Bókastaðir

Þorvaldr hét maðr ok var kallaðr skiljandi. Hann bjó í eynni Ylfi á Hálogalandi. Hann átti konu þá, er Þorgerðr hét ok var Hallfreðar dóttir. Galti hét bróðir hennar. Hann var ríkr maðr ok bjó í Sogni. Synir Þorvalds váru þeir Óttarr ok Þorkell silfri. Ok var Þorkell laungetinn. Ingjaldr hét maðr, er þar bjó enn í eynni. Hans sonr hét Ávaldi. Óttarr var með Ingjaldi.

Sokki hét víkingr einn, mikill ok illr viðreignar. Hann fór víða með hernaði ok var vinr Gunnhildar sona, því at þeir váru þá yfir Noregi. Hann kom um nótt á bœ Þorvalds ok segir mǫnnum sínum, at þar muni gott fang í hendr bera, er auðigr maðr bjó fyrir. "Ok skulum vér bera eld at bœnum."

Ok svá gera þeir.

Þorvaldr gekk til dyra ok spyrr, hverr fyrir eldinum réði. Sokki sagði til sín.

"Hvers gjǫldum vér at?" segir. Þorvaldr. "Ek man eigi mótgerðir mínar við þik." Sokki segir:

"Ekki fǫrum vér víkingar at því. Viljum vér hafa líf þitt ok fé."

"Á því munuð þér nú vald eiga at sinni," segir Þorvaldr.

Nú sœkja víkingar at bœnum með eldi ok vápnum, ok lýkr svá, at Þorvaldr brann þar inni við fimmtán menn. En nokkurir kómusk brott ór eldinum. Víkingar tóku fé þat allt, er þeir máttu með komask.

Sumt lið Sokka fór til bœjar Ingjalds, ok lǫgðu þar eld í hús. Hann gekk til dyra ok beiddi mǫnnum útgǫngu, en þess var engi kostr.

Þá gekk Ingjaldr at sveinunum, Óttari ok Ávalda, ok mælti: "Þat er glíkast, at liðin sé mín ørlǫg. En gjarna vilda ek koma ykkr ór eldinum, ok mættið þit njóta lengri forlaga. Skal ek skjóta ykkr út um laundyrr, ok væri ykkr nóg efni til seld at hefna þessa, ef þit fengið nokkura uppreist."

Þeir svara, at vera mundi vilinn til. "En eigi sjáum vit efni okkur til þess at svá búnu."

Síðan var þeim skotit út um laundyrr einar, ok kómusk þeir með reyk í brott ok hlaupa út á eyna. En fyrir gný gný ok eldsgangi ok þat, er þeir váru eigi feigir, þá komask þeir undan ok til eins bónda, er þar bjó í eynni. Óttarr mælti þá:

"Villtu flytja okkr til lands?"

Bóndi kenndi þá ok flutti þá til lands. Þar kómu þeir, er síldferja var ok menn á norðan ór Vágum. Þeir sǫgðusk vera fátœkir sveinar, ok koma sér þar í þjónustu. Þeir fara, þar til er þeir koma suðr um Sognsæ. Þá segja sveinarnir, at þeir vilja þar inn í fjǫrðu. "Eigum vit hér frændr fyrir," stýrimaðr mælti:

"Þat skal nú, sem þit vilið. Eða munuð þit hér eigi verr komnir en þar, sem vér tókum ykkr? Hafið þit vel þjónat, ok munuð þit brátt brugðnir við meira."

Síðan skilðu þeir. Síð dags kómu þeir til Galta, móðurbróður Óttars, ok settusk útarliga. Galti gekk at þeim ok spurði, hverir þeir væri. Óttarr sagði satt til þeirra.

"Þá er skaplig kváma ykkur," segir Galti, "ok gangið til sætis."

Þar váru þeir í góðu yfirlæti sjau vetr eða átta ok gerðusk gerviligir menn. Þá var orrosta á Fitjum, er Hákon konungr fell, en Gunnhildar synir tóku ríki.

Þat var einn dag, er Galti mælir: "Svá virði ek, Óttarr, sem þú sér fyrir ykkr fóstbrœðrum, ok vænti ek, at þú verðir framkvæmðarmaðr. En nú er sú ǫld í Noregi, at ek treystumk eigi at halda ykkr hér með mér. Nú vil ek fá ykkr kaupeyri, ok skuluð þit sigla vestr til Englands ok vita, hvernig þat vill takask."

Óttarr kvazk hans ráðum hlíta vilja. Selt hafði Galti jarðir þeirra ok tekit fyrir lausafé. Nú fara þeir ór landi, fóstbrœðr Óttarr ok Ávaldi, vestr til Englands ok afla sér fjár. Þrjá vetr eða fjóra váru þeir í siglingum til Englands ok áttu þá stórfé. Þeir fóru þá til Orkneyja ok váru þar vel metnir af góðum mǫnnum.

Óttarr mælti þá til Ávalda: "Þat leikr mér í skapi, at kaupa Íslandsfar ok ráðask þangat. En þó vilda ek, at vit hefndim áðr feðra okkarra, en vit losnaðim brott með ǫllu."

Ávaldi bað hann fyrir sjá. Síðan keyptu þeir sér skip gott, ok réðu þar menn til, ok sigla nú til Noregs ok kómu í Sogn til Galta ok sǫgðu honum sína ætlun. Galti segir:

"Þat berr vel til. Sokki liggr heðan skammt í brott á einu skipi ok sefr á landi um nætr í einu lofti. Skal ek fá ykkr mann þann, er allt er kunnigt fyrir ok Sokki mun sízt varask."

Nú fóru þeir frá skipi sínu, Óttarr ok Ávaldi, ok sá maðr með þeim, er Steinn hét. Þeir kómu síð um kveld at bœ þeim, er Sokki svaf at um nætr, ok Sóti bróðir hans. Steinn fór einn til bœjar, ok kom sér brátt í tal við þá Sóta ok drakk með þeim um kveldit. Ok er þeir gengu til svefns ok upp í loftit, þá gerði Steinn þeim Óttari vísbending. Þeir Sóti váru sjau saman í gǫngu ok kómu í loftit ok ætluðu at afklæðask. Þá koma þeir Óttarr at, ok leggr hann þegar með sverði til Sokka neðan undir brynjuna, ok svá upp í smáþarmana. Ok fekk Sokki þegar bana. Ávaldi hjó með sverði til Sóta ok af honum báða þjóhnappana. Síðan hljópu þeir út allir ok létu myrkrit gæta sín. Þeir kómu til skips síns ok heldu þegar í haf ok fengu góðan byr. Ok þótti þeirra ferð allskǫrulig orðit hafa.

Gunnhildr spyrr þetta ok kvað þat mein, at hon hafði eigi þá menn augum leitt, er vini hennar hǫfðu drepit ok skammat. "En ek veit þó," segir hon, "hverir gǫrt hafa."

Þeir Óttarr kómu í Blǫnduós fyrir norðan land ok váru þá numin lǫnd ǫll. Óttarr keypti land í Grímstungum í Vatnsdal at þeim manni, er Einarr hét. Ok gaf honum við kaupskipit. Óttarr gerði bú. Ávaldi var með Óttari hinn fyrsta vetr. Um várit keypti hann land at Knjúki í Vatnsdal. Hann fekk þeirrar konu, er Hildr hét, dóttir Eyvindar sǫrkvis. Dóttir þeirra hét Kolfinna. Hon var væn kona ok ofláti mikill.

Óláfr hét maðr, er bjó at Haukagili. Hann var auðigr maðr ok átti þá konu, er Þórhalla hét ok var dóttir vars ins gamla. Aldís hét dóttir þeirra ok var skǫrulig kona. Hennar bað Óttarr ok fekk með miklu fé. Sonr þeirra hét Hallfreðr, en annarr Galti. Dóttir þeirra hét Valgerðr ok var allra kvenna fríðust. Óláfr at Haukagili fóstraði Hallfreð. Ok var hann vel haldinn þar. Hann var snemma mikill ok sterkr, karlmannligr ok skolbrúnn nokkut ok heldr nefljótr, jarpr á hár, ok fór vel. Skáld var hann gott ok heldr níðskár ok margbreytinn. Ekki var hann vinsæll.

Þorsteinn Ingimundarson var þá hǫfðingi í Vatnsdal. Hann bjó at Hofi ok þótti mestr maðr þar í sveitum. Hann var vinsæll ok mannheillamaðr mikill. Ingolfr ok Guðbrandr váru synir hans. Ingolfr var vænstr maðr norðan lands. Um hann var þetta kveðit:

Haustboð var efnat í Grímstungum ok knattleikar. Ingolfr kom til leiks ok margt manna með honum neðan ór dalnum. Veðr var gott, ok sátu konur úti ok horfðu á leikinn. Valgerðr Óttarsdóttir sat upp í brekkuna frá ok konur hjá henni. Ingolfr var at leiknum ok fló knǫttrinn upp þangat. Valgerðr tók knǫttinn ok lét koma undir skikkju sína ok bað þann sœkja, er kastat hafði. Ingolfr hafði þá kastat. Hann bað þá leika. En hann settisk niðr hjá Valgerði ok talaði við hana allan þann dag.

Nú var slitit leiknum, ok fóru menn heim, þeir er eigi váru í boði. Síðan vanði Ingolfr kvámur sínar í Grímstungur til tals við Valgerði.

Óttarr kom at máli við Ingolf ok mælti: "Eigi gezk mér at kvámum þínum, ok spurt muntu þat hafa, at vér hǫfum eigi setit um skapraunir eða skammir. Muntu komask at ráðahag við hana, ef þú vill."

Hann kvazk mundu vera sjalfráði ferða sinna, hvat sem Óttarr segði, lét svá at eins skipaðan dalinn, at hann kvazk engis manns nauðarmaðr vera skulu.

Síðan hitti Óttarr Þorstein ok bað hann halda svá son sinn, at hann fengi enga ósœmð af honum, "því at þú ert vitr maðr ok góðgjarn." Þorsteinn segir:

"Víst gerir hann slíkt í móti mínum vilja, ok heita vil ek þér mínu umtali."

Ok skilja þeir við þat.

Þorsteinn mælti til Ingolfs. "Annan hátt hafið þér, en vér hǫfðum á unga aldri. Gerið yðr at ginningum, er hǫfðingja efni eruð. Lát af tali við dóttur Óttars bónda."

Ingolfr, kvað við hans umtal batna skuldu ok lét þá af kvámum fyrst í stað. Síðan orti Ingolfr mansǫngsdrápu um Valgerði.

Óttarr reiddisk því mjǫk. Ferr enn at hitta Þorstein ok kvað sér nú leitat mikillar skapraunar. "Nú bið ek, at þú lofir mér at stefna syni þínum, því at ek nenni eigi at kyrrt sé." Þorsteinn, segir.

"Meðallagi er þat ráðligt, en eigi vil ek banna þér."

Þá mælti Jǫkull, bróðir Þorsteins, því at hann var þar hjá: "Heyr á endemi. Þú mundir stefna oss frændum hér í sveit. Skaltu fá ófǫgnuð."

Jǫkull bjó uppi í Tungu í Vatnsdal. Þorsteinn sýndi enn góðvild sína ok setti menn til með þeim á Húnavatnsþingi, en bauð handsǫl fyrir son sinn. Þorsteinn bað þess, at Óttarr yndi því, at hann dœmði um drápumálit ok þat, er milli þeirra var. Þessa fýstu menn Óttar, ok varð þat at sættum, at Þorsteinn skyldi einn gera.

Síðan mælti Þorsteinn. "Skjót eru hér mín ummæli. Mun ek sjá fyrir hvárumtveggjum, hversu sem ykkr glíkar. Ek geri halft hundrað silfrs til handa Óttari. En hann skal selja jarðir sínar ok ráðask í brott ór þessi sveit."

Óttarr kvazk eigi vara, at honum mundi slíkr ójǫfnuðr gǫrr vera. Þorsteinn kvazk eigi síðr fyrir hans hlut sét hafa við skaplyndi hvárratveggju. Ok eftir þat rézk Óttarr suðr í Norðrárdal, ok bjó fyrst á Óttarsstǫðum.

Þá var Hallfreðr, sonr hans, nær tvítugum manni. Hann lagði hug á Kolfinnu Ávaldsdóttur, en Ávalda var lítit um þat ok vildi gifta honum dóttur sína. En Hallfreðr, vildi eigi kvænask. Ávaldi ferr at hitta Má, vin sinn, er bjó á Mársstǫðum, ok sagði honum til vandræða sinna. Hann segir:

"Hér mun fásk ráð til. Ek skal fá má mann at biðja hennar. Maðr heitir Gríss ok er Sœmings son. Hann er vinr minn ok býr at Geitaskarði í Langadal. Hafði hann verit út allt í Miklagarð ok fengit þar miklar sœmðir. Hann er auðigr maðr ok vinsæll."

Nú sendi Már orð Grísi, ok kemr hann á Mársstaði. Már mælti:

"Ráð hefi ek hugat fyrir þér. Þú skalt biðja Kolfinnu, dóttur Ávalda. Þar skortir eigi fé. Ok er hon kostr góðr. En mér er sagt, at Hallfreðr Óttarsson eigi tal við hana jafnan."

Þetta var áðr en Óttarr fór norðan.

Nú koma þeir Már ok Gríss til Ávalda, ok váru sjau saman. Þeir settu úti spjót sín. Gríss átti gullrekit spjót. Nú sátu þeir at málunum, ok fylgði Már fyrir hǫnd Gríss. Ávaldi kvað Márs forsjá á skuldu vera, "ef yðr lízk svá, ok mun yðr eigi frá vísat."

Ok í þat mund kómu þeir Hallfreðr ok fǫrunautr hans ok sá spjótin. Hallfreðr mælti:

"Komnir munu hér menn nokkurir um langan veg, ok gættu hesta okkarra, en ek mun fara til dyngju Kolfinnu."

Ok svá gerir hann. Hann settisk hjá henni, ok spurði hvat komit væri. "En engi þekkð mun mér á þeim vera, því at þeir munu biðja þín, ok trúi ek, at þat mun eigi vel verða." Kolfinna, segir:

"Láttu þá fyrir því sjá, er ráða eigu." Hann segir:

"Finn ek, at þér þykkir nú þegar biðill þinn betri en ek."

Hallfreðr, setti hana í kné sér úti hjá dyngjuvegginum ok talaði svá við hana, at allir sá, þeir er út gengu. Hann sveigir hana at sér, ok verða þá einstaka kossar.

Nú koma þeir Gríss út. Hann mælti:

"Hverir eru þessir menn, er hér sitja á dyngjuvegginum ok látask svá kunnliga við?"

Gríss var heldr óskyggn ok súreygr. Ávaldi segir:

"Hallfreðr er þar, ok Kolfinna, dóttir mín." Gríss mælti:

"Er þetta vanði þeirra?"

"Oft berr svá til," kvað Ávaldi. "En þú verðr nú þetta vandræði af at ráða, er hon er þín festarkona." Gríss segir:

"Auðsætt er þat, at við mik vill hann nú illt eiga, ok, er slíkt til hrœsni gǫrt" Nú ganga þeir Gríss til hesta sinna.

Þá mælti Hallfreðr: "Vita skaltu þat, Gríss, at þú skalt fjándskap minn hafa, ef þú ætlar þér þenna ráðahag." Már mælti.

"Engis munu þín orð metin, Hallfreðr, um þetta mál. Ok mun Ávaldi eiga ráð dóttur sinnar."

Þá kvað Hallfreðr vísu:

"Ok hirði ek eigi, Blótmár," segir. Hallfreðr, "hvat er þú leggr til."

Már sagði, ef hann flimtaði hann, at hann skyldi hart í móti taka. Hallfreðr kvazk ráða mundu orðum sínum.

Hann kvað þá vísu.

Hallfreðr reið þá í brott ok var reiðr. Már mælti þá:

"Ríðum eftir þeim."

Ok svá gera þeir ok váru níu saman. Fekk Ávaldi þeim tvá menn.

Óláf, fóstra Hallfreðar, grunaði um ferð þeirra Gríss ok Márs. Hann sendir þegar eftir Óttari. Ok er þeir finnask, segir Óláfr honum, at Hallfreðr mun manna þurfa.

Nú er at segja frá Hallfreði, at þeir ríða tveir undan, en níu eftir.

Hallfreðr sér eftirreiðina ok mælti: "Rennum eigi lengra undan," þeir váru þá komnir hjá holti einu. Bjuggusk þeir þar við ok brutu upp grjót. Nú koma þeir Gríss at ok sœkja at þeim, en þeir verjask alldrengiliga. En þó kom þar, sem mælt er, at ekki má við margnum, ok verða þeir Hallfreðr handteknir ok bundnir báðir. Þá mælir Gríss:

"Menn ríða hér at oss, ok eru eigi færi en þrír tigir. Ok má vera, at sigrinn verði skammær."

Þeir Gríss sneru aftr ok riðu þá undan hart ok yfir ána, ok var þar gǫtuskarð í bakka, ok vígi gott. Þar nema þeir staðar. Þá koma þeir Óttarr at ánni. Gríss kvaddi Óttar ok spurði, hvat hann vildi. Óttarr mælti:

"Hvar er Hallfreðr, frændi minn?" Gríss segir:

"Hann er bundinn, en eigi drepinn, hjá holti því, er vér fundumsk." Óttarr segir:

"Óvirðuliga hafið þér við hann búit. Eða villtu unna mér eindœmis fyrir þetta?"

Gríss kvazk hans orð mikils virða skuldu, ok at því sættusk þeir ok skilðu við svá búit. Óttarr ríðr nú aftr á veg ok finnr Hallfreð ok leysir þá félaga. Óttarr mælti:

"Eigi er ferð þessi virðulig orðin, frændi."

Hallfreðr kvað eigi lofa mega, "ok eigi hirði ek, faðir, hversu þú gerir gerð þessa, ef Gríss á eigi Kolfinnu." Óttarr segir.

"Gríss skal konu eiga, allz hann trúir mér til, en þú, frændi, skalt fara útan ok leita þér meiri sœmðar" Hallfreðr segir:

"Hverr mun mér þá trúr, ef faðirinn bregzk? Nú skal þat fyrri at hendi berask, at ek bjóða Grísi holmgǫngu, þegar ek sé hann."

Nú ríðr Óttarr heim, en Hallfreðr til Haukagils. Óláfi þótti illa orðit hafa ok þótti Hallfreðr ótruligr at halda sættir, ok sendi orð Óttari, at honum leizk vandræðaglíkligt. Þá kómu orð til Hallfreðar, at faðir hans væri sjúkr ok kvazk vilja finna hann ok gera skipun sína.

Hallfreðr kom, ok þegar lét Óttarr taka hann ok fjǫtra. "Eru nú tveir kostir annathvárt at sitja í fjǫtrum eða láta mik einn ráða fyrir þína hǫnd." Hallfreðr segir:

"Eigi hefir þú þó í tveim hǫndum við mik, en heldr muntu ráða en ek sitja hér í fjǫtrum" Þá var fjǫturrinn af Hallfreði látinn.

Már hafði inni boð þeirra Gríss ok Kolfinnu, ok fór hon til bús með Grísi út til Geitaskarðs. Ekki váru miklar ástir af hennar hendi við Grís.

Óláfr at Haukagili fýsti mjǫk Hallfreð, frænda sinn, útan at fara. "Skal ek fá þér fé, svá at þú megir vel fara með góðum mǫnnum."

Faðir hans fýsti hann mjǫk útan at fara. Óttarr lauk upp gerð með þeim Grís ok gerði hundrað silfrs Hallfreði til handa.

Hallfreðr vildi þat eigi hafa ok mælti svá: "Sé ek elsku þína við mik, faðir. Munuð þér þessu ráða, en svá segir mér hugr um, at vár vandræði verði lǫng."

Þá fór Óttarr einum vetri síðar suðr til Norðrárdals.

Þetta sumar ferr Hallfreðr suðr til Hvítár. Ok er hann kom til skips, kvað hann vísu.

Hallfreðr fór útan ok til Noregs. Hann sótti á fund Hákonar jarls ins ríka, er þá réð Noregi, gekk fyrir hann ok kvaddi hann. Jarl spurði, hverr hann væri.

Hann kvezk vera íslenzkr maðr. "En ørendi er þat, herra, at ek hefi kvæði ort um yðr, ok vilda ek hljóð fá." Jarl segir:

"Glíkligr ertu til at vera hǫfðingjadjarfr maðr. Þann veg ertu í bragði, ok skaltu víst hljóð fá."

Hallfreðr kvað kvæðit, ok var þat drápa, ok flutti vel ok skǫruliga, jarl þakkaði honum ok gaf honum øxi mikla silfrrekna ok góð klæði ok bauð honum með sér at vera um vetrinn, ok þá Hallfreðr þat.

Um sumarit ferr Hallfreðr, til Íslands ok kemr fyrir sunnan land ok hafði þá mikit fé. Síðan var hann í fǫrum nokkura vetr ok var aldri fyrir norðan land.

Ok eitt sumar, er hann kom af Íslandi, þá lágu þeir við Agðanes. Þar hitta þeir menn at máli ok spurðu tíðenda, þeim Var sagt at hǫfðingjaskifti var orðit í Noregi. Var Hákon jarl dauðr, en Óláfr Tryggvason kominn í staðinn með nýjum sið ok boðorðum. Þá urðu skiparar á þat sáttir, at slá í heit. Ok skuldu gefa Frey fé mikit, ef þeim gæfi til Svíþjóðar, en Þór eða Óðni, ef til Íslands kœmi. En ef þeim gæfi eigi í brott, þá skyldi konungr ráða. Þeim gaf aldri í brott ok urðu at sigla inn til Þrándheims ok kómu við hǫfn þá, er á Flagða hét. Þar lágu fyrir mǫrg langskip. Veðr gerði á mikit um nóttina af hafi, svá at eigi hrifu akkerin við.

Þá mælti einn af langskipamǫnnum: "Þessir menn eru illa staddir á kaupskipinu, ok mun þeim eigi duga, er veðrit stendr þar á, sem þeir liggja, ok skulum vér róa til þeirra."

Þeir gengu á skip þrír tigir manna, ok sat einn í stafni. Ok er þeir kómu til kaupskipsins, mælti sá, er í stafninum sat: "Þér eruð illa komnir, ok er hér óhreint fyrir, ok skulum vér greiða ferð yðra."

Sjá var mikill vexti. Hallfreðr mælti:

"Hvat heitir þú?" Hann segir:

"Ek heiti Akkerisfrakki."

Ok er þeir tǫluðusk þetta við, þá gekk í sundr akkerisstrengrinn, en sá, er í stafninum sat, kastaði sér þegar fyrir borð ok kafaði eftir strengnum í storminum ok náði þegar. Var þá upp dregit akkerit.

Þá, kvað Hallfreðr stǫku þessa:

Olpumaðr segir:

Þeir reru fyrir skipinu í gott lægi. Ekki vissu kaupmenn, hverr þessi hafði verit, en síðar var þeim sagt, at konungrinn sjalfr hafði hjalpat þeim.

Eftir þat lǫgðu þeir inn til Hlaða. Þar var Óláfr konungr fyrir, ok var honum sagt, at þessir menn mundu vera heiðnir ok nýkomnir af Íslandi. Hann stefnir þeim á sinn fund. Ok er þeir kómu þar, talði konungr trú fyrir þeim ok bað þá kasta forneskju ok illum átrúnaði, en trúa á sannan guð, skapara himins ok jarðar.

Hallfreðr svaraði máli konungs: "Eigi mun þat kauplaust, konungr, at ek taka þann sið, er þú boðar." Konungr mælti:

"Hvat er til mælt?" hann segir:

"Þú skalt mik aldri láta þér af hǫndum, hvat illt sem mik hendir." Konungr segir:

"Þann veg værir þú í bragði, at fás mundir þú svífask ok margt láta þér sóma."

Þá gekk Hallfreðr í brott, ok vildi síðar við konung tala. Konungr spyrr þá, hvar íslendingr væri, ok bað ganga eftir honum. Nú kom kom Hallfreðr til konungs annan tíma.

Þá mælti konungr. "Tak nú skírn, ok skal þat nú til vinna, er þú beiðisk, eða hvat heitir þú?"

Hann kvazk Hallfreðr heita, "þú ert einarðligr maðr ok skǫruligr, ok þjóna eigi lengr fjándanum!" Hallfreðr segir:

"Sú er bœn mín ǫnnur, herra, at þú haldir mér undir skírn." Konungr segir:

"Þú beiðisk svá margs, at eigi má við þik fásk." Þá mælti byskup:

"Ger þetta, sem hann beiðisk. Því meira gerir guð fyrir þína skyld, sem þú gerir fleira til eflingar kristni guðs."

Eftir þetta heldr konungr Hallfreði til skírnar ok fær hann síðan í hendr Þorkatli nefju, bróður sínum, ok Jósteini ok lét þá kenna honum heilug frœði. Þetta sannar Hallfreðr í kvæði því einu, er hann orti um Óláf konung.