Eysteinn var þar síðan til konungs tekinn, ok gekk alt fólk undir hann; hann dvalðisk um hríð í býnum, fór síðan inn í Þrándheim; þar kom mart lið til hans; þar kom til hans Þorfinnr svarti af Snǫs ok hafði sveit manna. Ǫndverðan vetr fóru þeir út til býjar; þá kómu til þeira synir Guðrúnar af Saltnesi, Jón ketlingr, Sigurðr ok Viljálmr. Þeir fóru upp ór Niðarósi til Orkadals; þá váru skoruð þar nær xx. hundruð manna; fóru svá til Uplanda ok þá út um Þótn ok Haðaland, þá á Hringaríki.
Magnús konungr fór í Vík austr um haustit með sumu liðinu ok Ormr konungsbróðir. Erlingr jarl var eptir í Bjǫrgyn ok hafði þar mikit lið ok skyldi gegna Birkibeinum, ef þeir fœri it ýtra. Magnús konungr settisk í Túnsbergi ok þeir Ormr báðir; veitti konungr þar um jólin. Magnús konungr spurði til Birkibeina uppi á Ré. Síðan fór konungr ór býnum með liði sínu ok þeir Ormr ok kómu á Ré. Snjár var mikill ok veðr furðukalt. En er þeir kómu á bœinn, þá gengu þeir ór túninu á veginn, ok fyrir útan við garðinn fylkðu þeir ok tráðu sér gadd; þeir hǫfðu eigi ǫll xv. hundruð manna. Birkibeinar váru á ǫðrum bœnum, en sumt lið þeira hér ok hvar í húsum. En er þeir urðu varir við her Magnús konungs, heimtusk þeir saman ok skutu á fylking. En er þeir sá lið Magnús konungs, þá þótti þeim, sem var, at þeira lið var meira, réðu þegar til bardaga. En er þeir sóttu fram veginn, þá máttu fáir senn fram fara, en þeir, er hljópu af veginum, fengu snjá svá mikinn, at þeir fengu varla fram komizk, ok brásk þá fylking þeira, en þeir fellu, er fyrstir gengu fram brautina; var þá niðr hǫggvit merkit, en þeir, er þar váru næst, opuðu, en sumir slógusk á flótta. Magnús konungs menn fylgðu þeim ok drápu hvern at ǫðrum, er þeir náðu. Birkibeinar kómu þá ekki fylking á ok urðu berir fyrir vápnum, ok fell þá mart ok mart flýði. Var þá sem opt kann verða, þótt menn sé frœknir ok vápndjarfir, ef slǫg stór fá ok komi á flótta, at flestir verða illir aptrhvarfs. Tók þá at flýja meginlið Birkibeina, en fjǫlði fell, þvíat Magnús konungs menn drápu alt þat, er þeir máttu, ok váru engum manni grið gefin, þeim er þeir náðu, en flóttinn dreifðisk víðs vegar. Eysteinn konungr kom á flótta; hann hljóp í hús nǫkkut ok bað sér griða ok þess, at bóndi skyldi fela hann; en bóndi drap hann, fór síðan á fund Magnús konungs ok fann hann á Hrafnsnesi; var konungr inni í stofu ok bakaði sik við eld, ok var þar mart manna. Síðan fóru menn ok fluttu þannug líkit, báru inn í stofuna; bað konungr menn þá til ganga ok kenna líkit. Maðr einn sat í krókpallinum, ok var þat Birkibeinn, ok hafði engi maðr gaum gefit at honum; en er hann sá lík hǫfðingja síns ok kendi, þá stóð hann upp skjótt ok hart; hann hafði øxi í hendi, hljóp hann skjótt innar á gólfit ok hjó til Magnús konungs, kom á hálsinn við herðarnar. Maðr nǫkkurr sá, er øxin reið, ok skaut honum frá; við þat snørisk øxin ofan í herðarnar, ok varð þat mikit sár. Síðan reiddi hann upp øxina annat sinni ok hjó til Orms konungsbróður; hann lá í pallinum; hǫggit stefndi á báða fótleggina; en er Ormr sá, at maðr vildi drepa hann, brásk hann við skjótt, kastaði fótum fram yfir hǫfuð sér, ok kom øxin í pallstokkinn; stóð øxin fǫst; en vápn stóðu svá þykt á Birkibein, at varla mátti hann falla. Þá sá þeir, at hann hafði dregit um gólfit eptir sér iðrin, ok er þess mannz hreysti allmjǫk lofuð. Magnús konungs menn ráku flóttann lengi ok drápu alt þat, er þeir máttu. Þar fell Þorfinnr á Snǫs, ok fellu þar ok margir aðrir Þrœndir.
Flokkr þessi, er Birkibeinar váru kallaðir, hǫfðu saman samnazk með fjǫlmenni miklu; var þat fólk hart ok menn inir vápndjǫrfustu ok lið heldr óspakt, fóru mjǫk geystir ok rasandi, síðan þeir þóttusk hafa styrk mikinn. Þeir hǫfðu í flokkinum fátt þeira manna, er ráðagørðarmenn væri, eða vanir væri stjórn landz eða laga eða her at stýra, en þótt sumir kynni betr, þá vildi þó flokkrinn allr hafa þat, er sjálfum sýndisk; þóttusk þeir øruggir af liðsfjǫlða sínum ok hreysti; en þat lið, er undan komsk, var mart sárt ok hafði látit vápn ok klæði, en alt félaust; sótti sumt austr á Markir, en mart á Þelamǫrk, þat flest, er þar átti kyn; sumt fór alt austr í Svía-veldi; allir forðuðu sér, þvíat lítil ván þótti griða af Magnúsi konungi eða Erlingi jarli.
Magnús konungr fór síðan út aptr til Túnsbergs, ok varð hann allfrægr af sigri þessum, þvíat þat var allra manna mál, at Erlingr jarl væri brjóst ok forusta fyrir þeim feðgum; en eptir þat er Magnús konungr hafði fengit sigr á svá styrkum flokki ok fjǫlmennum ok hafði haft minna lið, þótti þá svá ǫllum mǫnnum, sem hann myndi yfir alla ganga, ok at hann myndi þá vera því meiri hermaðr en jarl, sem hann var yngri.