Bókastaðir

Ketill hét maðr ok var kallaðr þrumr. Hann var Þiðranda son ok bjó í Njarðvík. Kona hans hét Þorgerðr. Þorkell ok Eyjólfr hétu synir þeira. Þar var sá sveinn á fóstri, er Þiðrandi hét ok var Geitis son ok þótti vera hinn efniligsti maðr af ungum mǫnnum í Austfjǫrðum. Bjǫrn hét maðr ok var Kóreks son ok bjó í Skriðudal. Hann var góðr bóndi. Þeir váru fleiri brœðr.

Eitthvert sumar er frá því sagt, at mælt var til hestaats; átti annan Ketill bóndi í Njarðvík, en annan Bjǫrn Kóreksson. Þar var fjǫlment ok góð skemtan. Þar var Þiðrandi Geitisson. Svá lauk hestavígum, at Bjǫrn átti betra hest.

Síðan veik hann at Þiðranda ok mælti: "Við þik vil ek vingask ok gefa þér hest þann, er ek átta í dag."Síðan veik hann at Þiðranda ok mælti: "Við þik vil ek vingaz ok gefa þér hest þann, er ek atta í dag."

Þiðrandi þakkaði honum gjǫfina, "ok skaltu víst vináttu í móti hafa."

Bjǫrn kvazk þá hafa þat, er hann vildi.Bjǫrn kvaz þá hafa þat, er hann vildi.

Sá maðr var á mannamótinu, er Þórir hét ok var kallaðr Englandsfari. Hann mælti ok til vináttu við Þiðranda. Hann hafði komit út áðr annat sumarit ok verit á vist með Broddhelga. Hann hafði mikla vináttu við hann.

Þetta haust er frá því sagt, at maðr kom til gistingar til Bjarnar Kórekssonar ok þeira bræðra. Hann nefndisk Ásbjǫrn vegghamarr, mikill maðr ok svipligr, sterkligr, svartr á hár ok mjǫk háreygðr í lit ok langhálsaðr.Hann nefndiz Ásbjǫrn vegghamarr, mikill maðr ok svipligr, sterkligr, svartr á hár ok mjǫk háreygðr í lit ok langhálsaðr. Hann var spurðr, hvaðan hann væri.

Hann kvazk vera sunnlenzkr ok verit á vist með Ásgrími Elliðagrímssyni;Hann kvaz vera sunnlenzkr ok verit á vist með Ásgrimi Elliðagrímssyni; "vilda ek mér nú vistar leita," segir hann; "ef menn vilja sér góðan verkmann fá, þá sneiddi þeir eigi hjá mér."

Þeir kváðusk ok mjǫk þann verkmann þurfa, er vel væri verkfærr.Þeir kváðuz ok mjǫk þann verkmann þurfa, er vel væri verkfærr.

Þar tók hann sér vist með Kórekssonum. Þeim líkaði vel verknaðr hans ok skapsmunir, því betr sem hann hafði verit lengr. Var hann með þeim nǫkkura hríð, nærri þremr vetrum, ok græddi fé, ok þá vildi hann á brott ok beiddi, at þeir skyldi fá honum bólstað nǫkkurn.Var hann með þeim nǫkkura hríð, nærri þremr vetrum, ok græddi fé, ok þá vildi hann á burt ok beiddi, at þeir skyldi fá honum bólstað nǫkkurn.

Þeir bræðr sǫgðu, at honum myndi betr hent á griðvist en eiga búsifjar við menn.

Hann kvað ekki þurfa illgetur um þat at hafa.

Síðan fengu þeir honum bólstað skamt frá sér, ok bjó hann þó mjǫk um þeira fé, en skuldin óx mjǫk fyrir honum, því at hann var óskuldvarr.

Þá mælti Bjǫrn til hans: "Þat grunaði mik, at búit mundi þér eigi hent, ok vil ek, at þú farir aptr til vár ok vinnir af þér skuldina."

Hann kvað enn lítt reynt um bú sitt ok bað, at svá búit skyldi vera, ok svá varð. Hann keypti þat margt, er honum þótti girniligt; ok er Þórir Englandsfari kom þar í sveit, þá kom Ásbjǫrn á hans fund ok kvazk vilja kaupa af honum varning.ok er Þórir Englandsfari kom þar í sveit, þá kom Ásbjǫrn á hans fund ok kvaz vilja kaupa af honum varning.

Hann svarar: "Ertu ekki félítill?"

Ásbjǫrn sagði: "Ekki em ek fémikill, en skjótt afla ek á verkum mínum ok þrifsemi."Asbjǫrn sagði: "Ekki em ek fémikill, en skjótt afla ek á verkum mínum ok þrifsemi."

Þórir kvazk mundu selja honum varning, ok er Þórir hitti Broddhelga, spurði hann at um sǫlur hans;Þórir kvaz mundu selja honum varning, ok er Þórir hitti Broddhelga, spurði hann at um sǫlur hans; en hann sagði, sem farit hafði.

"Þar hefir þú selt þeim manni, er mér er óskapfeldr ok hroðavænligr er."

Ok um sumarit fór Þórir at skuldaheimtum sínum ok hitti Ásbjǫrn vegghamar ok spurði at um skuld sína. Hann kvazk eigi vita, hvat til mundi verða um tolla slíka, ok fekk Þórir ekki af honum;Hann kvaz eigi vita, hvat til mundi verða um tolla slíka, ok fekk Þórir ekki af honum; en þeir Kórekssynir mistu þó mest við hann.

Ok er Ásbjǫrn sá, at hann mundi eigi um kyrt mega sitja, þá hljópsk hann í brott ok kom ofan í Njarðvík ok hitti Ketil ok beiddi hann viðrtǫku: "em ek þér hagfeldr, því at ek em verkmaðr góðr, ok þú ert iðjufullr sjálfr;Ok er Ásbjǫrn sá, at hann mundi eigi um kyrt mega sitja, þá hljópz hann í burt ok kom ofan í Njarðvík ok hitti Ketil ok beiddi hann viðrtǫku: "em ek þér hagfeldr, því at ek em verkmaðr góðr, ok þú ert iðjufullr sjálfr; en ek tek lítit gott upp hjá þeim Kórekssonum."

Ketill kvað sér lítit um vera at taka við honum, kvað ekki vel spyrjask til hans atferða.Ketill kvað sér lítit um vera at taka við honum, kvað ekki vel spyrjaz til hans atferða.

"Haf við raun þína, bóndi!" segir hann.

"Óráðligt mun þat vera at gera sér aðra menn at óvinum fyrir þik," segir Ketill.

"Eigi mun svá mikit ilt af standa," segir Ásbjǫrn.

Þat varð, at Ketill tók við honum. Ok er Kórekssynir spyrja þetta, hitta þeir Ketil í Njarðvík, sǫgðu, at þeir fengu eigi réttar skuldir af Ásbirni, ok kváðusk missa mikils fjár við hann.Ok er Kórekssynir spyrja þetta, hitta þeir Ketil í Njarðvík, sǫgðu, at þeir fengu eigi réttar skuldir af Ásbirni, ok kváðuz missa mikils fjár við hann.

Ketill sagði, at þeir mundu sannara hafa, "en eigi nenni ek at gjalda fé fyrir hann."

Þiðrandi var þá í Njarðvík ok lagði orð til, at Ketill fóstri myndi gjalda nǫkkut fyrir Ásbjǫrn.

Ketill svarar: "Eigi mun ek fé gjalda fyrir hann, en leyfa mun ek, at þeir stefni honum við fá menn."

"Undarliga lízk þér þetta, fóstri minn, við ofstæki þitt, ok vánu betr verðr, ef þetta ferr vel af hendi.""Undarliga líz þér þetta, fóstri minn, við ofstæki þitt, ok vánu betr verðr, ef þetta ferr vel af hendi."

Ketill svarar: "Mjǫk fylgir þú máli þessu, ok muntu launa hestgjǫfina."

Þiðrandi kvazk þess vilja fýsa, er honum gegndi bezt.Þiðrandi kvaz þess vilja fýsa, er honum gegndi bezt.

Við svá búit ríða þeir í brott, en Þiðrandi fór þá norðr í Krossavík ok var um sumarit á manna móti.Við svá búit ríða þeir í burt, en Þiðrandi fór þá norðr í Krossavík ok var um sumarit á manna móti. Ræddu Kórekssynir um, at þeir mundu þá fara í Njarðvík at stefna Ásbirni, ef Þiðrandi færi þangat á kynnisleit. Þótti þá ván, at betr mundi þá fara með þeim.

Þat sama sumar kom skip í Breiðavík — þat er á milli Húsavíkr ok Borgarfjarðar — ok váru þeir stýrimenn, at annarr hét Gunnarr, en annarr Þormóðr. Áttu menn kaup við þá, ok ætluðu hér at vistask.Áttu menn kaup við þá, ok ætluðu hér at vistaz. Ketill reið til skips ok tók við stýrimǫnnum; fóru þeir til vistar með honum. Gunnarr var manna vaskligastr, mikill ok sterkr ok manna vænstr at sjá.

En Þiðrandi kom til Kórekssona um sumarit; tóku þeir við honum einka vel: var hann þar um nóttina. Þeir buðu at gerask fylgðarmenn hans ok til allrar þjónustu við hann.Þeir buðu at geraz fylgðarmenn hans ok til allrar þjónustu við hann. Hann tók því vel. Þeir kváðusk nú vilja fara til Njarðvíkr með honum at stefna Ásbirni.Þeir kváðuz nú vilja fara til Njarðvíkr með honum at stefna Ásbirni. Þiðrandi játaði þeim því.

Kórekr karl mælti: "Eigi segir mér vel hugr um þessa ferð, ok hafi þit, synir mínir, góðan dreng í hættu, en eigið við allbráðan mann um, þar er Ketill er, en annan illan." Þrír váru þeir bræðr Kórekssynir, Bjǫrn ok Þorfinnr ok Halldórr. Þórir Englandsfari var í ferð með Þiðranda ok tveir menn þeir, er eigi eru nefndir, ok váru þeir sjau saman. Nú fara þeir til þess, er þeir kómu í skóg þann, er skamt er frá Njarðvík, ok fóru þar af baki ok gørðusk í leik ok skutu skógvǫndum í millum sín.Nú fara þeir til þess, er þeir kómu í skóg þann, er skamt er frá Njarðvík, ok fóru þar af baki ok gørðuz í leik ok skutu skógvǫndum ímillum millum sín.

Þá mælti Þiðrandi: "Þat hygg ek, at fóstra mínum munum vér þykkja helzti liðmargir, ok styggisk hann."Þá mælti Þiðrandi: "Þat hygg ek, at fóstra mínum munum vér þykkja helzti liðmargir, ok styggiz hann."

Þat sá Ásbjǫrn vegghamarr, þar sem hann var á mýri nǫkkurri ok gróf torf. Ásbjǫrn sá á þá ok þekti, hverir váru, ok þóttisk vita, hvert erendit var.Ásbjǫrn sá á þá ok þekti, hverir váru, ok þóttiz vita, hvert erendit var. Ásbjǫrn kastar nú niðr verkfærum sínum ok tekr á skeiði miklu heim til bæjarins. Einn af þeim bræðrum skaut til hans skotvendinum ok kom á kvið Ásbirni. Ekki hljóp hann at seinna. Þiðrandi kvað þat betr ógert. Ásbjǫrn hljóp heim ok kom í eldahús ok fór felmtr mjǫk, en Ketill bakaðisk við eldinn ok spurði, hví hann fór svá hart.Ásbjǫrn hljóp heim ok kom í eldahús ok fór felmtr mjǫk, en Ketill bakaðiz við eldinn ok spurði, hví hann fór svá hart.

Hann svarar: "Spyrja er bezt til váligra þegna; ertu kallaðr garpr mikill ok hefnir mín eigi; en spjót stendr í gegnum mik."

En þeir Þiðrandi urðu seinni, er þeir máttu eigi ríða hit gegnsta yfir mýrarnar. Þiðrandi kvezk gruna, hversu vegghamarr mundi túlka fyrir þeim.Þiðrandi kvez gruna, hversu vegghamarr mundi túlka fyrir þeim.

Ketill bakaðisk við eldinn ok kendi ekki heitt af eldinum ok kvazk þat undarligt þykkja.Ketill bakaðiz við eldinn ok kendi ekki heitt af eldinum ok kvaz þat undarligt þykkja. Ásbjǫrn bað hann hefna sín, ef hann væri vaskr karlmaðr.

En Ketill varð við skapbráðr ok mælti: "Sjaldan hefir þurft at frýja mér hugar."

Ketill hleypr út ok þrífr spjót mikit.

En þeir Þiðrandi váru þá komnir í túnit ok allir saman. Þiðrandi bað sína menn hlífask við fóstra sinn.Þiðrandi bað sína menn hlífaz við fóstra sinn. Ketill hljóp þegar at Birni Kórekssyni ok lagði hann spjóti í gegnum, því at hann var næstr honum.Ketill hljóp þegar at Birni Kórekssyni ok lagði hann spjóti ígegnum gegnum, því at hann var næstr honum. Ok er Þórir Englandsfari sér þat, hljóp hann at Katli ok hjó framan í fang honum, ok var þat þegar banasár. Ok þar fell Þórir Englandsfari fyrir heimamǫnnum Ketils.

Þjóðgeirr hét maðr ok Þórir kringr: þeir váru heimamenn Ketils ok fellu. En Þiðrandi vildi þá í brott ríða ór geilunum suðr frá bænum, ok félagar hans með honum, þeir er eptir váru, ok eru þeir fimm saman.En Þiðrandi vildi þá í burt ríða ór geilunum suðr frá bænum, ok félagar hans með honum, þeir er eptir váru, ok eru þeir fimm saman. Heimakona hljóp inn ok sagði þat Gunnari ok Þormóði, ok vissu þeir ekki af þessum tíðendum, er svá skjótt hafði at borizk.Heimakona hljóp inn ok sagði þat Gunnari ok Þormóði, ok vissu þeir ekki af þessum tíðendum, er svá skjótt hafði at boriz.

Hon mælti: "Undarligir menn eru þit, er þér sitið hér, en bóndi sé drepinn úti ok nǫkkurir menn með honum, ok mun aldri dáð í ykkr," segir hon.

Gunnarr kvað hana taka mikinn af ok kvað þess lítla þǫrf, "eðr hverr er sá í þeira liði, er mestr skaði er at?"

"Þat er hann Þiðrandi," segir hon, hin auma kona, "ok kemr þá nǫkkut fyrir bónda várn, ef þú drepr hann."

Gunnarr skaut spjóti í flokk þeira, ok kom spjótit á bak Þiðranda ok ígegnum hann. Var þat hans bani, ok fell hann dauðr af hestinum.

En Þorgerðr húsfreyja ok synir hennar létu illa yfir þessu verki ok kváðu þetta hit mesta óhapp. Gunnarr kvað nú svá búit vera mundu. Þau kváðusk ætla, at hér mundi mikit eptirmæli verða ok mikil ræki at gǫr ok hétu þeim í brott austmǫnnum.Þau kváðuz ætla, at hér mundi mikit eptirmæli verða ok mikil ræki at gǫr ok hétu þeim í burt austmǫnnum. Þorgerðr kvað þeim hvergi fritt mundu vera. En lítlu síðar hurfu þeir á brott, ok vissi engi maðr, hvat af þeim varð.En lítlu síðar hurfu þeir á burt, ok vissi engi maðr, hvat af þeim varð. Allir menn hormuðu þessa atburði, því at Þiðrandi var manna vinsælastr ok þótti mikils verðr.

Fréttusk nú þessi tíðendi um ǫll heruð.Fréttuz nú þessi tíðendi um ǫll heruð. Ok lítlu síðar kom í Njarðvík Þorkell Geitisson með nǫkkura menn at leita eptir austmǫnnum ok fé þeira ok kvað nauðsyn á hvárumtveggjum eptir leita ok sinna harma at reka. Þorgerðr húsfreyja kvað þat nauðsynjamál at leita eptir þeim ok kvazk þá brott hafa rekit.Þorgerðr húsfreyja kvað þat nauðsynjamál at leita eptir þeim ok kvaz þá burt hafa rekit. Þeir Þorkell fóru í brott ok heim við svá búit.Þeir Þorkell fóru í burt ok heim við svá búit.

Líðr nú á vetrinn, ok hafði Þorkell Geitisson mikinn grun á, at þeir Gunnarr, er síðan var kallaðr Þiðrandabani, ok Þormóðr, félagi hans, mundu vera í varnaði þeira bræðra Ketilssona Þorkels ok Eyjólfs.

Um vetrinn kemr Þorkell Geitisson at máli við heimamann sinn, þann er Þórðr hét, ok mælti svá: "Sendifǫr hefi ek ætlat þér ofan til Njarðvíkr at segja þeim bræðrum, at hross eitt var horfit frá stóðhrossum þeira."

Þórðr svarar: "Þat eitt erendi vil ek þangat bjóða, at þeim bræðrum sé ekki misboðit í minni ferð; til øngra svika skal þetta gøra."

Þórðr ferr ofan til Njarðvíkr ok segir þeim bræðrum um hrossin. Þeir kváðu hann sýna góðvilja enn í þessu. Skilja þeir nú við svá búit.

Lítlu síðarr fóru þeir bræðr Þorkell ok Eyjólfr Ketilssynir til stakkgarðs, þar er hrossin váru vǫn at vera í. Logndrífa var á um daginn, ok var dimmt veðrit.Logndrifa var á um daginn, ok var dimmt veðrit. Ok er þeir bræðr váru við garðinn, kómu at þeim fimm menn; var þar Þorkell Geitisson. Þeir tóku þá bræðr hǫndum ok bundu hvárntveggja.Þeir tóku þá bræðr hondum ok bundu hvárntveggja. Þorkell bað þá segja til austmanna, kvazk vita, at þeir væri á þeira valdi.Þorkell bað þá segja til austmanna, kvaz vita, at þeir væri á þeira valdi. Þeir þrættu ok kváðusk eigi vita til þeira.Þeir þrættu ok kváðuz eigi vita til þeira. Þá leiddi Þorkell sérhvárn þeira í brott.Þá leiddi Þorkell sérhvárn þeira í burt.

Þorkell Ketilsson hafði feld yfir sér. Hann lét hǫggva þar kálf einn undir garðinum ok lét blæða ór kálfstrjúpanum ok á Þorkel Ketilsson.Hann lét hoggva þar kálf einn undir garðinum ok lét blæða ór kálfstrjúpanum ok á Þorkel Ketilsson. Þá bar hann aptr af honum feldinn ok mælti til Eyjólfs ok bað hann segja til austmanna, ella mun hann drepinn sem bróðir hans, ok sagði, at þar var blóðit hans á feldinum.

Eyjólfr svarar: "Frekr er hverr til fjǫrsins, ok mun ek heldr segja til þeira, en ek sé drepinn. Þeir eru hér at geitahúsum várum, ok hǫfum vit bræðr jafnan fært þeim þangat mat í vetr, þá er vit hǫfum farit til hrossa."

Ok er Eyjólfr hafði þetta mælt, þá var Þorkell Ketilsson þangat leiddr, ok var heill.

Þá mælti Eyjólfr: "Bragð hefir þú nú haft í við okkr, Þorkell," sagði hann; "en þat vilda ek, Þorkell Geitisson, at ek mætta segja þér þá sǫgu eitthvert sinn, at þér væri eigi minni skapraun í móti því, er þú sagðir mér bróður minn dauðan."

Þorkell Geitisson lét binda þá bræðr bæði at hǫndum ok fótum, ok lágu þar undir stakkgarðinum. Þorkell Geitisson ok félagar hans fóru til geitahússins.

Gunnarr tók til orða: "Ófriðsamliga hefir mik dreymt í nátt, Þormóðr félagi," segir hann; "nú vil ek, at vit gǫngum út ok stefnum upp til fjalls, því at eigi mun okkr rjúfask ófriðinn bráðliga.""nú vil ek, at vit gǫngum út ok stefnum upp til fjalls, því at eigi mun okkr rjúfaz ófriðinn bráðliga."

Síðan gengu þeir út, ok var á logndrífa myrk. Nú sáu þeir mennina, ok áttu skamt til hússins. Þeir hlupu undan í drífunni. Þorkell Geitisson skaut spjóti, ok kom þat á Þormóð miðjan, ok dapraði honum undan ferðin, ok bað Gunnar hjálpa sér ok halda undan. Gunnarr kvazk því óvanr at renna frá félǫgum sínum.Gunnarr kvaz því óvanr at renna frá félǫgum sínum.

"Sé ek nú, félagi, hversu spjótit stendr, ok mun ek skjótt deyja."

Gunnarr sá, at Þormóðr var at bana kominn, ok sótti Gunnarr þá undan.

Einskírt gerði veðrit. Ok er Þorkell kom at Þormóði, veitti hann honum skjótan dauða, ok dvalði þat heldr ferð þeira, er þeir styrmðu yfir honum dauðum.

Gunnarr kom at bæ þeim, er á Bakka hét, í Borgarfirði. Þar bjó sá maðr, er Sveinki hét, garpr mikill ok hinn ódælasti viðreignar. Hann var úti, ok kvǫddusk þeir.Hann var úti, ok kvǫdduz þeir.

Gunnarr mælti: "Skjótt mun ek þurfa hjálpræða nǫkkurra þinna, bóndi, því at hér ferr Þorkell Geitisson við fimta mann at leita eptir lífi mínu, en hefir drepit áðr félaga minn."

Hann svarar: "Ekki hǫfum vér áðr margt við átzk, en lítt ertu nú við kominn, en sýnt þik áðr í góðri karlmennsku ok hefndir húsbónda þíns en vinar várs.Hann svarar: "Ekki hǫfum vér áðr margt við áttz, en lítt ertu nú við kominn, en sýnt þik áðr í góðri karlmennsku ok hefndir húsbónda þins en vinar várs. Nú munu þér at lítlu trausti verða tillǫg vár, en slíkir menn sækja vel eptir; en gakk inn fyrst í anddyrit."

Ok svá gerði hann. Síðan hvelfði Sveinki yfir hann elditorfi, er inn var borit í framhúsit, ok eptir þat kvámu þeir Þorkell at bænum ok hans menn ok hittu Sveinka úti. Þorkell spurði, hvárt Gunnarr væri þar kominn, ok þóttisk svip hafa af, at hann væri þar kominn.Þorkell spurði, hvárt Gunnarr væri þar kominn, ok þóttiz svip hafa af, at hann væri þar kominn. Nú er þat sumra manna sǫgn, at í þessarri ferð hafi verit Helgi Droplaugarson með Þorkeli, frænda sínum, en eigi vitum vér, hvárt satt er.

"Nú vildum vér," sagði Þorkell, "at þú seldir hann fram, ok ættimsk vér gott við.""Nú vildum vér," sagði Þorkell, "at þú seldir hann fram, ok ættimz vér gott við."

Sveinki kvazk ætla, at eigi mundi hann þar finnask, nema hann væri til stofu genginn;Sveinki kvaz ætla, at eigi mundi hann þar finnaz, nema hann væri til stofu genginn; "nú megu þér þangat leita, en eigi hefi ek orðit fyrir rannsókn af nǫkkurum mǫnnum eða óspektarferðum slíkum."

Síðan gengu þeir Þorkell til stofu.

Þá mælti Sveinki við þann mann, er útidyrr geymdi — sá var af fǫrunautum Þorkels —: "Ek mun hér vera, at eigi komisk maðrinn út, ef hann er hér inni;Þá mælti Sveinki við þann mann, er útidyrr geymdi — sá var af fǫrunautum Þorkels —: "Ek mun hér vera, at eigi komiz maðrinn út, ef hann er hér inni; en þú gakk til stofu."

Nú hljóp þessi til stofu, en Sveinki bað Gunnar upp standa ok út fara, en rak slagbrand fyrir hurðina.

Þá mælti Sveinki: "Nú skulu vit ganga ofan til skips, er ek á niðr í fjǫru."

Svá gerðu þeir. Þar hválfði skip eitt; þat var lítil skúta; ok hafði látit bræða.

"Hér skaltu fara inn undir skipit, ok verðr nú skjótt at taka til ráða."

Sveinki rak þá lǫmb sín til fjǫru í farit, at eigi mætti sjá tveggja manna far. Gunnarr fór inn undir skipit.

Nú er at segja frá þeim Þorkeli, at þeir fóru fram ór stofunni, ok váru nú inni byrgðir, ok kvámusk út ok þó heldr seint.Nú er at segja frá þeim Þorkeli, at þeir fóru fram ór stofunni, ok váru nú inni byrgðir, ok kvámuz út ok þó heldr seint. Ok er þeir koma út, var Sveinki kominn heim í túnit ok hafði þá rekit lǫmb sín neðan frá sjó.

Þorkell mælti: "Óvináttu gerir þú til vár, eða hvat hefir þú nú gert af Gunnari?"

"Til Gunnars kann ek ekki at segja," segir Sveinki, "en ekki er þess ørvænt," segir Sveinki, "at ek láta nǫkkurn prett koma í mót óspektarferðum slíkum."

"Fǫrum nú ofan til sjófar," sagði Þorkell.

"Þat má vel," segir Sveinki.

Þá kómu þeir til skipsins, þat er hválfði.

Þá mælti Þorkell: "Fylgsni væri þat at fara hér undir skipit."

Sveinki mælti: "Því em ek vanr at geyma þar undir skipreiða minn, eða hví ferr eigi nǫkkurr yðar inn undir skipit ok rannsakið enn hér; ella fer ek, ef þér þorið eigi."

Síðan fór hann inn undir skipit. Þá lagði Þorkell upp undir skipit ok kendi, at kvikt var fyrir, ok lagði í lær Gunnari.

Ok er Sveinki sá þat, þá brá hann knífi ok stakk í lær sér, áðr hann fór undan skipinu, ok sneri knífinum, svá sem með spjóti hefði lagt verit, ok mælti, er hann kom út: "Ekki hygg ek, at þér hafið hlíft mér í þessarri ferð, ok þat ætla ek, ef jafnir málendr eru at, at þessa mundi eigi óhefnt."

Þorkell mælti: "Ekki vilda ek þér mein hafa gørt; en varla vitum vér, hver svipan í er."

Síðan gengu þeir Þorkell heim til bæjar ok rannsǫkuðu enn, ok fór í brott síðan.Síðan gengu þeir Þorkell heim til bæjar ok rannsǫkuðu enn, ok fór í burt síðan.

Þá mælti Sveinki við Gunnar: "Á brott munum vit nú heðan leita, ok margra bragða verðum vit nú í at leita, ok veit ek eigi, hvat drjúgast ór gerir með oss." Síðan fylgði hann honum heim í fjóshlǫðu ok tók þar laust hey ór stálinu, er holt var innan, ok býr þar um sem vandligast. Þá er Gunnarr var þar í kominn, þá stóð Sveinki fyrir ok duslaði þar.

Þá hvarf Þorkell enn aptr ok kom þá enn til hlǫðunnar.

Sveinki spurði, hverju gegndi enn um þeira ferð, "er hér gengr á øngvu nema á rannsóknum."

Þorkell kvazk eigi vita, við hver brǫgð er þeir váru í komnir, en kvazk eigi nenna at leggja hann við velli at óreyndum sǫkum.Þorkell kvaz eigi vita, við hver brǫgð er þeir váru í komnir, en kvaz eigi nenna at leggja hann við velli at óreyndum sǫkum.

Sveinki svarar: "Þess er at ván, at þér megið drepa mik, en þykkja mun þat skjótræði mikit at saklausu, en þess mun ek á leita at hafa mann fyrir mik, áðr en ek hnig at grasi." Ok þá skilr með þeim, ok fóru í brott.Ok þá skilr með þeim, ok fóru í burt.

Þá mælti Sveinki: "Í brott skulum vit enn heðan ok ofan til sjófar eptir nautaferlinum."Þá mælti Sveinki: "Í burt skulum vit enn heðan ok ofan til sjófar eptir nautaferlinum."

Ok er þeir koma ofan til sjófar, þá mælti Sveinki: "Hólmr liggr hér fyrir landinu, sem þú sér, ok er þat mikit sund, ef þú værir heill ok ósárr, en nú er þat enn meiri mannraun. Þangat vilda ek, at þú legðisk út í hólminn, ef þú þykkisk til færr, ok verðr þú nú at reyna þrótt, en ek skal sækja þik, þegar er óhætt er."Þangat vilda ek, at þú legðiz út í hólminn, ef þú þykkiz til færr, ok verðr þú nú at reyna þrótt, en ek skal sækja þik, þegar er óhætt er."

Gunnarr kvað honum vel fara, "ok væri mér vandlaunuð þessi liðveizla; en á þat munum vit hætta, at ek leggimsk til hólmsins, ok þótt nǫkkuru væri lengra."en á þat munum vit hætta, at ek leggimz til hólmsins, ok þótt nǫkkuru væri lengra."

Gunnarr leggsk nú út í hólminn með ǫllum vápnum sínum, ok gengr honum þat vel, ok var stirðr mjǫk.Gunnarr leggz nú út í hólminn með ǫllum vápnum sínum, ok gengr honum þat vel, ok var stirðr mjǫk. Eptir þat lagðisk hann þar niðr ok grefr sik í brúkit ok firrir sik svá við kulda.Eptir þat lagðiz hann þar niðr ok grefr sik í brúkit ok firrir sik svá við kulda.

Ok er Sveinki þykkisk vita, at Þorkell er á brottu, þá reri hann skipi sínu út til hólmsins ok hitti Gunnar ok kvað mál vera at veita honum nǫkkura hjálp.Ok er Sveinki þykkiz vita, at Þorkell er á brottu, þá reri hann skipi sínu út til hólmsins ok hitti Gunnar ok kvað mál vera at veita honum nǫkkura hjálp. Gunnarr var þá mjǫk dasaðr, svá at hann gat varla gengit. Sveinki flutti hann heim til sín, ok var hann þar nǫkkurar nætr ok hvíldi sik.

Þá mælti Sveinki: "Nú munu hér eigi verða langvistir þínar, því at ek ber eigi traust til at halda þik hér, ok því vilda ek senda þik á fund Helga Ásbjarnarsonar, vinar míns; ok vil ek at þú komir þar á náttarþeli, ok skaltu ganga at norðrdyrum at húsi því, er Helgi sefr í, ok er þat siðvenja þeira manna, er hann sækja at trausti, at klappa á þær dyrr; gengr hann þá sjálfr til dyra; ok opt hafa þessi dæmi orðit."

Síðan vísaði Sveinki Gunnari á leið ok sagði, hvar hann skyldi fara; ok skildu við svá búit.

Gunnarr fór til þess er hann kom í Mjófanes. Þar bjó Helgi þá. Gunnarr drap á norðrdyrr á húsi því er Helgi svaf í.

Helgi vaknaði ok mælti: "Skjóls þykkisk sá þurfa, er þar berr."Helgi vaknaði ok mælti: "Skjóls þykkiz sá þurfa, er þar berr."

Helgi gengr út sjálfr, ok kvǫddusk þeir.Helgi gengr út sjálfr, ok kvǫdduz þeir. Gunnarr segir honum allan sinn málavǫxt ok orðsending Sveinka ok jarteiknir at sanna sǫgu hans.

Helgi svarar: "Eigi er sá forsjálauss, er Sveinki hjálpar; nú mun ek eigi við þér taka, því at mjǫk standask hugir várir í móti;nú mun ek eigi við þér taka, því at mjǫk standaz hugir várir í móti; en þó á ek margt gott Sveinka at launa, ok gakk inn í útibúr mitt."

Þar var Gunnarr um vetrinn ok vel haldinn.