Bókastaðir

Um várit eptir átti Helgi Ásbjarnarson heimanferð fyrir hendi ofan í fjǫrðu ok mælti áðr við Þórdísi, konu sína: "Svá er háttat," segir Helgi, "at hér liggr við alt gott okkart vinfengi, hversu trú þú ert mér um mál Gunnars, meðan ek em í brottu."Um várit eptir átti Helgi Ásbjarnarson heimanferð fyrir hendi ofan í fjǫrðu ok mælti áðr við Þórdísi, konu sína: "Svá er háttat," segir Helgi, "at hér liggr við alt gott okkart vinfengi, hversu trú þú ert mér um mál Gunnars, meðan ek em í burtu."

Hon kvað þá vitat vera, er reynt er. Síðan fór Helgi heiman. Eitt kveld er þat sagt, at menn ríða at bænum í Mjófanesi tólf. Þórdís húsfreyja gekk út ok heimamenn hennar. Ok var þar kominn Bjarni Broddhelgason, bróðir hennar. Hon býðr þeim ǫllum þar at vera.

"Þat er vel boðit," segir Bjarni; "en svá er háttat, at þat er erendi mitt hingat at leita eptir Gunnari Þiðrandabana, er drepit hefir frænda várn ok fóstbróður; er mér svá sagt, at hann muni hér vera í útibúri, ok munum vér brjóta þat upp, ef þú vilt ekki upp lúka."

Þórdís svarar: "Þú skalt eigi svá at þessu fara, bróðir, ok máttu þó hafa þitt erendi; en ver hér í nátt, frændi, ok er þá frændsamligra gørt við mik; ok var mér Þiðrandi svá ásthugaðr, at mér þætti því betr, sem hans væri fyrr hefnt; ok því hefir Helgi, bóndi minn, við mér sét í vetr, því at hann vissi þat, at ek vilda Gunnar feigan mann; ok þess skulum vit á leita, áðr þú ferr heðan."

Þeir Bjarni stigu af hestum sínum ok váru þar um náttina. Sendir Þórdís tvá menn í bygðina ok stefnir at sér mǫnnum.Sendir Þórdís tvá menn í bygðina ok stefnir at sér monnum. Um morguninn kómu þar þrír tigir manna, nábúar hennar ok vinir Helga.Um morguninn komu þar þrír tigir manna, nábúar hennar ok vinir Helga. Bjarni stendr í klæði sín um morguninn ok sagði svá, at hann vill, at systir sín seli fram Gunnar.

Þórdís svarar: "Eigi veit ek, bróðir, hví þú vildir með slíku fara at sækja heim systur þína ok unna mér svá ills hlutar at selja þann mann undir vápn þín, er bóndi minn seldi mér til geymslu; ok á ek ekki þann mun ykkar at gera, ok mun þér alt annat betr fara en þetta, ok muntu eigi fá vald á Gunnari at sinni, nema þú vinnir fult til."

Bjarni svarar: "Nú erum vér við brǫgð um komnir, ok kantu annat at mæla, frændkona, en þér er í skapi."Bjarni svarar: "Nú erum vér við brogð um komnir, ok kantu annat at mæla, frændkona, en þér er í skapi."

Ferr Bjarni í brott þaðan við svá búit.Ferr Bjarni í burt þaðan við svá búit.

Þórdís gengr nú til útibúrs þess, er Gunnarr var í, ok lýkr upp ok spurði, hversu hann hygði til at ganga á vald Bjarna. Gunnarr svarar ok kvað þat mundu ekki reynt, ef Helgi bóndi væri heima.

Þórdís svarar: "Ok eigi skal enn reyna þat," segir hon. Gunnarr þakkaði henni.

Nú kom Helgi heim, ok er honum sagt, hversu þetta hefir farit.

Helgi svarar: "Vissa ek, at ek var vel kvæntr, ok er þat vel, at hon sagðisk í ætt sína."Helgi svarar: "Vissa ek, at ek var vel kvæntr, ok er þat vel, at hon sagðiz í ætt sína."

Nú var Gunnarr þar um sumarit með Helga, ok þat sumar varð hann sekr á þingi, ok lét Þorkell Geitisson sækja hann til sekta. Ok eigi miklu síðarr tókusk til skipti þeira Helga Ásbjarnarsonar ok Gríms Droplaugarsonar, at Helgi var veginn, ok þá sagði Þórdís, at hon vill senda Gunnar vestr til Helgafells til Guðrúnar Ósvifrsdóttur til halds ok trausts; ok skildi hon vel við hann.Ok eigi miklu siðarr tókuz til skipti þeira Helga Ásbjarnarsonar ok Gríms Droplaugarsonar, at Helgi var veginn, ok þá sagði Þórdís, at hon vill senda Gunnar vestr til Helgafells til Guðrúnar Ósvifrsdóttur til halds ok trausts; ok skildi hon vel við hann. Ok kom hann vestr þangat í þat mund, er Guðrún var fǫstnuð Þorkeli Eyjólfssyni.Ok kom hann vestr þangat i þat mund, er Guðrún var fǫstnuð Þorkeli Eyjólfssyni.

Þat sumar, er Gunnarr reið til Helgafells, reið Þorkell Geitisson ofan í Njarðvík ok ætlaði at taka upp sektarfé Gunnars.Þat sumar, er Gunnarr reið til Helgafells, reið Þorkell Geitisson ofan i Njarðvík ok ætlaði at taka upp sektarfé Gunnars. Þeir bræðr riðu í mót honum við nǫkkura menn, Þorkell ok Eyjólfr Ketilssynir.Þeir bræðr riðu i mót honum við nǫkkura menn, Þorkell ok Eyjólfr Ketilssynir.

Eyjólfr mælti til Þorkels Geitissonar, er þeir fundusk: "Þú munt ætla at taka sektarfé Gunnars."Eyjólfr mælti til Þorkels Geitissonar, er þeir funduz: "Þú munt ætla at taka sektarfé Gunnars."

"Þat er ætlan," segir Þorkell.

"Bæði er féit mikit ok gott," segir Eyjólfr; "en þat vil ek segja þér, at féit er alt á brottu af Íslandi, ok skaltu øngvum penningi ná."

Þorkell skilr, at þetta mun satt vera, ok skilja þeir við svá búit.

Nú er at segja frá Þorkeli Eyjólfssyni, at hann riðr til brúðhlaups síns til Helgafells, ok kemr þar margt manna. Ok um kveldit, er menn taka handlaugar, þá heldr Gunnarr Þiðrandabani vatni fyrir boðsmǫnnum ok Þorkeli Eyjólfssyni, ok hefir hatt síðan á hǫfði.Ok um kveldit, er menn taka handlaugar, þá heldr Gunnarr Þiðrandabani vatni fyrir boðsmǫnnum ok Þorkeli Eyjólfssyni, ok hefir hatt siðan á hǫfði. Þorkell þykkisk kenna manninn ok spyrr hann at nafni.Þorkell þykkiz kenna manninn ok spyrr hann at nafni. Hann nefndisk því nafni, sem honum líkaði, en eigi því er hann hét.Hann nefndiz því nafni, sem honum líkaði, en eigi því er hann hét. Þorkell sendir eptir Guðrúnu Ósvifrsdóttur. Hann sagði, at hann vill, at Gunnarr Þiðrandabani fari á brott, ok þeir mundu eigi þar báðir vera.Hann sagði, at hann vill, at Gunnarr Þiðrandabani fari á burt, ok þeir mundu eigi þar báðir vera. Ok er þessa er getit fyrir Guðrúnu um þetta, segir hon, at henni þykkir jafnvel, þótt hon eigi ekki hann Þorkel Eyjólfsson at bónda, ok fari hann á brott, sem hann kom:Ok er þessa er getit fyrir Guðrúnu um þetta, segir hon, at henni þykkir jafnvel, þótt hon eigi ekki hann Þorkel Eyjólfsson at bónda, ok fari hann á burt, sem hann kom: "en ekki vinn ek þat til hans at selja þá menn undir vápn, er ek vil halda.""En ekki vinn ek þat til hans at selja þá menn undir vápn, er ek vil halda."

Snorri goði var þar, vinr Guðrúnar, ok hǫfðu þau hundrað manns bæði saman.Snorri goði var þar, vinr Guðrúnar, ok hǫfðu þau hundraþ manns bæði saman. Sá Þorkell þat á sínu ráði at láta vera sem kyrrast. Tókusk þá ráð með þeim Þorkeli ok Guðrúnu.Tókuz þá ráð með þeim Þorkeli ok Guðrúnu. En Guðrún Ósvífrsdóttir kom Gunnari Þiðrandabana utan með fulltingi Snorra goða ok leysti hann vel af hendi.

Fór Gunnarr utan ok kom aldri til Íslands síðan. Hann sendi góðar gjafir Guðrúnu Ósvífrsdóttur ok sendi orð Sveinka, at hann skyldi fara utan með alt sitt. Ok svá gørði hann, ok tók Gunnarr við honum ágæta vel ok fekk honum góða kosti, ok var hann í Nóregi til elli æfi sinnar. Ok lýkr hér sǫgu Gunnars Þiðrandabana.