Bókastaðir

Óláfr konungr lét gera steinmusteri í Niðarósi ok setti í þeim stað, sem fyrst hafði verit jarðat lík Óláfs konungs, ok var þar yfir sett altárit, sem grǫptr konungs hafði verit, þar var vígð Kristskirkja; var þá ok þannug flutt skrín Óláfs konungs ok sett þar yfir altári; urðu þar þá þegar margar jartegnir.

En annat sumar eptir at jafnlengð þess, er kirkjan hafði vígð verit, þá var þar allfjǫlment; þat var Óláfsvǫku aptan, at blindr maðr fekk þar sýn sína. En sjálfan messudaginn, þá er skrínit ok helgir dómar váru út bornir, skrínit var sett niðr í kirkjugarðinn, svá sem siðvenja var til, þá fekk maðr mál sitt, er lengi áðr hafði mállauss verit, ok sǫng þá lof guði ok inum helga Óláfi konungi með mjúku tungubragði.

Kona var inn þriði maðr, er þannug hafði sótt af Svíþjóðu austan ok hafði í þeiri fǫr þolat mikla nauð fyrir sjónleysis sǫkum; en þó treystisk hon miskunn guðs ok kom þar farandi at þeiri hátíð. Hon var leidd sjónlaus í musterit at messu um daginn, en fyrr en tíðum var lokit, sá hon báðum augum ok var þá skygn ok bjarteyg, en áðr hafði hon verit blind fjórtán vetr; fór hon þaðan með háleitum fagnaði.

Sá atburðr gerðisk í Niðarósi, at skrín Óláfs konungs var borit um stræti, at hǫfugt varð skrínit svá at eigi fengu menn borit fram ór stað; en síðan var skrínit niðr sett ok brotit upp strætit ok leitat, hvat þar var undir, ok fanzk þar barns lík, er myrt hafði verit ok fólgit þar; var þat þá á brot borit, en bœtt aptr strætit, svá sem áðr hafði verit, en borit skrín at vanða.

Óláfr konungr sat optliga í heraði at stórbúum sínum, er hann átti; en er hann var austr í Ránríki at Haukbœ at búi sínu, þá tók hann sótt þá, er hann leiddi til bana. Þá hafði hann verit konungr at Nóregi sex ok tuttugu vetr, en hann var til konungs tekinn einum vetri eptir fall Haralds konungs. Lík Óláfs konungs var flutt norðr til Niðaróss ok jarðat at Kristskirkju, þeiri er hann lét sjálfr gera. Hann var inn vinsælsti konungr, ok hafði Nóregr mikit auðgazk ok prýzk undir hans ríki.