Bókastaðir

Kolbjǫrn stallari gekk upp í lypting til konungs; þeir hǫfðu mjǫk líkan klæða búnað ok vápna; Kolbjǫrn var ok allra manna mestr ok fríðastr. Varð nú enn í fyrirrúminu in snarpasta orrosta. En fyrir þá sǫk, at þá var svá mikit fólk komit upp á Orminn af liði jarls, sem vera mátti á skipinu, en skip hans lǫgðu at ǫllum megin útan at Orminum, en lítit fjǫlmenni til varnar móti svá miklum her, nú þótt þeir menn væri bæði sterkir ok frœknir, þá fellu nú flestir á lítilli stundu. En Óláfr konungr sjálfr ok þeir Kolbjǫrn báðir hljópu þá fyrir borð, ok á sitt borð hvárr. En jarlsmenn hǫfðu lagt útan at smáskútur ok drápu þá, er á kaf hljópu, ok þá er konungr sjálfr hafði á kaf hlaupit, vildu þeir taka hann hǫndum ok fœra Eiríki jarli; en Óláfr konungr brá yfir sik skildinum ok steypðisk í kaf; en Kolbjǫrn stallari skaut undir sik skildinum ok hlífði sér svá við spjótum, er lagt var af skipum þeim, er undir lágu, ok fell hann svá á sjáinn, at skjǫldrinn varð undir honum, ok komsk hann því eigi í kaf svá skjótt ok varð hann handtekinn ok dreginn upp í skútuna, ok hugðu þeir, at þar væri konungrinn. Var hann þá leiddr fyrir jarl, en er þess varð jarl varr, at þar var Kolbjǫrn, en eigi Óláfr konungr, þá váru Kolbirni grið gefin. En í þessi svipan hljópu allir fyrir borð af Orminum, þeir er þá váru á lífi Óláfs konungs menn, ok segir Hallfrøðr svá, at Þorkell nefja, konungsbróðir, hljóp síðarst allra manna fyrir borð:

Svá var fyrr ritit, at Sigvaldi jarl kom til fǫruneytis við Óláf konung í Vindlandi ok hafði jarl x. skip, en þat xi., er á váru menn Ástríðar konungsdóttur, konu Sigvalda jarls. En þá er Óláfr konungr hafði fyrir borð hlaupit, þá œpði herrinn allr sigróp, ok þá lustu þeir árum í sjá jarl ok hans menn ok røru til bardaga; þess getr Haldórr ókristni:

En sú Vinða-snekkjan, er menn Ástríðar váru á, røri brot ok aptr undir Vindland, ok var þat þegar rœða margra manna, at Óláfr konungr myndi steypt hafa af sér brynjunni í kafi ok kafat út undan langskipunum, lagzk síðan til Vinða-snekkjunnar, ok hefði menn Ástríðar flutt hann til landz. Ok eru þar margar frásagnir um ferðir Óláfs konungs gǫrvar síðan af sumum mǫnnum, en á þessa leið segir Hallfrøðr:

En hvernug sem þat hefir verit, þá kom Óláfr konungr Tryggvason aldrigi síðan til ríkis í Nóregi, en þó segir Hallfrøðr vandræðaskáld á þessa leið:

Ok enn þetta:

Eiríkr jarl Hákonarson eignaðisk Orminn langa með sigrinum ok hlutskipti mikit ok stýrði jarl Orminum frá fundinum; svá segir Haldórr:

Sveinn, sonr Hákonar jarls, hafði þá fest Hólmfríði, dóttur Óláfs Svía-konungs. En er þeir skiptu Nóregsveldi milli sín, Sveinn Dana-konungr ok Óláfr Svía-konungr ok Eiríkr jarl, þá hafði Óláfr konungr iiii. fylki í Þrándheimi ok Mœri hvára-tveggju ok Raumsdal ok austr Ránríki frá Gautelfi ok til Svínasundz; þetta ríki fekk Óláfr konungr í hendr Sveini jarli með þvílíkum formála, sem fyrr hǫfðu haft skattkonungar eða jarlar af yfirkonungum. En Eiríkr jarl hafði iiii. fylki í Þrándheimi, Hálogaland ok Naumudal, Fjǫrðu ok Fjalir, Sogn ok Hǫrðaland ok Rogaland ok norðan Agðir alt til Líðandisness; svá segir Þórðr Kolbeinsson:

Sveinn Dana-konungr hafði þá enn Víkina, svá sem hann hafði fyrr haft, en hann veitti Eiríki jarli Raumaríki ok Heiðmǫrk. Sveinn Hákonarson tók jarldóm af Óláfi inum sœnska. Sveinn jarl var allra manna fríðastr, er menn hafi sét. Eiríkr jarl ok Sveinn jarl létu báðir skírask ok tóku rétta trú; en meðan þeir réðu fyrir Nóregi, létu þeir gera hvern, sem vildi, um kristnihaldit, en forn lǫg heldu þeir vel ok alla landzsiðu ok váru menn vinsælir ok stjórnsamir. Var Eiríkr jarl mjǫk fyrir þeim brœðrum um forráð ǫll.