Bókastaðir

Sigurðr slembidjákn ok nǫkkurir menn með honum kómu þar til herbergis, er konungr svaf, ok brutu upp hurðina ok gengu þar inn með brugðnum vápnum. Ívarr Kolbeinsson vann fyrst á Haraldi konungi, en konungr hafði drukkinn niðr lagzk ok svaf fast ok vaknaði við þat, er menn vágu at honum, ok mælti í óvitinu: "sárt býr þú nú við mik, Þóra". Hon hljóp upp við ok mælti: "þeir búa sárt við þik, er verr vilja þér en ek". Lét Haraldr konungr þar líf sitt. En Sigurðr með sína menn gekk í brot. Lét hann þá kalla sér þá menn, er honum hǫfðu heitizk til fǫruneytis, ef hann fengi Harald konung tekit af lífdǫgum. Þá gengu þeir Sigurðr ok hans menn til skútu nǫkkurrar ok skipuðusk menn við árar ok røru út á váginn undir konungsgarð; tók þá at lýsa af degi. Þá stóð Sigurðr upp ok talaði við þá, er stóðu á konungsbryggju, ok lýsti vígi Haraldz konungs sér á hendr ok beiddisk af þeim viðrtǫku ok þess, at þeir tœki hann til konungs, svá sem burðir hans váru til. Þá dreif þannug á bryggjurnar mart manna ór konungsgarði ok svǫruðu allir, sem einum munni mælti, sǫgðu, at þat skyldi aldri verða, at þeir veiti hlýðni ok þjónan þeim manni, er myrt hafði bróður sinn — "en ef hann var eigi þinn bróðir, þá áttu enga ætt til at vera konungr". Þeir bǫrðu saman vápnum sínum, dœmðu þá alla útlaga ok friðlausa. Þá var blásit konungslúðri ok stefnt saman ǫllum lendum mǫnnum ok hirðmǫnnum, en Sigurðr ok hans menn sá þann sinn kost inn fegrsta, at verða í brotu; hann helt á Norð-Hǫrðaland ok átti þar þing við bœndr; gengu þeir undir hann ok gáfu honum konungsnafn. Þá fór hann inn í Sogn ok átti þar þing við bœndr; var hann ok þar til konungs tekinn. Þá fór hann norðr í Fjǫrðu; var honum þar vel fagnat, svá segir Ívarr Ingimundarson:

Haraldr konungr var jarðaðr í Kristskirkju inni fornu.