Ungan mann nǫkkurn danskan at øðli tóku heiðnir menn ok fluttu til Vindlandz ok hǫfðu þar í bǫndum með ǫðrum herteknum mǫnnum. Nú var hann um daga í járni einn saman varðveizlulauss, en um nætr þá var sonr bónda í fjǫtri með honum, at hann hlœpisk eigi frá honum. En sá aumi maðr beið aldri svefn né ró fyrir harms sakir ok sorga; hugleiddi marga vega, hvat til hjálpar væri, kvíddi mjǫk ánauð ok hræddisk bæði sult ok píslir ok vænti engrar aptrlausnar af frændum sínum, fyrir því at þeir hǫfðu tvisvar sinnum áðr leystan hann af heiðnum lǫndum með fjárhlut, ok þóttisk hann því vita, at þeim myndi þá þykkja bæði mikit fyrir því ok kostnaðarsamt, at ganga undir it iii. sinn. Vel hefir sá maðr er eigi bíðr slíkt ilt þessa heims, sem hann þóttisk þá beðit hafa. Nú gerðisk honum engi annarr til en hlaupask í brot ok komask undan, ef þess verðr auðit. Því næst ræðr hann til á náttarþeli ok drepr son bónda, høggr af honum fótinn ok stefnir svá til skógar með fjǫtri undan. En um morgininn eptir, er lýsti, þá verða þeir varir við ok fara eptir honum með hundum ii., er því váru vanir, at spyrja þá upp, er undan hljópusk, finna hann í skógi, þar sem hann lá ok leyndisk fyrir þeim. Nú taka þeir hann hǫndum ok berja ok beysta ok leika allz konar illa. Síðan draga þeir hann, ljá honum lífs at hváru nauðula ok engrar annarrar miskunnar, draga hann til písla ok settu hann þegar í myrkvastofu, þar er fyrir váru áðr inni xvi. allir kristnir menn, bundu hann þar bæði í járnum ok ǫðrum bǫndum, sem fastast máttu þeir. Svá þótti honum vesǫlð ok píslir þær, er fyrr hafði hann haft, sem þat væri skuggi nǫkkurr þess allz ins illa, er fyrr hafði hann haft. Engi maðr sá hann augum í þessi prísund, sá er honum bæði miskunnar; engum manni þótti aumligt um þann vesaling nema kristnum mǫnnum, er þar lágu bundnir með honum; þeir hǫrmuðu ok grétu hans mein ok sína nauð ok ógæfu. Ok um dag nǫkkurn lǫgðu þeir ráð fyrir hann, báðu, at hann hétisk inum helga Óláfi konungi ok gæfisk til embættismannz ok hans dýrðarhúsi, ef hann kvæmisk með guðs miskunn ok hans bœnum ór þeiri prísund. Nú játaði hann því feginn ok gafsk þegar til þess staðar, sem þeir báðu hann. Nóttina eptir þá þóttisk hann sjá í svefni mann einn ekki hávan standa þar it næsta sér ok mæla við sik á þá leið: "heyrðu, inn aumi maðr, segir hann, hví rístu eigi upp?". Hann segir: "lávarðr minn, hvat manna ertu?" segir hann. "Ek em Óláfr konungr, er þú kallaðir á". "Ó hó, lávarðr minn góðr, segir hann, ek vilda feginn upp rísa, ef ek mætta, en ek ligg járnum bundinn ok þó í fjǫtri með þeim mǫnnum, er hér sitja bundnir". Síðan heitr hann á hann ok kveðr svá at orðum: "stattu upp skjótt, ok æðrask ekki um, víst ertu nú lauss". Því næst vaknaði hann ok segir þá sínum félǫgum, hvat fyrir hann hafði borit. Síðan báðu þeir hann upp standa ok freista, ef satt væri. Upp stendr hann ok kendi, at hann var lauss. Nú segja félagar hans aðrir ok kváðu þat honum fyrir ekki koma mundu, þvíat hurð var læst útan ok innan. Þá lagði orð til gamall maðr, er þar sat, meinliga haldinn, ok bað hann ekki tortryggva þessa mannz miskunn, er hann hafði lausn af fengit, segir ok svá, at — "því mun hann jartegn við þik gǫrt hafa, at þú skylir hans miskunnar njóta ok heðan lauss verða, en eigi þér til meiri vesalðar ok písla; nú lát við fimt, segir hann, ok leita dura, ok ef þú mátt út komask, þá ertu hólpinn".
Svá gerði hann, fiðr dyrnar þegar opnar, støkkr út jamskjótt ok brot í skóginn. Þegar þeir urðu varir þessa, þá slógu þeir hundum sínum ok fóru eptir sem snúðuligast, en hann liggr ok leynisk ok sér gǫrla, vesall karl, hvar þeir fara eptir honum. Nú villask hundar þegar farsins, er þeir liðu at honum, en þeim ǫllum viltisk sýnin, svá at engi maðr mátti finna hann, ok lá hann þar fyrir fótum þeim; vendu þeir þá heim aptr þaðan ok veinuðu mjǫk ok hǫrmuðu, er þeir máttu eigi fá staðit hann. Óláfr konungr lét honum ekki tortíma, er hann var til skógar kominn, gaf honum heyrn ok heilsu alla, er þeir hǫfðu áðr barit hǫfuð alt á honum ok knosat, til þess er hann deyfði. Því næst komsk hann á skip með kristnum mǫnnum tveim, þeim er lengi hǫfðu þar verit píndir, ok neyttu þá allir saman þess farskostar sem ákafast ok fluttusk þá áleiðis af þeim hlaupstígi. Síðan sótti hann til þess helga mannz húss; var þá heill orðinn ok herfœrr. Þá iðraðisk hann sinna heita, gekk á orð sín við þann milda konung ok hljópsk þá á brot um dag ok kom at kveldi til bónda eins, þess er honum veitti herbergi fyrir guðs sakir. Síðan um nóttina, er hann var í svefni, sá hann meyjar iii. ganga til sín, fríðar ok fagrbúnar, ok ortu orða á hann þegar ok bǫrðu hann miklum ávítum, er hann skyldi svá djarfr gerask, at hlaupa fra þeim góða konungi, er honum hafði svá mikla miskunn veitt, fyrst er hann leysti hann ór járnum ok allri prísund, ok firrask þann ljúfa lávarð, er hann hafði á hǫnd gengit. Því næst vaknaði hann felmsfullr ok stóð upp þegar árdegis ok sagði húsbóanda; en sá góði bóandi lét hann engu ǫðru við koma, en venda heim aptr til þess helga staðar. Sá maðr ritaði at uphafi þessa jartegn, er sjálfr sá manninn ok á honum járnastaðinn.