Bókastaðir

Þórólfr hét maðr, sonr Ǫrnólfs fiskreka. Hann bjó í Mostr; því var hann kallaðr Mostrarskeggi. Hann var blótmaðr mikill ok trúði á Þór. Hann fór fyrir ofríki Haralds konungs hárfagra til Íslands, ok sigldi fyrir sunnan land; hann sigldi fyrir norðan Snæfellsjǫkul ok inn á á fjǫrð einn mikinn ok gaf honum nafn ok kallaði Breiðafjǫrð.

Hans son hét Hallsteinn, er nam Þorskafjǫrð ok bjó á Hallsteinsnesi. Hann blótaði þar til er Þórr sendi honum ǫndvegissúlur, ok gaf þar til son sinn. Eftir þat kom tré á land hans sex tiga ok þriggja alna langt ok tveggja faðma digrt. Þar heitir nú Grenitrésnes, er tréit kom á land. Hallsteinn hafði herjat á Skotland, ok tók þar þræla þá, er hann hafði út. Þá sendi hann til saltgerðar í Svefneyjar. Þar hafði Hallsteinn þrælahag við. Hallsteinn átti Ósk dóttur Þorsteins rauðs; þeira bǫrn váru þau Þorsteinn surtr, er fyrstr fann sumarauka, Þórarinn ok Þuríðr. Grímkell hét frilluson Hallsteins ok bjó á Grímkelsstǫðum út frá Grǫf.

Þessir menn kómu til Íslands með Hallsteini: Hrómundr, er síðan bjó í Grǫf; Valgerðr hét kona hans, enn Þorsteinn sonr. Eyjólfr hinn auðgi kom til Íslands með Hrómundi ok bjó í Múla í Þorskafirði; Hallgerðr hét kona hans, enn Valgerðr systir; hon var fríð kona. Þorgeirr hét maðr, er bjó í Þorgeirsdal. Þessir váru allir vinir Hallsteins.

Bǫðmóðr í Skut var víkingr mikill, ok óeirinn mjǫk; hann var son Þorbjarnar loka, Eysteinssonar, Grímkelssonar, Ǫnundarsonar fylsennis. Þeir váru synir Bǫðmóðs: Þorbjǫrn loki, er nam allan Djúpafjǫrð ok Grónes, ok Vígbjóðr, faðir Steins mjǫksiglanda, er Hítdælir ok Skógnesingar eru frá komnir. Með Þorbirni loka kómu út: Styrkárr, er hann gaf land í Barmi til móts við Hallstein; dóttir Styrkárs hét Kerling ok heldr margkunnig. Helgi hét bróðir Styrkárs, er land keypti at Hjǫllum í Þorskafirði; hans synir váru þeir Þórarinn ákafi ok Þrándr hinn mikli. Helgi var virðingamaðr ok þó ekki dæll við alþýðu. Þorgils hét son Þorbjarnar loka; hann bjó á Þorgilsstǫðum í Djúpafirði; þeir feðgar váru miklir fyrir sér ok ættstórir.

Úlfr hinn skjálgi son Hǫgna hins hvíta nam Reykjanes alt milli Þorskafjarðar ok Hafrafells; hann bjó á Miðjanesi; hans synir váru þeir Jǫrundr ok Atli hinn rauði. Með Úlfi kom út sá maðr, er Hallr hét, ættstórr ok mikilhæfr; hann bjó á Hofstǫðum við Þorskafjǫrð, ok reisti þar hof mikit, því at Úlfr var engi blótmaðr. Hallr var mikill hǫfðingi, ok hnigu þar margir til hans. Rauðr hét son hans, ok bjó í Rauðsdal milli Hofstaða ok Berufjarðar. Annarr hét Hyrningr; sá var yngri.

Þuríðr drikkinn bjó á Kinnarstǫðum, ok átti land inn til Músarár; hon var mǫrgu slegin ok gerði manna mun mikinn. Synir hennar váru þeir Þorsteinn ok Þórhallr, efnilegir menn. Bera hét ekkja, er bjó í Berufirði; hon átti þrjá sonu; Bjǫrn var elztr.

Þórarinn krókr nam allan Króksfjǫrð meðal Hafrafells ok Króksfjarðarmúla. Með honum kómu út suðreyskir menn: Gilli, er bjó á Gillastǫðum, gǫfugr maðr; Ketilbjǫrn hét son hans, hinn vænlegsti maðr. At Hafrafelli bjó hólmgǫngu-Kýlan, enn Naðr bjó í Naðrsdal; Ásmundr hét hans son. Hallvarðr hrísi bjó á Hrísahváli. Már hét son hans.

Oddr skrauti hét maðr, er út kom vestr í Vaðli. Hann var son Lǫðvís konungs á Gautlandi ok Vieru hinar þungu, Guðbrandsdóttur af Járnberalandi. Oddr kaupir lendr í Þorskafjarðarskógum at Þuríði drikkinni, ok bjó at Uppsǫlum; hann fekk Valgerðar, systur Eyjólfs í Múla; þeira son var Þórir, manna mestr ok friðastr sýnum. Grímr hét son Eyjólfs.

Gils skeiðarnef nam Gilsfjǫrð ok bjó at Kleifum; hans synir váru þeir: Heðinn í Garpsdal ok Herfinnr í Múla; dœtr hans váru þær Hallgríma ok Þorbjǫrg knarrarbringa ok Ingibjǫrg. Óláfr belgr bjó í Óláfsdal, er Ormr mjóvi rak ór Óláfsvík, enn Sléttu-Bjǫrn ór Belgsdal; hans synir váru þeir Þorgeirr ok Jósteinn ok Þorvaldr.

Steinólfr hét maðr ok var kallaðr (hinn) lági; hann var son Hrólfs hersis af Ǫgðum; hann nam land milli Grjótvallarmúla ok Klofasteina, ok bjó á Steinólfshjalla í Fagradal. Hann átti Eirnýju Þiðrandadóttur. Þorsteinn ok Helgi váru synir þeira, enn Arndís dóttir, ok Þuríðr, er Sléttu-Bjǫrn átti. Knǫttr ok Þjóðrekr váru synir þeira.

Steinólfr var rausnarmaðr mikill í búi ok hafði fjǫlment; enn er honum þótti þrǫnglent fyrir sunnan fjǫrðinn, nam hann Steinólfsdal í Króksfirði ok gerði bú í Bœ. Hann skipaði dalinn vinum sínum. Grímr frændi hans bjó á Vǫllum; Hergils hét son hans. Heimlaug vǫlva bjó á Vǫlustǫðum í Kambsheiði, enn Steinólfr bægði henni, ok var hon fyrir því óvin hans. Þórarinn krókr taldi sér dalinn, er Steinólfr hafði skipat ok kallaði hann þat sitt landnám, því at svá var, ok gerðisk af því fjandskapr með þeim Steinólfi, svá at þeir drápusk þar fyrir.

Vaði hét maðr; hann var skáld gott; hann var frændi Odds ok kom út með honum; hann bjó á Skáldstǫðum í Berufirði. Óttarr ok Æsa váru bǫrn hans ok váru bæði mannvænleg.

Þá er þessir hinir ungu menn óxu upp, er nú váru nefndir, lǫgðu þeir leika með sér á Berufjarðarísi, ok var með þeim fóstbrœðralag mikit. Þórir Oddsson var sterkastr jafngamall, ok allar íþróttir hafði hann umfram sína jafnaldra. Ketilbjǫrn gekk næst honum um allan vaskleik. Þeir tóku fiska ór vatninu, ok báru í lœk þann, er þar er nær, ok tæddusk þeir þar; sá heitir nú Alifiskalœkr. Þar varð í veiðr mikil, ok taldi Hof-Hallr sér veiðina, enn Þuríðr drikkinn taldi sér ok sínu landi ok frelsti hon sveinunum.

Enn um vetrinn léku þeir knattleika á Þorskafjarðar-ísi, ok kómu þar til synir Hallsteins ok Djúpfirðingar, Þorsteinn ór Grǫf ok Hjallasveinar. Þeir fyrir sunnan Þorskafjǫrð gerðu Þóri at fyrirmanni fyrir ǫrleiks sakir ok allrar atgervi; enn vestanmenn vildu eigi þat ok ýfðusk við honum allir, nema Hallsteinssynir.

Skip kom út um sumarit í Breiðafirði á Dǫgurðarnesi, ok hét Bárðr stýrimaðr, frændi Odds ok félagi, þá er þeir hǫfðu í hernaði verit. Bárðr sendi til Odds, ok fluttisk síðan til Þorskafjarðar við fimtánda mann; fimm váru íslenzkir menn með honum, ok réðusk þeir í brott til heraða sinna. Enn Bárðr vill tvívegis fara, ok beiddi sér manna, svá at hann væri færr. Þar réðsk til Þórir ok þeir níu fóstbrœðr ok svǫrðusk allir í fóstbrœðralag; skyldi hver þeira annars hefna; þeir skyldu saman eiga fengit fé ok ófengit, þá er þeir fengi, jafnt ok til ynni, ok var Þórir fyrirmaðr þeira, þá Ketilbjǫrn, Þórhallr ok Þorsteinn Drikkinnarsynir, Hyrningr Hallsson, Bjǫrn Beruson, Ásmundr Naðrson, Már Hallvarðsson ok Óttarr Vaðason.

Þeir réðusk til skips með Bárði, ok urðu vel reiðfara ok tóku Þrándheim. Þá réð Haraldr konungr hárfagri fyrir Noregi; með honum var Sigmundr Lǫðvisson, fǫðurbróðir Þóris. Hann fundu þeir ok beiddu hann tillaga, því at þeir hǫfðu eigi meira fé enn til skotsilfrs um jól fram. Sigmundr latti þá at vera með konungi, — "ok er þar ilt félausum mǫnnum". Hann sendi þá norðr á Hálogaland til Úlfs vinar síns, ok sagði gott þar fjár at afla í skreiðfiski. Sigmundr fekk þeim róðrarferju ok Rekhall skósvein sinn til fylgdar ok tvá leiðsǫgumenn aðra: Þránd lang ok Hróa hinn digra, bróður hans.

Þeir kómu um haustit norðr á Þrándarnes til Úlfs, ok tók hann vel við þeim fyrir orðsending Sigmundar, enn kvað þó undarlegt þykkja, at Sigmundr sendi Þóri frænda sinn til slíkra féfanga, ok kvað sér svá á hann lítask sem hann mundi eigi fiskimaðr verða, ok meiri þroski mundi fyrir honum liggja, ef hann heldi lífi, — "enn þat er líkast, at gifta fylgi ráði Sigmundar, ef til er gætt".

Þat var einn dag, at þeir félagar reru at fiski, ok kómu síð at landi. Úlfr gekk í móti þeim; ok er þeir hǫfðu búit um skip sitt, sá Þórir, hvar eldr var, nær sem lýsti af tungli, ok brá yfir blám loga. Þórir spurði, hvat lýsu þat væri.

Úlfr segir: "Ekki skulu þér þat forvitnask, því at þat er eigi af mannavǫldum".

Þórir svarar: "Því mun ek þó eigi vita mega, þótt troll ráði fyrir".

Úlfr kvað þat vera haugaeld. Þá grófsk Þórir eftir, enn Úlfr segir at lyktum ok mælti: "Agnarr hét berserkr son Reginmóðs hins illa; hann lét gera haug þenna ok gekk þar í með skipshǫfn sína alla ok mikit fé annat; hann verr hauginn með trollskap síðan, svá at engi má nær koma; enn margir eru dauðir, er til hafa komit at brjóta, eða ella hafa þeim orðit ǫnnur skyrsi, ok eigi vitum vér, hvárt hann tryllisk dauðr eða kvikr".

Þórir mælti: "Vel er nú mælt, ok þat er nú drengilegra, at afla þar fjár enn róa til fiska ok þar skal til hætta".

Úlfr latti hann mjǫk ok allir félagar Þóris, ok kvað Úlfr eigi hlýða mundu, at farit væri. Þórir kveðsk eigi at síðr fara mundu. Svá er sagt, at Ketilbjǫrn einn vildi fara með Þóri, ok bar engi annarr áræði til hans félaga.

Þeir áttu at fara í fjallshlíð nǫkkura til haugsins, ok er þeir kómu upp í hlíðina, laust í móti þeim svá miklu fárviðri, at hvárgi mátti upp standa. Þeir hǫfðu milli sín eitt snœri, ok gekk Þórir fyrir, meðan hann mátti. Enn um síðir tók upp hvárntveggja, ok kastaði ofan fyrir hlíðina, ok nú festir snærit um stein einn mikinn, enn þeir váru ákafa móðir, ok lágu þar til þess er svefn fell á þá.

Þá dreymdi Þóri, at maðr kom at honum, mikill, í rauðum kyrtli ok hafði hjálm á hǫfði ok sverð búit í hendi; hann hafði um sik digrt belti ok þar á góðan kníf ok glófa á hǫndum; var þessi maðr mikilúðlegr ok virðulegr.

Hann mælti reiðulega til Þóris ok stakk á honum dǫggskónum ok bað hann vaka ok mælti: "Ills manns efni ertu, er þú vill ræna frændr þína; enn ek vil", sagði hinn komni maðr, "gera til þín verðleikum betr, því at ek em bróðir feðr þíns ok sammœðr við hann; ek vil gefa þér gjafir til þess, at þú hverfir aftr ok leitir annarra féfanga. Þú skalt þiggja at mér kyrtil góðan þann er þér man hlífa við eldi ok vápnum, ok þar með hjálm ok sverð. Ek skal ok gefa þér glófa þá, er þú mant enga fá slíka, því at liði þínu mun óklaksárt verða, ef þú strýkr þeim með; þessa glófa skaltu á hǫndum hafa, þá er þú bindr sár manna, ok man skjótt verk ór taka. Kníf ok belti læt ek hér eftir, ok þat skaltu jafnan á þér hafa. Ek mun ok gefa þér tuttugu merkr gulls ok tuttugu merkr silfrs".

Þórir þóttisk svara, at honum þótti þetta of lítit af svá nánum frænda ok féríkum, ok lézk eigi aftr munu hverfa við litla fémútu, — "vissa ek eigi", segir Þórir, "at troll væri mér svá nær í ætt, áðr þú sagðir mér. Enn engrar eirðar ættir þú af mér ván, ef eigi væri frændsemi með okkr".

Agnarr segir: "Seint munu þín augu fyld verða á fénu, ok því máttu vorkynna mér", sagði Agnarr, "at mér þykki féit gott, því at þú munt ærit mjǫk elska féit áðr lýkr".

Þórir segir: "Ekki hirði ek um illspár þínar; enn þiggja vil ek, at þú vísir mér til meiri févánar, ef þú vilt þitt fé undan þiggja".

"Heldr vil ek þat", segir Agnarr, "enn deila illdeildum við þik. Valr hét víkingr, er átti gull mikit; hann bar féit undir helli einn norðr við Dumbshaf ok lagðisk á síðan ok synir hans með honum, ok urðu allir at flugdrekum; þeir hafa hjálma á hǫfðum ok sverð undir bægslum. Nú er hér kalkr, er þú skalt drekka af tvá drykki, enn fǫrunautr þinn einn, enn þá verðr eftir þat er má".

Síðan vaknar Þórir, ok váru þessir hlutir allir þar í hjá honum, er Agnarr gaf honum. Ketilbjǫrn vaknar ok hafði heyrt alt þeira viðrmæli, ok svá sét, hvar Agnarr fór; hann bað Þóri taka þenna kost. Eftir þat tók Þórir kalkinn ok drakk af tvá drykki, enn Ketilbjǫrn einn; þá var enn eftir í kalkinum; Þórir setti þá á munn sér ok drakk af alt.

Nú fell á þá svefn; Agnarr kom þá enn ok ávítaði Þóri, er hann hafði alt af drukkit kalkinum, ok kvað hann þess drykkjar gjalda mundu hinn síðara hlut æfi sinnar. Agnarr segir þeim fyrir marga hluti þá er fram kómu síðar, ok lagði ráð til með Þóri, hversu hann skyldi vinna hellinn Vals víkings.

Eftir þat vitkuðusk þeir ok vakna; fóru heim síðan. Þeir sǫgðu Úlfi, hvat fyrir þá hafði borit ok báðu hann vísa sér til hellis Vals. Úlfr latti þá þeirar ferðar ok bauð þeim fé til at þeir færi eigi, ok segir engan aftr hafa komit, þann er farit hafði, enn kvað ilt þykkja, at þeir menn týndisk, er Sigmundr vin hans hafði sent honum.

Enn Þórir vill fara fyrir hvern mun, ok litlu síðar ráðask þeir félagar til ferðar ok fara norðr fyrir Finnmǫrk þar til er þeir koma norðr fyrir Blesaberg; svá hét fjallit þat er hellir Vals var í, enn þat er norðr við Dumbshaf; þar fellr á mikil í gljúfrunum fram af bergi ok alt út í sjá.

Þórir kendi þá, at þeir váru þar komnir er honum var til vísat. Þeir fóru á bergit ok hǫfðu þann umbúnað, er Agnarr hafði kent þeim; hjuggu upp tré mikit ok fœrðu limarnar fram af berginu ok báru grjót á rótina; síðan tóku þeir kaðal ok festu við limarnar.

Þá bauð Þórir fǫrunautum sínum at fara ok hafa fé þat er fengi; enn engi þeira bar traust til at ná hellinum, þótt engi væri ǫnnur hætta enn sú, ok báðu þeir hann frá hverfa.

Þórir segir: "Eigi mun nú þat verða; er þat líkast, at ek hætta á ok hafa ek fé skuldlaust slíkt er fæsk".

Þeir létusk eigi mundu til fjár kalla ok sǫgðu hann ærit til vinna, ef hann næði. Þeir fundu at Þórir var allr maðr annarr enn hann hafði verit.

Þórir fór af klæðum sínum ok gerði sik léttbúinn; hann fór í kyrtilinn Agnarsnaut ok tók glófana, beltit ok knífinn ok línu mjóva, er Agnarr fekk honum; hann hafði snærisspjót, er faðir hans gaf honum; gekk hann svá fram á tréit; þá skaut hann spjótinu yfir ána, ok festi þat ǫðrum megin árinnar í viðinum; eftir þat fór hann í festina ok lét línuna draga sik af berginu undir forsinn; ok er Ketilbjǫrn sá þat, lézk hann fara vilja með Þóri, ok kvað eitt skyldu yfir þá ganga; ferr hann þá ofan með strenginum. Þórhallr Kinnarson kveðsk ok fara vilja, enn Þrándr langi kvað Sigmund þat eigi spyrja skulu, at hann þyrði eigi at fylgja þeim, er hann hafði þó heitit sinni liðveizlu. Þórir var nú kominn í hellinn, ok dró þá til sín hvern er ofan kom.

Bergsnǫs nǫkkur gekk fram við sjóinn alt fyrir fossinn ok fóru þeir Bjǫrn Beruson ok Hyrningr þar á fram ok þaðan upp undir forsinn; þeir hǫfðu þar tjald hjá snǫsinni, því at eigi mátti nær vera forsinum fyrir skjálfta ok vatnfalli ok regni.

Þeir Þórir tendruðu ljós í hellinum ok gengu þar til er vindi laust í móti þeim ok sloknuðu þá login. Þá hét Þórir á Agnar til liðs, ok þegar kom elding mikil frá hellis-dyrunum, ok gengu þá um stund við þat ljós, þar til er þeir heyrðu blástr til drekanna. Enn jafnskjótt sem eldingin kom yfir drekana, þá sofna þeir allir; enn þá skorti eigi ljós, er lýsti af drekunum ok gulli því, er þeir lágu á. Þeir sáu hvar sverð váru ok kómu upp hjá þeim meðalkaflarnir; þeir Þórir þrifu þá skjótt til sverðanna, ok síðan hlupu þeir yfir drekana ok lǫgðu undir bægsl þeim ok svá til hjartans. Þórir fekk tekit hjálminn af hinum mesta drekanum, ok í þessarri svipan þrífr hinn mesti drekinn Þránd lang ok fló með hann út ór hellinum ok þegar hverr at ǫðrum ok hraut eldr af munni þeim með miklu eitri.

Nú sá þeir er úti váru, at glœddi ór forsinum; þeir hlupu ór tjaldinu, enn drekarnir flugu upp ór forsinum, ok sá þeir Bjǫrn, at einn drekinn hafði mann í munni sér; þóttusk þeir þá vita, at allir mundu þeir látnir, er í hellinn hǫfðu farit. Hinn mesti drekinn flaug lengst, sá er manninn hafði í munni, ok er þeir flugu upp yfir bergsnǫsina, hljóp hann Bjǫrn þá upp á bergit ok lagði málaspjóti á drekanum. Enn er hann hrepti áverkann, þá hljóp ór sárinu mikit blóð í andlit honum ok fekk hann af því skjótan bana, enn blóðit ok eitrit kom á fót Hyrningi, ok sló þar í æði-verk, svá at hann mátti trautt standask.

Nú er at segja frá Þóri ok hans félǫgum, at þeir afla sér mikils fjár í hellinum, svá at þat var margra manna fullfengi í gulli ok mǫrgum dýrgripum; er svá sagt, at þeir hafi á þriðja dag verit í Valshelli; þar fann Þórir sverðit Hornhjalta, er Valr hafði borit. Síðan las Þórir sik fyrstr upp ok dró upp fé ok þá félaga sína. Tók hann þá fót Hyrnings ok strauk með glófunum ok tók þegar ór allan verkinn. Nú skyldi Þórir skifta fénu, ok varð einn hlutrinn ávalt mestr ok fór svá nǫkkurum sinnum.

Þá mælti Ketilbjǫrn: "Fóstbróðir", sagði hann, "þú hefir mest unnit til fjár þessa; nú vil ek gefa þér minn hlut". Þá mælti Þórhallr þvílíkum orðum.

Þórir varð all-léttbrúnn við þetta ok varðveitir nú féit; enn skift var gullinu Agnarsnaut með félǫgum Þóris ok hefir hverr þeira mǫrk gulls; hann gaf ok sinn grip hverjum þeira; Hyrningi gaf hann sverðit Agnarsnaut.

Eftir þat fóru þeir aftr til Úlfs ok vildi Þórir segja frá tíðindum. Þeir dvǫldusk um hríð með Úlfi ok gerði Þórir þá járnviðjur um kistur sínar ok læsti vandlega Valshellisgull ok helt alla sína félaga á sinn kost þann vetr.

Enn eftir þat fóru þeir suðr til Þrándheims ok fundu þar Sigmund; var þat við jól. Þórir sagði Sigmundi frá ferðum þeira, enn Sigmundr bað þá þegar eftir jólin fara ór ríki Noregs konungs. Hann sendi þá ór Þrándheimi ok fekk þeim eyki austr um Kjǫl til Jamtalands ok svá til Gestrekalands; þaðan fóru þeir á Elfarskóg ok ætla til Svíþjóðar. Sá skógr er fjǫgurra rasta ok tuttugu breiðr, ok vissu eigi, hvar þeir fóru.

Þeir sá fyrir virki hátt, ok er þeir kómu þar, hófu þeir Þóri upp á spjótaoddum; þá krœkti hann øxi sinni upp á virkisvegginn ok las sik svá upp. Lauk hann þá upp virkinu fyrir félǫgum sínum; gengu þeir þá inn með ǫll fǫng sín. Þórir lauk upp skálanum, ok váru þar tólf manna rekkjur ok tvær mestar. Virkit var ǫrugt vígi. Þórir bað þá vǫrð halda ok svá gerðu þeir.

Enn litlu síðar sá þeir tólf menn mjǫk víglega ríða at virkinu ok váru tveir mestir. Þeir spyrja, er til kómu, hverir svá djarfir væri, at taka virkit með valdi. Þeir Þórir sǫgðu til sín, ok spurðu, hverir komnir væri. Sá nefndisk Hauknefr, er svaraði, enn annarr Hama; hann var af Helsingjalandi, enn Hauknefr af Gestrekalandi.

Þeir báðu þá Þóri út ganga, enn Þórir segir, at hann vill berjask við jafnmarga menn, — "ok skulu tveir af vorum mǫnnum berjask við tvá yðra menn"; þeir vilja þat.

Þórir ok Ketilbjǫrn bǫrðusk við tvá af stigamǫnnum ok hjó sitt hǫgg hvárr þeira, ok varð hinum þat þegar at bana. Eftir þat bǫrðusk þeir allir ok var þat harðr atgangr; enn svá lauk, at þeir fellu allir nema tveir, Hauknefr ok Hama; þeir váru þá mjǫk sárir. Þórir bauð Hauknef grið ok báðum þeim ok því játtu þeir skjótt.

Síðan gengu þeir til handa ok félags við Þóri ok skiftu at jafnaði ǫllu því fé, er þar var, ok fóru af skóginum, er þeir váru búnir, fyrst til Svíþjóðar, enn þaðan til Gautlands ok fundu þar Lǫðvi jarl son Æsu hinnar ǫrðugu Lǫðvisdóttur. Hann gekk þegar við frændsemi við Þóri, er hann sagði ætt sína; þeir váru þar landvarnarmenn um hríð ok gerðusk víðfrægir.