Magnús konungr réð þá bæði fyrir Danmǫrk ok Nóregi. En eptir þat er hann hafði eignazk Danaveldi, þá gerði hann sendimenn vestr til Englandz; fóru þeir á fund Játvarðar konungs ok fluttu honum bréf ok innsigli Magnús konungs. En þat stóð á bréfum með kveðjusending Magnús konungs: "þér munuð spurt hafa einkamál þau, er vér Hǫrðaknútr gerðum með oss, at hvárr okkar, sem lifði eptir annan sonlauss, þá skyldi sá taka lǫnd ok þegna, þau er hinn hafði átt. Nú er þat svá orðit, sem ek veit, at þér hafið spurt, at ek hefi tekit alt Dana-veldi í arf eptir Hǫrðaknút; hann átti, þá er hann andaðisk, engum mun síðr England en Danmǫrk; kǫllumk ek nú eiga England eptir réttum máldǫgum. Vil ek, at þú gefir upp ríki fyrir mér, en at ǫðrum kosti mun ek sœkja til með styrk hers bæði af Dana-veldi ok Nóregi; mun þá sá ráða lǫndum, er sigrs verðr auðit".
En er Játvarðr konungr hafði lesit bréf þessi, þá svarar hann svá: "þat er ǫllum mǫnnum kunnigt hér í landi, at Aðalráðr konungr, faðir minn, var óðalborinn til ríkis þessa bæði at fornu ok nýju. Váru vér iiii. synir hans; en er hann var fallinn frá lǫndum, þá tók ríki ok konungdóm Eatmundr bróðir minn, þvíat hann var elztr vár brœðra; unða ek þá vel við, meðan hann lifði. En eptir hann tók ríkit Knútr konungr, stjúpfaðir minn; var þá eigi dælt til at kalla, meðan hann lifði. En eptir hann var konungr Haraldr bróðir minn, meðan honum varð lífs auðit. En er hann andaðisk, þá réð Hǫrðaknútr, bróðir minn, fyrir Dana-veldi, ok þótti þat þá einu rétt brœðraskipti með okkr, at hann væri konungr bæði yfir Englandi ok Danmǫrk; en ek hafða ekki ríki til forráða. Nú andaðisk hann; var þat þá ráð hér allra landzmanna at taka mik til konungs hér í Englandi. En meðan ek bar ekki tígnarnafn, þjónaða ek mínum hǫfðingjum eigi stórligarr en þeir menn, er enga ætt áttu hér til ríkis. Nú hefi ek tekit hér konungs vígslu ok svá fulliga konungdóm, sem faðir minn hafði fyrir mér; nú mun ek þetta nafn eigi upp gefa at mér lifanda. En ef Magnús konungr kømr higat til landz með her sinn, þá mun ek eigi liði samna í mót honum, mun hann kost eiga at eignask England ok taka mik áðr af lífdǫgum. Segið honum svá mín orð". Fóru þá sendimenn aptr ok kómu á fund Magnús konungs ok segja honum alt sitt ørendi. Konungr svarar tómliga ok mælti þó svá: "ek ætla hitt munu vera sannast ok bezt fallit, at láta Eatvarð konung hafa ríki sitt í ró fyrir mér, en halda þessu ríki, er guð hefir mik eignask látit".