Fám vetrum síðar kom skip í Breiðavík. Þar var á Tindr Hallkelsson ok Þórðr Kolgrímsson frá Ferstiklu. Þeir riðu frá skipi, Tindr á Hallkelsstaði, enn Þórðr yfir Hvítá ok ætlaði heim.
Enn er Helga jarlsdóttir frétti þetta, mælti hon til Grímkels sonar síns, at seint kœmi honum í hug fǫðurdauðinn. Hon bað hann þá sitja fyrir Þórði Kolgrímssyni: "þvíat faðir hans var verstr mótgǫngumaðr Herði fǫður þínum".
Þá var Grímkell tólf vetra.
"Vilda ek, frændi", segir hon, "at þú dræpir Þórð, þvíat gild hefnd er í honum".
Grímkell var við þriðja mann. Þeir fundusk við Bakkavað fyrir austan Hvítá undir torfstǫkkum nǫkkurum. Litlu síðar fundusk þeir allir dauðir hvárirtveggju.
Skeifr hét maðr, er bjó á Hvítárvǫllum, félítill maðr. Þess gátu sumir, at hann mundi hafa drepit sára menn, ok tekit síðan góða gripi, þá sem Þórðr hafði haft með sér ok aldri spurðisk til síðan. Skeifr fór útan, ok kom aldri út síðan, ok varð vellauðigr at fé.
Indriði vildi eigi hætta Helgu hér á landi ok Birni syni hennar. Þau fóru útan á Eyrum til Noregs, ok þaðan til Gautlands, ok lifði Hróarr þá. Hann varð feginn Helgu systur sinni, enn þótti mikill missir at Herði. Ekki var Helga gift síðan, svá at þess sé getit.
Bjǫrn varð mikill maðr, ok kom aftr til Íslands, ok drap marga menn í hefnd fǫður síns, ok varð hinn rǫskvasti maðr. Fjórir menn ok tuttugu váru drepnir í hefnd eftir Hǫrð; enginn þeira var fé bœttr; synir Harðar drápu suma ok frændr ok mágar, enn suma Hróarr; flestir allir váru drepnir með ráði Þórbjargar Grímkelsdóttur; þykkir hon mikill kvenskǫrungr verit hafa.
Þau Indriði bjuggu á Indriðastǫðum til elli, ok þóttu hinir mestu menn, ok er margt manna frá þeim komit.
Þá hafði Hǫrðr nítján vetr ok tuttugu, er hann var veginn, ok hǫfðu honum flestir tímar til heiðrs ok metnaðar gengit, útan þeir þrír vetr, er hann var í útlegð. Segir ok svá Styrmir prestr hinn fróði, at honum þykkir hann hafa verit í meira lagi af sekum mǫnnum, sakir visku ok vápnfimi ok allrar atgørvi; hins ok annars, at hann var svá mikils virðr útlendis, at jarlinn í Gautlandi gifti honum dóttur sína; þess hins þriðja, at eftir engan einn mann á Íslandi hafa jafnmargir menn verit í hefnd drepnir, ok urðu þeir allir ógildir.
Nú lúkum vér hér Hólmverja sǫgu.