Halldórr Snorrason var mikill maðr vexti ok fríðr sýnum, allra manna styrkastr ok vápndjarfastr. Þat vitni bar Haraldr konungr Halldóri, at hann hefði verit með honum allra manna svá, at sízt brygði við váveifliga hluti; hvárt sem at höndum bar mannháska eðr fagnaðartíðindi, þá var hann hvárki at glaðari né óglaðari; eigi neytti hann matar, eðr drakk eðr svaf, meira né minna, enn vandi hans var til, hvárt sem mætti blíðu eðr stríðu. Halldórr var maðr fámæltr, stuttorðr, bermæltr, styggglyndr ok ómjúkr, kappgjarn í öllum hlutum við hvern sem hann átti um. Enn þat kom illa við Harald konung, er hann hafði nóga aðra þjónustumenn; komu þeir því lítt lyndi saman, síðan Haraldr varð konungr í Noregi. Enn er Halldórr kom til Íslands, gerði hann bú í Hjarðarholti.
Nökkurum vetrum síðar sendi Haraldr konungr orð Halldóri Snorrasyni, at hann skyldi fara útan, ok vera enn með honum, ok sagði, at eigi skyldi hans virðing verit hafa meiri, ok engan mann skyldi hann hærra setja í Noregi ótíginn, ef hann vildi þetta boð þekkjast.
Halldórr svarar svá, er honum kómu þessi orð: "Ekki mun ek fara á fund Haralds konungs héðan af; mun nú hafa hvárr okkarr þat, sem fengit hefir; mér er kunnigt skaplyndi hans; veit ek gerla, at hann myndi þat efna, sem hann hét, at setja engan mann hærra í Noregi enn mik, ef ek kœma á hans fund, því at hann mundi mik láta festa á hinn hæsta gálga ' ef hann mætti ráða".
Enn er á leið mjök æfi Haralds konungs, þá er sagt, at hann sendi orð Halldóri Snorrasyni, ok bað hann senda sér melrakkabelgi nökkura, at láta gera af yfir rekkju sína, því at konungr þóttist þá þurfa hlýss; ok er Halldóri kom þessi orðsending, þá segist, at hann skyti við í fyrstu þessu orði: "Eldist árgalinn nú", segir hann, enn sendi honum þó belgi, sem hann beiddi. Enn ekki fór Halldórr útan, síðan þeir Haraldr konungr skildu í Þrándheimi, sem nú var sagt. Bjó hann í Hjarðarholti til elli, ok varð maðr gamall.