Bókastaðir

Nú bjósk Þorvaldr til þeirar ferðar með þrjá tigu manna, með umráði Leifs bróður síns. Síðan bjuggu þeir skip sitt, ok heldu í haf, ok er engi frásǫgn um ferð þeira fyrr en þeir koma til Vínlands, til Leifsbúða, ok bjoggu þar um skip sitt, ok sátu um kyrt þann vetr, ok veiddu fiska til matar sér.

En um várit mælti Þorvaldr, at þeir skyldu búa skip sitt ok skyldi eftirbátr skipsins, ok nokkurir menn með, fara fyrir vestan landit, ok kanna þar um sumarit. Þeim sýndisk landit fagrt ok skógótt, ok skamt milli skógar ok sjávar, ok hvítir sandar. Þar var eyjótt mjǫk ok grunnsævi mikit. Þeir fundu hvergi manna vistir né dýra; en í eyju einni vestarlega fundu þeir kornhjálm af tré. Eigi fundu þeir fleiri mannaverk, ok fóru aftr ok kvámu til Leifsbúða at hausti.

En at sumri ǫðru fór Þorvaldr fyrir austan með kaupskipit, ok et nyrðra fyrir landit. Þá gerði at þeim veðr hvast fyrir andnesi einu, ok rak þá þar upp, ok brutu kjǫlinn undan skipinu, ok hǫfðu þar langa dvǫl ok bœttu skip sitt. Þá mælti Þorvaldr við fǫrunauta sína: "Nú vil ek, at vér reisim hér upp kjǫlinn á nesinu ok kallim Kjalarnes." — Ok svá gerðu þeir.

Síðan sigla þeir þaðan í braut ok austr fyrir landit, ok inn í fjarðarkjafta þá, er þar váru næstir, ok at hǫfða þeim, er þar gekk fram. Hann var allr skógi vaxinn. Þá leggja þeir fram skip sín í lægi, ok skjóta bryggjum á land, ok gengr Þorvaldr þar á land upp með alla fǫrunauta sína.

Hann mælti þá: "Hér er fagrt, ok hér vilda ek bœ minn reisa." Ganga síðan til skips, ok sjá á sandinum inn frá hǫfðanum þrjár hæðir, ok fóru til þangat, ok sjá þar húðkeipa þrjá, ok þrjá menn undir hverjum. Þá skiftu þeir liði sínu, ok hǫfðu hendr á þeim ǫllum, nema einn komsk í brott með keip sinn. Þeir drepa hina átta, ok ganga síðan aftr á hǫfðann, ok sjásk þar um, ok sjá inn í fjǫrðinn hæðir nǫkkurar, ok ætluðu þeir þat vera bygðir.

Eftir þat sló á þá hǫfga svá miklum, at þeir máttu eigi vǫku halda, ok sofna þeir allir. Þá kom kall yfir þá, svá at þeir vǫknuðu allir; svá segir kallit: "Vaki þú, Þorvaldr, ok allt fǫruneyti þitt, ef þú vill líf þitt hafa, ok far þú á skip þitt ok allir menn þínir, ok farið frá landi sem skjótast."

Þá fór innan eftir firðinum ótal húðkeipa, ok lǫgðu at þeim.

Þorvaldr mælti þá: "Vér skulum fœra út á borð vígfleka ok verjask sem bezt, en vega lítt í mót." Svá gera þeir, en skrælingjar skutu á þá um stund, en flýja síðan í brott sem ákafast, hverr sem mátti. Þá spurði Þorvaldr menn sína, ef þeir væri nǫkkut sárir; þeir kváðusk eigi sárir vera.

"Ek hefi fengit sár undir hendi," segir hann, "ok fló ǫr milli skipborðsins ok skjaldarins undir hǫnd mér, ok er hér ǫrin, en mun mik þetta til bana leiða. Nú ræð ek, at þér búið ferð yðra sem fljótast aftr á leið, en þér skuluð fœra mik á hǫfða þann, er mér þótti byggilegast vera; má þat vera, at mér hafi satt á munn komit, at ek muni þar búa á um stund; þar skulu þér mik grafa, ok setja krossa at hǫfðum mér ok at fótum, ok kallið þat Krossanes jafnan síðan."

Grœnland var þá kristnat, en þó andaðisk Eiríkr rauði fyrir kristni. Nú andaðisk Þorvaldr, en þeir gerðu allt eftir því, sem hann hafði mælt, ok fóru síðan, ok hittu þar fǫrunauta sína, ok sǫgðu hvárir ǫðrum slík tíðendi, sem vissu, ok bjoggu þar þann vetr, ok fengu sér vínber ok vínvið til skipsins. Nú búask [þeir] þaðan um várit eftir til Grœnlands, ok kvámu skipi sínu í Eiríksfjǫrð, ok kunnu Leifi at segja mikil tíðendi.

Þat hafði gerzk til tíðenda meðan á Grœnlandi, at Þorsteinn í Eiríksfirði hafði kvángask ok fengit Guðríðar Þorbjarnardóttur, er átt hafði Þórir austmaðr, er fyrr var frá sagt.

Nú fýstisk Þorsteinn Eiríksson at fara til Vínlands eftir líki Þorvalds bróður síns ok bjó skip et sama, ok valdi hann lið at afli ok vexti, ok hafði með sér hálfan þriðja tøg manna, ok Guðríði konu sína, ok sigla í haf, þegar er þau eru búin, ok ór landsýn. Þau velkti úti allt sumarit, ok vissu eigi, hvar þau fóru.

Ok er vika var af vetri, þá tóku þeir land í Lýsufirði á Grœnlandi í enni vestri bygð. Þorsteinn leitaði þeim um vistir, ok fekk vistir ǫllum hásetum sínum. En hann var vistlauss ok kona hans. Nú váru þau eftir at skipi tvau nǫkkurar nætr. Þá var enn ung kristni á Grœnlandi.

Þat var einn dag, at menn kvámu at tjaldi þeira snemma; sá spurði, er fyrir þeim var, hvat manna væri í tjaldinu.

Þorsteinn svarar: "Tveir menn," segir hann, "eða hverr spyrr at?"

"Þorsteinn heiti ek, ok em kallaðr Þorsteinn svartr; en þat er erendi mitt hingat, at ek vil bjóða ykkr báðum hjónum til vistar til mín."

Þorsteinn kveðsk vilja hafa umræði konu sinnar, en hon bað hann ráða, ok nú játar hann þessu.

"Þá mun ek koma eftir ykkr á morgin með eyki, því at skortir ekki til at veita ykkr vist, en fásinni er mikit með mér at vera, því at tvau eru vit þar hjón, því at ek em einþykkr mjǫk; annan sið hefi ek ok, en þér hafið, ok ætla ek þann þó betra, er þér hafið."

Nú kom hann eftir þeim um morgininn með eyki, ok fóru þau með Þorsteini svarta til vistar, ok veitti hann þeim vel. Guðríðr var skǫruleg kona at sjá, ok vitr kona, ok kunni vel at vera með ókunnum mǫnnum.

Þat var snemma vetrar, [at] sótt kom í lið Þorsteins Eiríkssonar, ok ǫnduðusk þar margir fǫrunautar [hans]. Þorsteinn bað gera kistur at líkum þeira, er ǫnduðusk ok fœra til skips, ok búa þar um, — "því at ek vil láta flytja til Eiríksfjarðar at sumri ǫll líkin."

Nú er þess skammt at bíða, at sótt kemr í hýbýli Þorsteins, ok tók kona hans sótt fyrst, er hét Grímhildr; hon var ákaflega mikil, ok sterk sem karlar, en þó kom sóttin henni undir. Ok brátt eftir þat tók sóttina Þorsteinn Eiríksson, ok lágu þau bæði senn; ok andaðisk Grímhildr, kona Þorsteins svarta. En er hon var dauð, þá gekk Þorsteinn fram ór stofunni eftir fjǫl, at leggja á líkit.

Guðríðr mælti þá: "Vertu litla hríð í brott Þorsteinn minn," segir hon; hann kvað svá vera skyldu.

Þá mælti Þorsteinn Eiríksson: "Með undarlegum hætti er nú um húsfreyju vára, því at nú ǫrglask hon upp við ǫlnboga, ok þokar fótum sínum frá stokki, ok þreifar til skúa sinna."

Ok í því kom Þorsteinn bóndi inn, ok lagðisk Grímhildr niðr í því, ok brakaði þá í hverju tré í stofunni. Nú gerir Þorsteinn kistu at líki Grímhildar, ok fœrði í brott ok bjó um. Hann var bæði mikill maðr ok sterkr, ok þurfti hann þess alls áðr hann kom henni brott af bœnum.

Nú elnaði sóttin Þorsteini Eiríkssyni, ok andaðisk hann. Guðríðr kona hans kunni því lítt. Þá váru þau ǫll í stofunni. Guðríðr hafði setit á stóli frammi fyrir bekknum, er hann hafði legit, Þorsteinn bóndi hennar.

Þá tók Þorsteinn bóndi Guðríði af stólinum í fang sér, ok settisk í bekkinn annan með hana, gegnt líki Þorsteins, ok taldi um fyrir henni marga vega, ok huggaði hana, ok hét henni því, at hann mundi fara með henni til Eiríksfjarðar með líki Þorsteins bónda hennar, ok fǫrunauta hans. "Ok svá skal ek taka hingat hjón fleiri," segir hann, "þér til hugganar ok skemtanar".

Hon þakkaði honum.

Þorsteinn Eiríksson settisk þá upp, ok mælti: "Hvar er Guðríðr?" Þrjá tíma mælti hann þetta, en hon þagði.

Þá mælti hon við Þorstein bónda: "Hvárt skal ek svǫr veita hans máli, eða eigi?"

Hann bað hana eigi svara.

Þá gekk Þorsteinn bóndi yfir gólfit ok settisk á stólinn, en Guðríðr sat í knjám honum; ok þá mælti Þorsteinn bóndi: "Hvat viltu, nafni?" segir hann.

Hann svarar, er stund leið: "Mér er ant til þess, at segja Guðríði forlǫg sín, til þess at hon kunni þá betr andláti mínu, því at ek em kominn til góðra hvíldastaða; en þat er þér at segja, Guðríðr, at þú munt gift vera íslenzkum manni, ok munu langar vera samfarar ykkrar, ok margt manna mun frá ykkr koma, þroskasamt, bjart ok ágætt, sætt ok ilmat vel; munu þit fara af Grœnlandi til Noregs, ok þaðan til Íslands, ok gera bú á Íslandi; þar munu þit lengi búa, ok muntu honum lengr lifa; þú munt utan fara, ok ganga suðr, ok koma út aftr til Íslands til bús þíns, ok þá mun þar kirkja reist vera, ok muntu þar vera, ok taka nunnu vígslu ok þar muntu andask."

Ok þá hnígr Þorsteinn aftr, ok var búit um lík hans, ok fœrt til skips. Þorsteinn bóndi efndi vel við Guðríði allt þat, er hann hafði heitit. Hann seldi um várit jǫrð sína ok kvikfé, ok fór til skips með Guðríði með allt sitt; bjó skipit ok fekk menn til, ok fór síðan til Eiríksfjarðar. Váru nú líkin jǫrðut at kirkju. Guðríðr fór til Leifs í Brattahlíð, en Þorsteinn svarti gerði bú í Eiríksfirði ok bjó þar meðan hann lifði, ok þótti vera enn vaskasti maðr.

Þat sama sumar kom skip af Noregi til Grœnlands. Sá maðr hét Þorfinnr karlsefni, er því skipi stýrði. Hann var sonr Þórðar hesthǫfða, Snorrasonar, Þórðarsonar frá [Hǫfða].

Þorfinnr karlsefni var stórauðigr at fé, ok var um vetrinn í Brattahlíð með Leifi Eiríkssyni. Brátt feldi hann hug til Guðríðar ok bað hennar, en hon veik til Leifs svǫrum fyrir sik. Síðan var hon honum fǫstnuð, ok gert brúðhlaup þeira á þeim vetri.

En sama var umrœða á Vínlandsfǫr sem fyrr, ok fýstu menn Karlsefni mjǫk þeirar ferðar, bæði Guðríðr ok aðrir menn. Nú var ráðin ferð hans, ok réð hann sér skipverja, sex tigu karla ok konur fimm.

Þann máldaga gerðu þeir Karlsefni ok hásetar hans, at jǫfnum hǫndum skyldi þeir hafa allt þat, er þeir fengi til gœða. Þeir hǫfðu með sér allskonar fénað, því at þeir ætluðu at byggja landit, ef þeir mætti þat. Karlsefni bað Leif húsa á Vínlandi, en hann kveðsk ljá mundu húsin, en gefa eigi.

Síðan heldu þeir í haf skipinu, ok kómu til Leifsbúða með heilu ok hǫldnu; ok báru þar upp húðfǫt sín. Þeim bar brátt í hendr mikil fǫng ok góð, því at reyðr var þar upp rekin, bæði mikil ok góð; fóru til síðan ok skáru hvalinn; skorti þá eigi mat; fénaðr gekk þar á land upp, en þat var brátt, at graðfé varð úrigt, ok gerði mikit um sik. Þeir hǫfðu haft með sér griðung einn.

Karlsefni lét fella viðu, ok telgja til skips síns, ok lagði viðinn á bjarg eitt til þurkunar. Þeir hǫfðu ǫll gœði af landkostum, þeim er þar váru, bæði af vínberjum ok allskonar veiðum ok gœðum.

Eftir þann vetr enn fyrsta kom sumar; þá urðu þeir varir við Skrælingja, ok fór þar ór skógi fram mikill flokkr manna; þar var nær nautfé þeira, en graðungr tók at belja ok gjalla ákaflega hátt; en þat hræddusk Skrælingjar ok lǫgðu undan með byrðar sínar, en þat var grávara ok safali ok allskonar skinnavara, ok snúa til bœjar Karlsefnis, ok vildu þar inn í húsin; en Karlsefni lét verja dyrnar. Hvárigir skildu annars mál; þá tóku Skrælingjar ofan bagga sína, ok leystu ok buðu þeim, ok vildu vápn helzt fyrir; en Karlsefni bannaði þeim at selja vápnin; ok nú leitar hann ráðs með þeim hætti, at hann bað konur bera út búnyt at þeim, ok þegar er þeir sjá búnyt, þá vildu þeir kaupa þat, en ekki annat. Nú var sú kaupfǫr Skrælingja, at þeir báru sinn varning í brott í mǫgum sínum, en Karlsefni ok fǫrunautar hans hǫfðu eftir bagga þeira ok skinnavǫru; fóru þeir við svá búit í brott.

Nú er frá því at segja, at Karlsefni lætr gera skíðgarð rammlegan um bœ sinn, ok bjoggusk þar um. Í þann tíma fœddi Guðríðr sveinbarn, kona Karlsefnis, ok hét sá sveinn Snorri.

Á ǫndverðum ǫðrum vetri þá kvámu Skrælingjar til móts við þá, ok váru miklu fleiri en fyrr, ok hǫfðu slíkan varnað sem fyrr.

Þá mælti Karlsefni við konur: "Nú skulu þér bera út slíkan mat, sem fyrr var rífastr, en ekki annat."

Ok er þeir sá þat, þá kǫstuðu þeir bǫggunum sínum inn yfir skíðgarðinn, en Guðríðr sat í durum inni með vǫggu Snorra sonar síns; þá bar skugga í dyrrin, ok gekk þar inn kona í svǫrtum námkyrtli, heldr lág, ok hafði dregil um hǫfuð, ok ljósjǫrp á hár, fǫlleit ok mjǫk eygð, svá at eigi hafði jafnmikil augu sét í einum mannshausi.

Hon gekk þar at, er Guðríðr sat, ok mælti: "Hvat heitir þú?" segir hon.

"Ek heiti Guðríðr eða hvert er þitt heiti?"

"Ek heiti Guðríðr," segir hon.

Þá rétti Guðríðr húsfreyja hǫnd sína til hennar, at hon sæti hjá henni, en þat bar allt saman, at þá heyrði Guðríðr brest mikinn, ok var þá konan horfin, ok í því var ok veginn einn Skrælingi af einum húskarli Karlsefnis, því at hann hafði viljat taka vápn þeira. Ok fóru nú brott sem tíðast, en klæði þeira lágu þar eftir ok varningr. Engi maðr hafði konu þessa sét utan Guðríðr ein.

"Nú munum vér þurfa til ráða at taka," segir Karlsefni, "því at ek hygg, at þeir muni vitja vár et þriðja sinn með ófriði ok fjǫlmenni. Nú skulum vér taka þat ráð, at tíu menn fari fram á nes þetta, ok sýni sik þar; en annat lið várt skal fara í skóg, ok hǫggva þar rjóðr fyrir nautfé váru, þá er liðit kemr fram ór skóginum. Vér skulum ok taka griðung várn, ok láta hann fara fyrir oss."

En þar var svá háttat, er fundr þeira var ætlaðr, at vatn var ǫðrum megin, en skógr á annan veg. Nú váru þessi ráð hǫfð, er Karlsefni lagði til.

Nú kómu Skrælingjar í þann stað, er Karlsefni hafði ætlat til bardaga. Nú var þar bardagi ok fell fjǫldi af liði Skrælingja. Einn maðr var mikill ok vænn í liði Skrælingja ok þótti Karlsefni, sem hann mundi vera hǫfðingi þeira. Nú hafði einn þeira Skrælingja tekit upp øxi eina, ok leit á um stund, ok reiddi at félaga sínum, ok hjó til hans; sá fell þegar dauðr. Þá tók sá enn mikli maðr við øxinni, ok leit á um stund, ok varp henni síðan á sjóinn, sem lengst mátti hann; en síðan flýja þeir á skóginn, svá hverr sem fara mátti, ok lýkr þar nú þeira viðskiftum.

Váru þeir Karlsefni þar þann vetr allan; en at vári, þá lýsir Karlsefni, at hann vill eigi þar vera lengr, ok vill fara til Grœnlands. Nú búa þeir ferð sína, ok hǫfðu þaðan mǫrg gœði í vínviði ok berjum ok skinnavǫru. Nú sigla þeir í haf, ok kvámu til Eiríksfjarðar skipi sínu heilu, ok váru þar um vetrinn.

Nú teksk umrœða at nýju um Vínlandsferð, því at sú ferð þykkir bæði góð til fjár ok virðingar.

Þat sama sumar kom skip af Noregi til Grœnlands, er Karlsefni kom af Vínlandi. Því skipi stýrðu brœðr tveir, Helgi ok Finnbogi, ok váru þann vetr á Grœnlandi. Þeir brœðr váru íslenzkir at kyni, ok ór Austfjǫrðum.

Þar er nú til at taka, at Freydís Eiríksdóttir gerði ferð sína heiman ór Gǫrðum, ok fór til fundar við þá brœðr, Helga ok Finnboga, ok beiddi þá, at þeir fœri til Vínlands með farkost sinn, ok hafa helming gœða allra við hana, þeira er þar fengisk. Nú játtu þeir því. Þaðan fór hon á fund Leifs bróður síns ok [bað], at hann gæfi henni hús þau, er hann hafði gera látit á Vínlandi. En hann svarar enu sama, kveðsk ljá mundu hús, en gefa eigi.

Sá var máldagi með þeim brœðrum ok Freydísi, at hvárir skyldu hafa þrjá tigu vígra manna á skipi ok konur um fram. En Freydís brá af því þegar, ok hafði fimm mǫnnum fleira ok leyndi þeim; ok urðu þeir brœðr eigi fyrri við þá varir, en þeir kómu til Vínlands.

Nú létu þau í haf, ok hǫfðu til þess mælt áðr, at þau mundi samflota hafa, ef svá vildi verða; ok þess var lítill munr; en þó kvámu þeir brœðr nǫkkuru fyrri, ok hǫfðu upp borit fǫng sín til húsa Leifs. En er Freydís kom at landi, þá ryðja þeir skip sitt, ok bera upp til húss fǫng sín.

Þá mælti Freydís: "Hví báru þér inn hér fǫng yðr?"

"Því at vér hugðum," segja þeir, "at haldask muni ǫll ákveðin orð með oss."

"Mér léði Leifr húsanna," segir hon, "en eigi yðr."

Þá mælti Helgi: "Þrjóta mun okkr brœðr illsku við þik"; báru nú út fǫng, ok gerðu sér skála, ok settu þann skála firr sjónum á vatnsstrǫndu, ok bjoggu vel um. En Freydís lét fella viðu til skips síns.

Nú tók at vetra, ok tǫluðu þeir brœðr, at takask mundu upp leikar ok væri hǫfð skemtan. Svá var gert um stund, þar til er menn bárusk verra í milli; ok þá gerðisk sundrþykki með þeim, ok tókusk af leikar, ok øngvar gerðusk kvámur milli skálanna, ok fór svá fram lengi vetrar.

Þat var einn morgin snemma, at Freydís stóð upp ór rúmi sínu ok klæddisk, ok fór eigi í skóklæðin; en veðri var svá farit, at dǫgg var fallin mikil. Hon tók kápu bónda síns ok fór í; en síðan gekk hon til skála þeira brœðra, ok til dura; en maðr einn hafði út gengit litlu áðr, ok lokit hurð aftr á miðjan klofa; hon lauk upp hurðinni ok stóð í gátt um stund þá ok þagði; en Finnbogi lá instr í skálanum ok vakti; hann mælti: "Hvat viltu hingat, Freydís?"

Hon svarar: "Ek vil, at þú standir upp, ok gangir út með mér, ok vil ek tala við þik." Svá gerir hann; þau ganga at tré, er lá undir skálavegginum, ok settusk þar niðr. "Hversu líkar þér?" segir hon.

Hann svarar: "Góðr þykki mér landskostr, en illr þykki mér þústr sá, er vár á milli er, því at ek kalla ekki hafa til orðit."

"Þá segir þú sem er," segir hon, "ok svá þykki mér; en þat er erendi mitt á þinn fund, at ek vilda kaupa skipum við ykkr brœðr, því at þit hafið meira skip en ek, ok vilda ek í brott heðan."

"Þat mun ek láta gangask," segir hann, "ef þér líkar þá vel."

Nú skilja þau við þat; gengr hon heim, en Finnbogi til hvílu sinnar. Hon stigr upp í rúmit kǫldum fótum ok vaknar hann Þorvarðr við, ok spyrr, hví at hon væri svá kǫld ok vát; hon svarar með miklum þjósti: "Ek var gengin," segir hon, "til þeira brœðra, at fala skip at þeim, ok vilda ek kaupa meira skip; en þeir urðu við þat svá illa, at þeir bǫrðu mik ok léku sárlega; en þú, vesæll maðr, munt hvárki vilja reka minnar skammar né þinnar, ok mun ek nú finna, at ek em í brottu af Grœnlandi, ok mun ek gera skilnað við þik, utan þú hefnir þessa."

Ok nú stóðsk hann eigi átǫlur hennar, ok bað menn upp standa sem skjótast ok taka vápn sín, ok svá gera þeir ok fara þegar til skála þeira brœðra ok gengu inn at þeim sofandum, ok tóku þá, ok fœrðu í bǫnd ok leiddu svá út hvern sem bundinn var; en Freydís lét drepa hvern sem út kom. Nú váru þar allir karlar drepnir, en konur váru eftir, ok vildi engi þær drepa.

Þá mælti Freydís: "Fái mér øxi í hǫnd;" svá var gert; síðan vegr hon at konum þeim fimm, er þar váru, ok gekk af þeim dauðum.

Nú fóru þau til skála síns eftir þat et illa verk; ok fansk þat eitt á, at Freydís þóttisk allvel hafa um ráðit, ok mælti við félaga sína: "Ef oss verðr auðit at koma til Grœnlands," segir hon, "þá skal ek þann mann ráða af lífi, er segir frá þessum atburðum; nú skulu vér þat segja, at þau búi hér eftir, þá er vér fórum í brott."

Nú bjoggu þeir skipit snemma um várit, þat er þeir brœðr hǫfðu átt, með þeim ǫllum gœðum, er þau máttu til fá, ok skipit bar; sigla síðan í haf, ok urðu vel reiðfara, ok kvámu í Eiríksfjǫrð skipi sínu snemma sumars. Nú var þar Karlsefni fyrir, ok hafði albúit skip sitt til hafs, ok beið byrjar; ok er þat mál manna, at eigi mundi auðgara skip gengit hafa af Grœnlandi, en þat, er hann stýrði.

Freydís fór nú til bús síns, því at þat hafði staðit meðan óskatt; hon fekk mikinn feng fjár ǫllu fǫruneyti sínu, því at hon vildi leyna láta ódáðum sínum; sitr hon nú í búi sínu. Eigi urðu allir svá haldinorðir, at þegði yfir ódáðum þeira eða illsku, at eigi kœmi upp um síðir. Nú kom þetta upp um síðir fyrir Leif bróður hennar, ok þótti honum þessi saga allill. Þá tók Leifr þrjá menn af liði þeira Freydísar, ok píndi þá til sagna um þenna atburð allan jafnsaman, ok var með einu móti sǫgn þeira.

"Eigi nenni ek," segir Leifr, "at gera þat at við Freydísi systur mína, sem hon væri verð, en spá mun ek þeim þess, at þeira afkvæmi mun lítt at þrifum verða."

Nú leið þat svá fram, at øngum þótti um þau vert þaðan í frá nema ills.

Nú er at segja frá því, er Karlsefni býr skip sitt ok sigldi í haf. Honum fórsk vel, ok kom til Noregs með heilu ok hǫldnu, ok sat þar um vetrinn, ok seldi varning sinn, ok hafði þar gott yfirlæti, ok þau bæði hjón, af enum gǫfgustum mǫnnum í Noregi, en um várit eftir bjó hann skip sitt til Íslands; ok er hann var albúinn, ok skip hans lá til byrjar fyrir bryggjunum, þá kom þar at honum suðrmaðr einn, ættaðr af Brimum ór Saxlandi; hann falar at Karlsefni húsasnotru hans.

"Ek vil eigi selja," sagði hann.

"Ek mun gefa þér við hálfa mǫrk gulls," segir suðrmaðr.

Karlsefni þótti vel við boðit, ok keyptu síðan. Fór suðrmaðr í brott með húsasnotruna, en Karlsefni vissi eigi, hvat tré var; en þat var mǫsurr, kominn af Vínlandi.

Nú siglir Karlsefni í haf, ok kom skipi sínu fyrir norðan land, í Skagafjǫrð, ok var þar upp sett skip hans um vetrinn. En um várit keypti hann Glaumbœjarland, ok gerði bú á, ok bjó þar meðan hann lifði, ok var et mesta gǫfugmenni, ok er margt manna frá honum komit ok Guðríði, konu hans, ok góðr ættbogi.

Ok er Karlsefni var andaðr, tók Guðríðr við bús varðveizlu, ok Snorri son hennar, er fœddr var á Vínlandi. Ok er Snorri var kvángaðr, þá fór Guðríðr utan ok gekk suðr, ok kom út aftr til bús Snorra, sonar síns, ok hafði hann þá látit gera kirkju í Glaumbœ. Síðan varð Guðríðr nunna ok einsetukona, ok var þar meðan hon lifði.

Snorri átti son þann, er Þorgeirr hét; hann var faðir Ingvildar, móður Brands byskups. Dóttir Snorra Karlsefnissonar hét Hallfríðr; hon var móðir Runólfs, fǫður Þorláks byskups. Bjǫrn hét son Karlsefnis ok Guðríðar; hann var faðir Þórunnar, móður Bjarnar byskups.

Fjǫldi manna er frá Karlsefni kominn, ok er hann kynsæll maðr orðinn. Ok hefir Karlsefni gerst sagt allra manna atburði um farar þessar allar, er nú er nǫkkut orði á komit.