Óláfr sonr Haraldz ins grenska, fœddisk upp með Sigurði sýr, stjúpfǫður sínum, ok Ástu móður sinni. Hrani inn viðfǫrli var með Ástu; hann veitti fóstr Óláfi Haraldzsyni. Óláfr var snimma gørviligr maðr, fríðr sýnum, meðalmaðr á vǫxt; vitr var hann ok snimma ok orðsnjallr. Sigurðr sýr var búsýslumaðr mikill ok hafði menn sína mjǫk í starfi, ok hann sjálfr fór optliga at sjá um akra ok eng eða fénað ok enn til smíða, eða þar er menn stǫrfuðu
Eitthvat.
Þat var eitt sinn, at Sigurðr konungr vildi ríða af bœ, þá var engi maðr heima á bœnum; hann kvaddi Óláf, stjúpson sinn, at sǫðla sér hest. Óláfr gekk til geitahúss, tók þar bukk þann, er mestr var, ok leiddi heim ok lagði á sǫðul konungs; gekk þá ok segir honum, at þá hafði hann búit honum reiðskjóta. Þá gekk Sigurðr konungr til ok sá, hvat Óláfr hafði gǫrt; hann mælti: "auðsætt er, at þú munt vilja af hǫndum ráða kvaðningar mínar; mun móður þinni þat þykkja sœmiligt, at ek hafa engar kvaðningar við þik, þær er þér sé í móti skapi; er þat auðsætt, at vit munum ekki vera skaplíkir; muntu vera miklu skapstœrri, en ek em". Óláfr svarar fá ok hló við ok gekk í brot.
Óláfr Haraldzson, er hann óx upp, var ekki hár, meðalmaðr ok allþrekligr, sterkr at afli, ljósjarpr á hár, breiðleitr, ljóss ok rjóðr í andliti, eygðr forkunnar vel, fagreygr ok snareygr, svá at ótti var at sjá í augu honum, ef hann var reiðr. Óláfr var íþróttamaðr mikill um marga hluti, kunni vel við boga ok syndr vel, skaut manna bezt handskoti, hagr ok sjónhannarr um smíðir allar, hvárt er hann gerði eða aðrir menn. Hann var kallaðr Óláfr digri. Var hann djarfr ok snjallr í máli, bráðgǫrr at ǫllum þroska, bæði afli ok vizku, ok hugþekkr var hann ǫllum frændum sínum ok kunnmǫnnum, kappsamr í leikum ok vildi fyrir vera ǫllum ǫðrum, sem vera átti fyrir tígnar sakir hans ok burða.
Óláfr Haraldzson var þá xii. vetra gamall, er hann steig á herskip fyrsta sinn. Ásta, móðir hans, fekk til Hrana, er kallaðr var konungsfóstri, til forráða fyrir liðinu ok í fǫr með Óláfi, þvíat Hrani hafði opt áðr verit í víking. Þá er Óláfr tók við liði ok skipum, þá gáfu liðsmenn honum konungsnafn, svá sem siðvenja var til, at herkonungar, þeir er í víking váru, er þeir váru konungbornir, þá báru þeir konungsnafn þegar, þótt þeir sæti eigi at lǫndum. Hrani sat við stýrihǫmlu; því segja sumir menn, at Óláfr væri háseti, en hann var þó konungr yfir liðinu. Þeir heldu austr með landinu ok fyrst til Danmerkr; svá segir Óttarr svarti, er hann orti um Óláf konung:
En er haustaði, siglði hann austr fyrir Svíaveldi, tók þá at herja ok brenna landit, þvíat hann þóttisk eiga Svíum at launa fullan fjándskap, er þeir hǫfðu tekit af lífi fǫður hans. Óttarr svarti segir þat berum orðum, at hann fór þá austr ór Danmǫrk: