Sá maðr varð enn fyrir áverka er Skæringr hét, ok var Hróallzson, djákn at vígslu ok frændi Guðmundar ins Dýra; ok hjoggu Austmenn af hónum hönd. Síðan veitti Guðmundr eptirmál, ok var hónum selt sjálfdæmi fyrir áverkann; en þeir Hafr Brandzson, ok Guðmundr inn Dýri görðu þrjá tigi hundraða, ok skyldi þá þegar gjaldaz. Síðan reið Guðmundr brott frá skipi, en Austmenn settuzk at Hafri eptir, ok þótti gört of mikit; báðu hann göra annat-hvárt at minnka sættina, eðr vinna eið. En Hafr görði hvárki. Þá var riðit eptir Guðmundi, ok sagt hónum til svá görs. Þá snöri hann þegar aptr til skips, ok spurði, hvat þá væri um. En Hafr segir hónum hvar þá var komit. Guðmundr mælti:
"Vinn þú eið, en ek mun elligar, ok skulu þeir þá gjalda sex tigi hundraða; skal jafn-dýrt vera, eiðr annars hvárs okkars sem hönd Skærings." En Austmenn vildu þat eigi. Guðmundr mælti: "Þá skal göra yðr kost annan: at ek mun gjalda þrjá tigi hundraða Skæringi er görvir eru, en ek skal velja mann til af liði yðru, þann er mér þykkir jafn-menntr Skæringi, ok höggva af hónum hönd, ok bæti þér þá svá lítlu sem þér vilit." En Austmenn vildu þat eigi; ok guldu upp þegar féit. En Guðmundr hafði í brott Skæring með sér frá skipi.
Síðan bjó Guðmundr eigi lengi á Bakka, áðr hann rézk vestr til Þingeyra til munk-lífis, ok andaðisk þar, ok lagði svá metorð sín. Hann var maðr vel vaxinn, hrokkin-hærr, fagr-eygr, mikill ok sterkr, ok inn mesti höfðingi.
Ok hverf ek þar frá þessi sögu.