Bókastaðir

Hér hefr upp Hervarar sögu ok Heiðreks konúngs.Hèr hefr upp Hervarar sögu ok Heiðreks konúngs.

Svá finnst skrifat í fornum bókum, at Álfheimar voru kallaðir norðr í Gandvík, en Ýmisland fyrir sunnan í milli Hálogalands.Svâ finnst skrifat í fornum bókum, at Álfheimar voru kallaðir norðr í Gandvík, en Ýmisland fyrir sunnan í milli Hálogalands. En áðr enn Tyrkjar ok Asíamenn komu í Norðrlönd, bygðu Norðrálfuna risar ok hálfrisar; gjörðist þá mikit sambland þjóðanna; risar fengu sér kvenna or Mannheimum, en sumir giptu þángat dætr sínar.risar fengu sèr kvenna or Mannheimum, en sumir giptu þángat dætr sínar. Goðmundr hét konúngr í Jötunheimum;Goðmundr hèt konúngr í Jötunheimum; bær hans hét á Grund, en héraðit Glæsisvellir;bær hans hèt á Grund, en hèraðit Glæsisvellir; hann var ríkr maðr, ok var svá gamall ok allir hans menn, at þeir lifðu marga mannsaldra, ok því trúðu heiðnir menn, at í hans ríki mundi Ódáins-akr vera;hann var ríkr maðr, ok var svâ gamall ok allir hans menn, at þeir lifðu marga mannsaldra, ok því trúðu heiðnir menn, at í hans ríki mundi Ódáins-akr vera; sá staðr er hvörjum manni svá heilnæmr, er þar kemr, at af honum hverfr sótt ok elli, ok má engi deyja.sá staðr er hvörjum manni svâ heilnæmr, er þar kemr, at af honum hverfr sótt ok elli, ok má engi deyja. Svá er sagt, at eptir dauða Goðmundar blótuðu menn hann, ok kölluðu goð sitt.Svâ er sagt, at eptir dauða Goðmundar blótuðu menn hann, ok kölluðu goð sitt. Goðmundr konúngr átti son þann, er Höfundr hét;Goðmundr konúngr átti son þann, er Höfundr hèt; hann var bæði forspárr ok spakr at viti; hann var settr dómari yfir öll þau lönd, er honum láu í nánd; hann dæmdi aldrí rángan dóm, enginn þorði né þurfti hans dóm at rjúfa.hann dæmdi aldrí rángan dóm, enginn þorði nè þurfti hans dóm at rjúfa. Maðr hét Arngrímr, hann var risi ok bergbúi;Maðr hèt Arngrímr, hann var risi ok bergbúi; hann nam or Ýmislandi Ámu Ýmisdóttur, ok gekk at eiga hana; son þeirra var Hergrímr, er kallaðr var hálftröll; hann var stundum með bergrisum, en stundum með mönnum; hann hafði afl sem jötnar; hann var allfjölkunnugr ok berserkr mikill; hann nam ór Jötunheimum Ögn Álfasprengi, ok gekk at eiga hana; þau áttu þann son, er Grímr hét.þau áttu þann son, er Grímr hèt. Sá maðr bjó þá við Ölfossu, er Starkaðr hét;Sá maðr bjó þá við Ölfossu, er Starkaðr hèt; hann var kominn af þussum, hann var þeim ok líkr at afli ok eðli; Störkviðr hét faðir hans.Störkviðr hèt faðir hans. Ögn Álfasprengi var festarmey Starkaðs, en Hergrímr tók hana frá honum, þá Starkaðr var farinn norðr yfir Elivoga; en er hann kom aptr, skoraði hann á Hergrím til konunnar, ok þarmeð hólmgaungu. Þeir börðust við enn efsta foss at Eyði. Starkaðr hafði 8 hendr, ok vó með fjórum sverðum í senn; fekk hann þar sigr, en Hergrímr fell. Ögn sá á hólmgaungu þeirra; ok er Hergrímr var fallinn, lagði Ögn sik með sverði ígegnum, ok vildi ekki giptast Starkaði. Starkaðr tók nú fé allt undir sik, er Hergrímr hafði átt, ok hafði með sér, ok svá son hans Grím, óx hann upp með Starkaði.Starkaðr tók nú fè allt undir sik, er Hergrímr hafði átt, ok hafði með sèr, ok svâ son hans Grím, óx hann upp með Starkaði. Grímr var bæði mikill ok sterkr, er honum óx aldr. Álfr hét konúngr, er réð fyrir Álfheimum; Álfhildr hét dóttir hans. Álfheimar hétu þá á milli Gautelfar ok Raumelfar. Eitt haust var gjört dísablót mikit hjá Álfi konúngi, ok gekk Álfhildr at blótinu; hún var hvörri konu fegri, ok allt fólk í Álfheimum var fríðara at sjá, enn annat fólk því samtíða; en um nóttina, er hún rauð hörgin, nam Starkaðr Áludrengr Álfhildi á burt, ok hafði hana heim með sér.en um nóttina, er hún rauð hörgin, nam Starkaðr Áludrengr Álfhildi á burt, ok hafði hana heim með sèr. Álfr konúngr hét þá á Þór, at leita eptir Álfhildi; en síðan drap Þór Starkað, ok lét Álfhildi fara heim til föður síns, ok með henni Grím, son Hergríms.en síðan drap Þór Starkað, ok lèt Álfhildi fara heim til föður síns, ok með henni Grím, son Hergríms. Ok þá er Grímr var 12 vetra, fór hann í hernað, ok varð hinn mesti hermaðr, ok fekk hann Baug gerðar, dóttur Álfhildar ok Starkaðs.Ok þá er Grímr var 12 vetra, fór hann í hernað, ok varð hinn mesti hermaðr, ok fèkk hann Baug gerðar, dóttur Álfhildar ok Starkaðs. Grímr fekk sér bústað á ey þeirri á Hálogalandi, er Bólm hét, ok var síðan kallaðr Eygrímr Bólmr.Grímr fèkk sèr bústað á ey þeirri á Hálogalandi, er Bólm hét, ok var síðan kallaðr Eygrímr Bólmr. Son þeirra hét Arngrímr berserkr, er síðan bjó í Bólmi, ok var hinn ágætasti hermaðr.

Þessu samtíða komu austan Asíamenn ok Tyrkjar, ok byggðu Norðrlöndin; Óðinn hét formaðr þeirra; hann átti marga syni, urðu þeir allir miklir menn ok sterkir. Einn hans son hét Sigrlami; honum fekk Óðinn þat ríki, sem nú er kallat Garðaríki, gjörðist hann þar höfðíngi mikill yfir því ríki;honum fèkk Óðinn þat ríki, sem nú er kallat Garðaríki, gjörðist hann þar höfðíngi mikill yfir því ríki; hann var manna fríðastr sýnum. Sigrlami átti Heiði, dóttur Gylfa konúngs; þau áttu son saman, sá hét Svafrlami. Sigrlami fell í orrostu, er hann barðist við jötun Þjassa. Nú sem Svafrlami frétti fall föður síns, tók hann undir sik ríki þat allt til forráða, sem faðir hans hafði átt;Nú sem Svafrlami frètti fall föður síns, tók hann undir sik ríki þat allt til forráða, sem faðir hans hafði átt; hann varð ríkr maðr. Þat barst at einn tíma, at Svafrlami konúngr reið á veiðarskóg, ok sókti hjört einn lengi, ok náði eigi at öðrum degi, fyrr enn á sólarfalli; hann var þá riðinn svá lángt í skóginn, at hann vissi varla, hvat af honum var.hann var þá riðinn svâ lángt í skóginn, at hann vissi varla, hvat af honum var. Hann sá stein einn mikinn um sólarsetr, ok þar hjá dverga tvo; konúngr vígði þá utan steins með málajárni; hann brá sverði yfir þá. Þeir báðu þá fjörlausnar. Svafrlami spyrr þá at nafni. Annar nefndist Dýrinn, en annar Dvalinn. Svafrlami veit, at þeir eru allra dverga hagastir; hann leggr þat á þá, at þeir gjöri honum sverð, sem bezt kunnu þeir, þar skulu hjölt af gulli ok svá meðalkafli;hann leggr þat á þá, at þeir gjöri honum sverð, sem bezt kunnu þeir, þar skulu hjölt af gulli ok svâ meðalkafli; búa skulu þeir umgjörð, ok fella af gulli; hann segir, at sverðit skal aldrí bila ok aldrí við ryði taka, ok bíti jafnt járn ok steina, sem klæði, ok fylgi sigr í orrostum öllum ok einvígum, hvört sem bæri; þetta voru fjörlausnir þeirra. Á stefnudegi kom Svafrlami til steinsins; fengu dvergar honum sverð sitt, ok var þat hit fríðasta. En er Dvalinn stóð í steinsdyrum, þá mælti hann: sverð þitt, Svafrlami! verði mannsbani í hvört sinn, er brugðit er, ok með því sverði sé unnin 3 níðíngsverk hin mestu, þat verði ok þinn bani!En er Dvalinn stóð í steinsdyrum, þá mælti hann: sverð þitt, Svafrlami! verði mannsbani í hvört sinn, er brugðit er, ok með því sverði sè unnin 3 níðíngsverk hin mestu, þat verði ok þinn bani! Þá hjó Svafrlami til dvergsins, ok fal eggteinana í steininum, en dvergrinn hljóp í steininn. Svafrlami átti þetta sverð, ok kallaði Tyrfíng, bar hann þat í orrostum ok einvígum; hann feldi jötun Þjassa í einvígi, sinn föðurbana, en tók dóttur hans, þá er Fríðr hét, ok átti hana síðan.hann feldi jötun Þjassa í einvígi, sinn föðurbana, en tók dóttur hans, þá er Fríðr hèt, ok átti hana síðan. Þau áttu dóttur, er Eyvöra hét, kvenna vænst ok vitrust.Þau áttu dóttur, er Eyvöra hèt, kvenna vænst ok vitrust.

Nú er þar til at taka, at Arngrímr berserkr er í víkíng, ok réði þá fyri liði miklu;Nú er þar til at taka, at Arngrímr berserkr er í víkíng, ok rèði þá fyri liði miklu; hann herjar á ríki Svafrlama, ok átti við hann orrostu ok höggva viðskipti. Arngrímr hafði aftaks-skjöld mikinn, settan stórum járnslám. Svafrlami hjó í skjöldinn, ok sneiddi hann niðr ígegnum, ok nam sverðit í jörðu stað. Þá sveiflaði Arngrímr sverðinu á hönd Svafrlama, svá af tók; tók Arngrímr þá Tyrfíng, ok hjó til Svafrlama, ok klauf hann at endilaungu, en sverðit nam í jörðu staðar. Síðan tók Arngrímr þar herfáng mikit ok Eyvöru, dóttur Svafrlama, ok hafði í burt með sér.Síðan tók Arngrímr þar herfáng mikit ok Eyvöru, dóttur Svafrlama, ok hafði í burt með sèr. Arngrímr fór þá heim í Bólm, ok gjörði brúðkaup til Eyvarar. Þau áttu 12 sonu: Ángantýr var elztr, annar Hervarðr, þriði Semíngr, fjórði Hjörvarðr, fimti Brani, sjötti Brami, sjöundi Barri, áttundi Reytnir, níundi Tindr, tíundi Búi, ellefti ok tólfti Haddíngjar, ok unnu þeir báðir verk eins hinna, en Ángantýr vann tveggja verk; hann var höfði hærri, enn þeir aðrir; allir voru þeir miklir berserkir. Fóru þeir í hernað þegar á únga aldri, ok herjuðu víða um lönd, ok fundu aungva sína jafníngja til afls ok áræðis, gjörðust þeir af því nafnfrægir mjök ok sigrsælir; eigi voru þeir fleiri saman á skipi, enn þeir 12 bræðr, höfðu þeir þó opt fleiri skip í hernaði. Faðir þeirra hafði tekit í hernaði þau ágætustu vopn, þar er hann hafði barizt; eignaðist Ángantýr Tyrfíng, Hervarðr Hrotta, Semíngr Mistiltein; þann sókti Þráinn síðan í haug hans. Allir höfðu þeir ágæt hólmsverð bræðr. Þat var siðvenja þeirra, ef þeir voru með sínum mönnum einum, er þeir fundu at berserksgángr fór at þeim, at þeir gengu á land upp ok brutust við stóra steina eðr skóga, því þeim hafði þat at voða orðit, at þeir höfðu drepit sína menn, þá berserksgángr fór at þeim. Aldrei komu þeir þar til orrostu, at eigi hefðu þeir sigr; af þessu gengu af þeim stórar sögur. Enginn konúngr var sá, at eigi gæfi þeim þat þeir vildu hafa, heldr enn líða yfirgáng þeirra, liðu svá fram tímar, at þeir voru í hernaði á sumrum, en á vetrum sátu þeir heima í Bólmey með föður sínum.Enginn konúngr var sá, at eigi gæfi þeim þat þeir vildu hafa, heldr enn líða yfirgáng þeirra, liðu svâ fram tímar, at þeir voru í hernaði á sumrum, en á vetrum sátu þeir heima í Bólmey með föður sínum.

Þat bar til tíðenda einn jólaaptan í Bólmey, at menn skyldu heit strengja at Bragar fulli. Þá strengdu heit Arngríms synir; Hjörvarðr strengdi þess heit, at hann skyldi eiga þá mey, er Íngibjörg hét, dóttur Yngva Svía konúngs at Uppsölum, sem frægð vann um öll lönd at fegurð ok atgjörfi, en aungva konu ella.Hjörvarðr strengdi þess heit, at hann skyldi eiga þá mey, er Íngibjörg hèt, dóttur Yngva Svía konúngs at Uppsölum, sem frægð vann um öll lönd at fegurð ok atgjörfi, en aungva konu ella. Þat sama vor gjöra þeir bræðr ferð sína til Uppsala, ok gánga fyri konúngs borð, sat dóttir hans hjá honum. Þá sagði Hjörvarðr konúngi heitstrenging sína ok eyrendi; en allir hlýddu, er inni voru. Hjörvarðr biðr konúng at segja sér skjótt, hvort eyrendi hann skal þángat eiga.Hjörvarðr biðr konúng at segja sèr skjótt, hvort eyrendi hann skal þángat eiga. Konúngr hugsar þetta mál, ok veit, hvörsu miklir þeir bræðr eru fyri sér, ok af ágætu kyni komnir.Konúngr hugsar þetta mál, ok veit, hvörsu miklir þeir bræðr eru fyri sèr, ok af ágætu kyni komnir. Í því bili stígr fram fyri borðit sá maðr, er Hjálmar hét enn hugum-stóri, ok mælti til konúngs: minnist þér, herra! hvörsu mikinn sóma ek hefi yðr veitt, síðan ek kom í þetta land, þar ek hefi aukit yðar ríki til helmínga, ok haldit hér landvörn, þarmeð borit á yðvart vald enu beztu gripi or hernaði, ok hér á ofan látit yðr heimila mína þjónustu;Í því bili stígr fram fyri borðit sá maðr, er Hjálmar hèt enn hugum-stóri, ok mælti til konúngs: minnist þèr, herra! hvörsu mikinn sóma ek hefi yðr veitt, síðan ek kom í þetta land, þar ek hefi aukit yðar ríki til helmínga, ok haldit hèr landvörn, þarmeð borit á yðvart vald enu beztu gripi or hernaði, ok hèr á ofan látit yðr heimila mína þjónustu; nú bið ek yðr, at þér veitið mér til sæmdar, ok gefið mér dóttur yðar, er minn hugr hefir jafnan áleikit, ok er þat makligra, at þér veitið mér þessa bón, heldr enn berserknum, er íllt eitt hefir gjört bæði í yðar ríki ok margra annarra konúnga.nú bið ek yðr, at þèr veitið mèr til sæmdar, ok gefið mèr dóttur yðar, er minn hugr hefir jafnan áleikit, ok er þat makligra, at þèr veitið mèr þessa bón, heldr enn berserknum, er íllt eitt hefir gjört bæði í yðar ríki ok margra annarra konúnga. Nú hugsar konúngr hálfu meirr, ok þikkir nú þetta mikit vandamál, er þessir 2 höfðíngjar keppa svá mikit um dóttur hans.Nú hugsar konúngr hálfu meirr, ok þikkir nú þetta mikit vandamál, er þessir 2 höfðíngjar keppa svâ mikit um dóttur hans. Konúngr svarar á þessa leið: hvorrtveggi sá er svá mikill mann ok vel borinn, at hvorigum vill hann synja mægða, ok biðr hana kjósa, hvorn hún vill eiga.Konúngr svarar á þessa leið: hvorrtveggi sá er svâ mikill mann ok vel borinn, at hvorigum vill hann synja mægða, ok biðr hana kjósa, hvorn hún vill eiga. Hún svarar, at þat er jafnt, ef faðir hennar vill gipta hana, þá vill hún þann eiga, er henni er kunnigr at góðu, en eigi hinn, er hún hefir sögur einar af, ok allar illar, sem er frá Arngríms sonum. Ok er Hjörvarðr heyrði orð hennar, bauð hann Hjálmari hólmgaungu suðr í Sámsey, ok bað hann vera hvörs manns níðíng, ef hann gengr fyrr at eiga frúna, enn þetta einvígi væri reynt; en Hjálmar kveðr sik ekki dvelja; var þegar ákveðin með þeim hólmstefnu tími. Fóru nú Arngríms synir heim, ok sögðu föður sínum sitt eyrendi ok einvígi. Arngrímr svarar: aldrei hefi ek fyrr, enn nú, óttast um yðar ferðir, þvíat hvorgi veit ek Hjálmars maka vera at hreysti ok harðfengi, fylgir honum ok einninn sá kappi, er honum gengr nærst til afls ok áræðis; létta þeir nú svá sínu tali.lètta þeir nú svâ sínu tali.

Jarl sá réð fyrir Aldeigjuborg, er Bjartmar hét, hann var ríkr mjök, ok bardagamaðr mikill;Jarl sá rèð fyrir Aldeigjuborg, er Bjartmar hèt, hann var ríkr mjök, ok bardagamaðr mikill; jarl var mikill vin Arngríms sona, ok höfðu þeir þar friðland jafnan. Nú fara þeir bræðr á fund Bjartmars jarls, ok gjörir hann þegar ímóti þeim veizlu mikla; at þeirri veizlu bað Ángantýr _ dóttur jarls, er Svafa hét, ok var þat auðsótt;at þeirri veizlu bað Ángantýr _ dóttur jarls, er Svafa hèt, ok var þat auðsótt; var þegar aukin veizlan ok drukkit brullaup þeirra, stóð hófit í hálfan mánuð; ok at þeirri veizlu er leidd í eina rekkju Ángantýr ok Svafa, dóttir Bjartmars jarls. En er veizluna þverrar, byrja Arngríms synir ferð sína til Sámseyjar; ok þá síðurstu nótt, áðr þeir fóru, dreymdi Ángantýr draum; ok nú segir Ángantýr jarli draum sinn: mér þótti, segir hann, vér bræðr staddir í Sámsey, ok fundum þar fugla marga, ok drápum þá alla;ok nú segir Ángantýr jarli draum sinn: mèr þótti, segir hann, vèr bræðr staddir í Sámsey, ok fundum þar fugla marga, ok drápum þá alla; síðan þótti mér vér snúa annann veg á eyna, ok flugu ámóti oss ernir 2, ok þóttumst ek eiga við annann hörð viðskipti, settumst við niðr báðir, áðr enn linnti;síðan þótti mèr vèr snúa annann veg á eyna, ok flugu ámóti oss ernir 2, ok þóttumst ek eiga við annann hörð viðskipti, settumst við niðr báðir, áðr enn linnti; en annar örninn átti við bræðr mína, ok þótti mér hann öllum efri verða.en annar örninn átti við bræðr mína, ok þótti mèr hann öllum efri verða. Jarl svarar: svoddan draum þarf eigi at ráða; er þér þar sýnt fall nokkurra manna, ok ætla ek stappi nærri yðr bræðrum;er þèr þar sýnt fall nokkurra manna, ok ætla ek stappi nærri yðr bræðrum; þeir kváðust því eigi kvíða mundu. Jarlinn mælti: allir fara, þá feigðin kallar; ok lyktast síðan tal með þeim. At enduðu þessu hófi, snúa þeir bræðr heim, en Svafa sat eptir með jarli; búast þeir nú til hólmstefnunnar, ok leiðir faðir þeirra þá til skips, ok gaf þeim öllum góð herklæði: hygg ek, sagði hann, nú muni þörf vera góðra vopna, því þér berist við þá fræknustu fullhuga;búast þeir nú til hólmstefnunnar, ok leiðir faðir þeirra þá til skips, ok gaf þeim öllum góð herklæði: hygg ek, sagði hann, nú muni þörf vera góðra vopna, því þèr berist við þá fræknustu fullhuga; síðan skilja þeir, ok biðr hann þá vel fara.

Sigla þeir nú, unz þeir koma til Sámseyjar, ok tóku höfn í Munarvogi; ok er þeir bræðr gengu uppá eyna, kom at þeim berserksgángr, brutust þeir þá við skóginn at vanda sínum. En frá Hjálmari er þat at segja, at hann lendti skipum sínum hinumegin Sámseyjar í höfn þeirri, er Unavogr heitir; hafði hann 2 skip, ok hétu bæði askar, ok hundrað manns á hvörju hinna vöskustu drengja.hafði hann 2 skip, ok hètu bæði askar, ok hundrað manns á hvörju hinna vöskustu drengja. Þeir bræðr sjá nú skipin, ok þóttust vita, at Hjálmar mundi eiga, ok Oddr hinn víðförli, er kallaðr var Örvar-Oddr. Brugðu þá Arngríms synir sverðum, ok bitu í skjaldar rendrnar; sneru þeir nú til skipanna, ok gengu 6 útá hvorn askinn, en þar voru svá góðir drengir fyrir, at allir tóku sín vopn, ok enginn flýði or sínu rúmi, eða mælti æðruorð.snèru þeir nú til skipanna, ok gengu 6 útá hvorn askinn, en þar voru svâ góðir drengir fyrir, at allir tóku sín vopn, ok enginn flýði or sínu rúmi, eða mælti æðruorð. Berserkirnir gengu með öðru borði fram, en öðru aptr, ok drápu hvört mannsbarn; síðan gengu þeir á land grenjandi. Þá mælti Hjörvarðr: elliglöp stríða nú á Arngrím, föður vorn, er hann sagði oss, at þeir Hjálmar ok Oddr væri hinir hraustustu kappar, en nú sá ek aungvan duga öðrum framarr. Ángantýr svarar: sökumst eigi um þat, þó vér eigi findum vora maka, má ok ske, at þeir Oddr ok Hjálmar séu enn eigi dauðir.Ángantýr svarar: sökumst eigi um þat, þó vèr eigi findum vora maka, má ok ske, at þeir Oddr ok Hjálmar sèu enn eigi dauðir. Nú er at segja frá Hjálmari ok Oddi, at þeir höfðu gengit uppá eyna, at vita, ef berserkirnir væri komnir; ok er þeir komu fram úr skóginum, þá gengu Arngríms synir á land af skipum þeirra með blóðugum vopnum ok brugðnum sverðum; var þá af þeim berserksgángrinn, ok þá voru þeir máttminni þess á milli, sem eptir nokkurs kyns sóttir. Oddr kvað:

Hjálmar mælti: þat sér þú, at fallnir eru menn okkrir, ok sýnist mér líkast, at vér munum allir Óðinn gista í Valhöll í kvöld;Hjálmar mælti: þat sèr þú, at fallnir eru menn okkrir, ok sýnist mèr líkast, at vèr munum allir Óðinn gista í Valhöll í kvöld; þat eitt æðruorð mælti Hjálmar. Oddr svarar: eigi hefi ek slíka fjandr litit, ok mundi þat mitt ráð, at við flýðum undan á skóg, munum við ekki megna 2 að berjast við þá 12, er drepit hafa 12 hina fræknustu menn í Svíaveldi. Þá mælti Hjálmar: flýjum vér aldrí undan óvinum okkrum, þolum heldr vopn þeirra, ok fara vil ek at berjast við berserkina.Þá mælti Hjálmar: flýjum vèr aldrí undan óvinum okkrum, þolum heldr vopn þeirra, ok fara vil ek at berjast við berserkina. Oddr segir: ekki mun ek gista Óðinn í kvöld, ok munu þessir allir dauðir, áðr kvöld komi, en við 2 lifa.

Þetta viðrmæli þeirra sanna vísur þessar, er Hjálmar kvað:

Oddr svarar:

Þeir Hjálmar sjá, at Ángantýr hefir Tyrfíng í hendinni, þvíat lýsti af honum, sem sólargeisla. Hjálmar mælti: hvort viltu heldr eiga við Ángantýr einn, eða við bræðr hans 11? Oddr svarar: ek vil berjast við Ángantýr, hann mun gefa stór högg með Tyrfíngi, en ek trúi betr skyrtu minni, enn brynju þinni til hlífðar. Hjálmar mælti: hvar kvámu við þar til orrostu, at þú gengir fram fyri mik;Hjálmar mælti: hvar kvâmu við þar til orrostu, at þú gengir fram fyri mik; viltu því berjast við Ángantýr, at þér þikkir þat meira þrekvirki;viltu því berjast við Ángantýr, at þèr þikkir þat meira þrekvirki; nú em ek höfuðsmaðr þessarar hólmgaungu, ok þarmeð konúngborinn til ríkis, á ek því at ráða fyrir okkur; hét ek öðru konúngsdóttur heima í Svíþjóðu, enn láta þik, eðr annann, gánga í þetta einvígi fyri mik, ok skal ek berjast við Ángantýr.hèt ek öðru konúngsdóttur heima í Svíþjóðu, enn láta þik, eðr annann, gánga í þetta einvígi fyri mik, ok skal ek berjast við Ángantýr. Oddr kvað hann kjósa þat verr gengdi, varð þó svá at vera, sem Hjálmar vildi;Oddr kvað hann kjósa þat verr gengdi, varð þó svâ at vera, sem Hjálmar vildi; brá hann þá sverðinu, ok gekk fram ímóti Ángantýr, vísaði þá hvorr öðrum til Valhallar. Ángantýr mælti: þat vil ek, sagði hann, at ef nokkr vor kemst á burt heðan, þá skal enginn annann ræna at vopnum, ok vil ek hafa Tyrfíng í haug með mér, þótt ek deyi;Ángantýr mælti: þat vil ek, sagði hann, at ef nokkr vor kemst á burt heðan, þá skal enginn annann ræna at vopnum, ok vil ek hafa Tyrfíng í haug með mèr, þótt ek deyi; svá skal Oddr hafa skyrtu sína, en Hjálmar hervopn, ok svá viðskilja, at þeir skulu verpa haug eptir hina, er lifa.svâ skal Oddr hafa skyrtu sína, en Hjálmar hervopn, ok svâ viðskilja, at þeir skulu verpa haug eptir hina, er lifa. Síðan gánga þeir Hjálmar ok Ángantýr saman, ok berjast með hinum mesta ákafa, var þar hvorigum um sókn né vörn at frýja;Síðan gánga þeir Hjálmar ok Ángantýr saman, ok berjast með hinum mesta ákafa, var þar hvorigum um sókn nè vörn at frýja; hjuggu þeir bæði hart ok tíðum, ok óðu jörðina at knjám; var því líkast, sem logandi bál, er stálin mættust; gáir nú hvorigr annars, enn höggva sem tíðast, en landit skalf; sem á þræði léki, af sameign þeirra;sem á þræði lèki, af sameign þeirra; börðust þeir svá lengi, þartil hlífar þeirra tóku at höggvast;börðust þeir svâ lengi, þartil hlífar þeirra tóku at höggvast; veitti þá hvorr öðrum stór sár ok mörg; en svá mikill reykr gaus af nösum þeirra ok munni, sem ofn brynni;en svâ mikill reykr gaus af nösum þeirra ok munni, sem ofn brynni; hefir Oddr svá sagt síðan, at aldri mundi sjást hermannligri sókn eða fegri vopn, enn í því einvígi, er þat ok frægt víða í sögnum, at fáir muni frægri fundizt hafa, eðr drengiligar barizt.hefir Oddr svâ sagt síðan, at aldri mundi sjást hermannligri sókn eða fegri vopn, enn í því einvígi, er þat ok frægt víða í sögnum, at fáir muni frægri fundizt hafa, eðr drengiligar barizt. Ok er þeir Oddr höfðu lengi hér á horft, gengu þeir í annann stað, ok bjuggust til bardaga.Ok er þeir Oddr höfðu lengi hèr á horft, gengu þeir í annann stað, ok bjuggust til bardaga. Oddr mælti til berserkjanna: þér munuð vilja hafa hermanna sið, en eigi þræla, ok skal einn yðarr berjast við mik um sinn, en eigi fleiri, svá framt sem yðr bilar eigi hugr;Oddr mælti til berserkjanna: þèr munuð vilja hafa hermanna sið, en eigi þræla, ok skal einn yðarr berjast við mik um sinn, en eigi fleiri, svâ framt sem yðr bilar eigi hugr; þeir játa því. Gekk þá fram Hjörvarðr; en Oddr sneri honum ímóti;en Oddr snèri honum ímóti; hafði Oddr svá gott sverð, at þat beit svá vel stál, sem klæði;hafði Oddr svâ gott sverð, at þat beit svâ vel stál, sem klæði; síðan hófu þeir sitt einvígi með stórum höggum, ok var eigi lángt, áðr enn Hjörvarðr fell dauðr til jarðar;síðan hófu þeir sitt einvígi með stórum höggum, ok var eigi lángt, áðr enn Hjörvarðr fèll dauðr til jarðar; en er hinir sáu þat, afmynduðust þeir ákafliga, ok gnöguðu í skjaldar rendrnar, en froða gaus úr kjapti þeim. Þá stóð upp Hervarðr, ok sókti at Oddi; ok fór sem fyrr, at hann fell dauðr niðr.ok fór sem fyrr, at hann fèll dauðr niðr. Við þessi atvik eyskraði súti í berserkjunum, réttu út túngurnar, ok urguðu saman tönnunum, öskrandi sem blótneytí, svá buldi í hömrunum.Við þessi atvik eyskraði súti í berserkjunum, rèttu út túngurnar, ok urguðu saman tönnunum, öskrandi sem blótneytí, svâ buldi í hömrunum. Óð þá fram Semíngr; hann var þeirra 11 mestr, ok gekk næerst Ángantýr; sókti hann svá fast at Oddi, at hann hafði nóg at verjast fyrir honum;sókti hann svâ fast at Oddi, at hann hafði nóg at verjast fyrir honum; börðust þeir svá lengi, at eigi mátti í milli sjá, hvorr sigrast mundi;börðust þeir svâ lengi, at eigi mátti í milli sjá, hvorr sigrast mundi; hjuggust af þeim allar hlífar, en skyrtan dugði svá Oddi, at hann sakaði eigi;hjuggust af þeim allar hlífar, en skyrtan dugði svâ Oddi, at hann sakaði eigi; bárust þá sár á Semíng, ok gaf hann sik eigi við þat, fyrr enn nær var höggvit allt hold hans af beinunum, sá Oddr hvörgi óblóðugan stað á honum; ok er blóð hans var allt úr æðum runnit, fell hann með mikilli hreysti, ok var þegar dauðr.bárust þá sár á Semíng, ok gaf hann sik eigi við þat, fyrr enn nær var höggvit allt hold hans af beinunum, sá Oddr hvörgi óblóðugan stað á honum; ok er blóð hans var allt úr æðum runnit, fèll hann með mikilli hreysti, ok var þegar dauðr. Síðan stóð upp hvörr af öðrum, en svá lauk, at Oddr feldi þá alla;Síðan stóð upp hvörr af öðrum, en svâ lauk, at Oddr feldi þá alla; var hann þá ákafliga móðr, en ekki sárr. Snýr hann síðan þángat til, sem þeir Ángantýr ok Hjálmar höfðu barizt; var Ángantýr þá fallinn, en Hjálmar sat við þúfu eina, ok var fölr sem nár. Oddr gekk at honum, ok kvað:

Hjálmar kvað:

Ok enn kvað hann:

Eptir þat dó Hjálmar. Oddr var þar um nóttina; um morguninn bar hann saman alla berserkina, ok tók síðan til haugagjörðar; roðuðu eyjarskeggjar saman stórar eykr eptir fyrisögn Odds, ok jusu síðan yfir grjóti ok sandi, var þat mikit þrekvirki ok traust gjört; var Oddr at þeirri yðju í hálfan mánuð; síðan lagði hann þar í berserkina með vopnum þeirra, ok byrgði síðan aptr haugana. Þessu nærst tók Oddr Hjálmar, ok bar hann á skip út, ok flutti heim til Svíþjóðar; segjandi þessi tíðendi konúngi ok dóttur hans; fekk henni svá mikils fall Hjálmars, at hún sprakk þegar af harmi, ok voru þau Hjálmar í einn haug lagin, ok drukkit erfi eptir þau.fèkk henni svâ mikils fall Hjálmars, at hún sprakk þegar af harmi, ok voru þau Hjálmar í einn haug lagin, ok drukkit erfi eptir þau. Dvaldist Oddr þar um hríð, ok er hann úr sögunni.