir þú mest iðrast; fýstum vit þik, at þú skyldir Hrafnkel af lífi taka; enn þú vildir ráða. Er þat nú auðsét, hverr vizkumunr ykkarr hefir orðit, er hann lét þik sitja í friði, ok leitaði þar fyrst á, er hann gat þann af ráðit, er honum þótti þér vera meiri maðr. Megum vit eigi hafa okkr til falls gæfuleysi þitt þetta. Er okkr ok eigi svá mikil fýst á at deila við Hrafnkel, at vit nennim at leggja þar við virðing okkra oftar.

Enn bjóða viljum vit þér hingat með skuldalið þitt alt undir okkarn áraburð, ef þér þykkir hér skaprannar minna, enn í nánd Hrafnkeli".

Sámr kveðsk eigi því nenna;Sámr kveðst eigi því nenna; sagðisk vilja heim aftr, ok bað þá skifta hestum við sik; var þat þegar til reiðu.sagðist vilja heim aftr, ok bað þá skifta hestum við sik; var þat þegar til reiðu. Þeir brœðr vildu gefa Sámi góðar gjafir;Þeir bræðr vildu gefa Sámi góðar gjafir; enn hann vildi engar þiggja, ok sagði þá vera litla í skapi.

Reið Sámr heim við svá búit til Leikskála, ok bjó þar til elli; fekk hann aldri uppreisn á móti Hrafnkeli, á meðan hann lifði.

Enn Hrafnkell sat í búi sínu, ok helt virðingu sinni marga vetr. Hann varð sóttdauðr, ok er haugr hans í Hrafnkelsdal, út frá Aðalbóli; var lagit í haug hjá honum mikit fé, herklæði hans ǫll ok spjót hans hit góða.var lagit í haug hjá honum mikit fé, herklæði hans öll ok spjót hans hit góða.

Synir hans tóku við mannaforráði. Þórir bjó á Hrafnkelsstǫðum, enn Ásbjǫrn á Aðalbóli.Þórir bjó á Hrafnkelsstöðum, enn Ásbjörn á Aðalbóli. Báðir áttu þeir goðorðit saman, ok þóttu miklir menn fyrir sér.

Ok lýkr hér frá Hrafnkeli at segja.