Magnús konungr réð fyrir Nóregi Haraldsson inn fyrsta vetr eptir fall Haralds konungs, en síðan réð hann landi tvá vetr með Óláfi bróður sínum. Váru þeir þá tveir konungar, hafði Magnús inn nørðra hlut lands, en Óláfr inn eystra. Magnús konungr átti son, er Hákon hét; hann fóstraði Steigarþórir; var hann inn mannvænsti maðr.
Eptir fall Haralds konungs Sigurðarsonar talði Sveinn Dana-konungr, at slitit væri friði milli Norðmanna ok Dana, talði eigi lengr frið verit hafa settan, en þeir lifði báðir Haraldr ok Sveinn. Var þá útboð í hváru tveggja ríkinu; hǫfðu synir Haralds almenning fyrir Nóregi at liði ok skipum, en Sveinn konungr fór sunnan með Dana-her. Fóru þá sendimenn milli þeira ok báru sættarboð, sǫgðu Norðmenn, at þeir vildi annat hvárt halda ina sǫmu sætt, sem fyrr var gǫr, eða berjask at ǫðrum kosti; því var þetta kveðit:
Áleifr ok friðmǫ́lum
jǫrð, svát engi þorði
allvalda til kalla.
Svá segir Steinn Herdísarson í Óláfsdrápu:
sóknstrangr í Kaupangi,
þars heilagr gramr hvílir,
(hann ' s ríkr) jǫfurr banna;
ætt sinni mun unna
Áleifr konungr hála
(Ulfs þarfat þar arfi)
alls Nóregs (til kalla).
Í þessum stefnuleiðangri var sætt gǫr milli konunganna, en friðr milli landanna.
Magnús konungr fekk vanheilendi, reformasótt, ok lá nǫkkura hríð; hann andaðisk í Niðarósi ok var þar jarðaðr; var hann vinsæll konungr af allri alþýðu.