Sá maðr varð enn fyrir áverka er Skæringr hét, ok var Hróaldsson, djákn at vígslu ok frændi Guðmundar ins Dýra; ok hjoggu Austmenn af honum hǫnd. Síðan veitti Guðmundr eptirmál, ok var honum selt sjálfdœmi fyrir áverkann; en þeir Hafr Brandsson, ok Guðmundr inn Dýri gerðu þrjá tigi hundraða, ok skyldi þá þegar gjaldask.
Síðan reið Guðmundr brott frá skipi, en Austmenn settuzk at Hafri eptir, ok þótti gǫrt of mikit; báðu hann gera annat-hvárt at minnka sættina, eða vinna eið. En Hafr gerði hvárki.
Þá var riðit eptir Guðmundi, ok sagt honum til svá gǫrs. Þá snøri hann þegar aptr til skips, ok spurði, hvat þá væri um. En Hafr segir honum hvar þá var komit.
Guðmundr mælti: "Vinn þú eið, en ek mun elligar, ok skulu þeir þá gjalda sex tigi hundraða; skal jafn-dýrt vera, eiðr annars hvárs okkars sem hǫnd Skærings."
En Austmenn vildu þat eigi.
Guðmundr mælti: "Þá skal gera yðr kost annan: at ek mun gjalda þrjá tigi hundraða Skæringi er gǫrvir eru, en ek skal velja mann til af liði yðru, þann er mér þykkir jafn-menntr Skæringi, ok hǫggva af honum hǫnd, ok bœti þér þá svá lítlu sem þér vilit."
En Austmenn vildu þat eigi; ok guldu upp þegar féit. En Guðmundr hafði í brott Skæring með sér frá skipi.
Síðan bjó Guðmundr eigi lengi á Bakka, áðr hann rézk vestr til Þingeyra til munk-lífis, ok andaðisk þar, ok lagði svá metorð sín. Hann var maðr vel vaxinn, hrokkin-hærr, fagr-eygr, mikill ok sterkr, ok inn mesti hǫfðingi.
Ok hverf ek þar frá þessi sǫgu.