Þórdísi þótti mikit fráfall bróður síns, ok tók at efla seið mikinn at Gunnari, svá at hann mátti eigi um kyrrt sitja, hvárki heima né annarstaðar.
Hann lét þá einn dag sǫðla hest sinn, ok reið til Keldugnúps; var honum þar vel fagnat. Hann sagði fǫður sínum þat vandræði, sem honum var til handa komit, ok bað hann til leggja með sér eitthvert ráð, at honum þœtti vænst, at duga mundi.
Þorbjǫrn kvað þat varla kunna til at leggja, "en þó mun eigi duga at svá standi. Þú skalt ríða til Foss, ok bjóða Þórdísi fé fyrir bróður sinn, svá sem hon vill sjálf gǫrt hafa; en ef hon vill þat eigi, kann ek ekki til at leggja með þér".
Gunnarr reið þá heim fyrst, en þegar næsta morgun reið hann til Foss. Þórdís var þá úti ok þekkti Gunnar. Hon gekk þegar inn. Gunnarr sté niðr af hesti sínum, ok gekk heim at dyrunum ok þegar inn í bœinn, ok snýr til stofu; Þórdís sat á palli. Engi heilsaði Gunnari, er hann kom inn.
Hann mælti til Þórdísar: "því em ek hér kominn, at ek vil bjóða þér bœtr fyrir bróður þinn, svá sem þú vilt sjálf mestar hafa".
Þórdís svaraði: "Þetta kom þér seint í hug; munda ek þær fyrir lǫngu þegit hafa, ef þú hefðir mér þær fyrr boðit".
"Taktu nú", segir Gunnarr, "sem ek býð þér".
"Svá skal vera", segir Þórdís, ok geri ek eptir bróður minn þrenn manngjǫld".
Þau sættusk at því. Gunnarr lauk þá þegar fé þat allt, sem Þórdís gerði, ok reið heim síðan, ok váru þau jafnan síðan vinir. Sátu nú hvárirtveggi í sínum búum um kyrrt.
Þeir brœðr þóttu hinir mestu menn, enda var þat bæði, at engir urðu til at leita á þá þaðan af, enda ýfðu þeir engan. Er frá þeim komin mikil ætt. Þóttu þat allt vera miklir menn fyrir sér; ok lýkr þar þessarri sǫgu.