Þat var einn tíma, at Finnbogi kom at máli við jarl, ok bað hann fara til Sandeyjar at sætta þau Ingibjǫrgu, — "ok vil ek þat til skilja með atgǫngu yðvarri, at ek fái Ragnhildar dóttur hennar, enn unna henni sæmdar fyrir dráp Álfs bónda hennar".Þat var einn tíma, at Finnbogi kom at máli við jarl, ok bað hann fara til Sandeyjar at sætta þau Ingibjörgu, — "ok vil ek þat til skilja með atgöngu yðvarri, at ek fái Ragnhildar dóttur hennar, enn unna henni sæmdar fyrir dráp Álfs bónda hennar". Jarl jáði þessu blíðlega, ok sendi menn í Sandey til Ingibjargar; bað hana gera veizlu móti sér; enn hon bað, at Finnbogi kœmi eigi til þeirar samkundu, — "því at ek má eigi sjá þann mann, er mér hefir slíka skapraun gert sem hann".enn hon bað, at Finnbogi kæmi eigi til þeirar samkundu, — "því at ek má eigi sjá þann mann, er mér hefir slíka skapraun gert sem hann". Jarl kveðst á það mundu hætta. Síðan búast þeir jarl og Finnbogi, ok fara til eyjarinnar með marga menn. Enn er þeir koma til eyjarinnar, þá var þar mannfjǫldi mikill, ok búin hin bezta veizla.Enn er þeir koma til eyjarinnar, þá var þar mannfjöldi mikill, ok búin hin bezta veizla. Þegar jarl fann Ingibjǫrgu frændkonu sína, varð hann einn at ráða þeira í milli, hvárt er henni þótti vel eða illa.Þegar jarl fann Ingibjörgu frændkonu sína, varð hann einn at ráða þeira í milli, hvárt er henni þótti vel eða illa. Finnbogi sendi eftir Bárði bónda á Grœnmó;Finnbogi sendi eftir Bárði bónda á Grænmó; kemr hann þar með mikit fé, er Finnbogi átti. Gerir jarl mikla fésekt fyrir víg Álfs aftrkembu, ok hér eftir festir hann Finnboga Ragnhildi frændkonu sína; skal þetta fé fylgja heiman Ragnhildi, ok lætr Ingibjǫrg sér þetta vel líka, með því maðrinn er hinn ágætasti, enn hon sér fullan vilja jarls um þetta.skal þetta fé fylgja heiman Ragnhildi, ok lætr Ingibjörg sér þetta vel líka, með því maðrinn er hinn ágætasti, enn hon sér fullan vilja jarls um þetta. Taka nú at auka veizluna ǫll saman, ok er Ragnhildr á bekk sett með fjǫlda kvenna, ok eru menn nú glaðir ok kátir.Taka nú at auka veizluna öll saman, ok er Ragnhildr á bekk sett með fjölda kvenna, ok eru menn nú glaðir ok kátir. Eftir veizluna gaf Finnbogi jarli góðar gjafir, ok Bárði á Grœnmó gaf hann hinar beztu gjafir, ok ǫllum ríkismǫnnum þeim sem þar váru gaf hann nǫkkura góða gjǫf ok sæmilega.Eftir veizluna gaf Finnbogi jarli góðar gjafir, ok Bárði á Grænmó gaf hann hinar beztu gjafir, ok öllum ríkismönnum þeim sem þar váru gaf hann nökkura góða gjöf ok sæmilega. Sitr Finnbogi nú eftir í Sandey, enn jarl fór heim með liði sínu. Þau unnast mikit Finnbogi og Ragnhildr. Fyrir jól um vetrinn fóru þau til jarls, ok þágu með honum veizlu um jólin. Enn eftir jólin bjóst Finnbogi til heimferðar, ok er þau váru búin, gekk jarl til strandar með þeim. Þá mælti Finnbogi: "Nú er svá með vexti, herra, at ek ætla út til Íslands í sumar ok vitja frænda minna ok fǫður míns ok annarra vina minna;Þá mælti Finnbogi: "Nú er svá með vexti, herra, at ek ætla út til Íslands í sumar ok vitja frænda minna ok föður míns ok annarra vina minna; hefir yðr vel farið til mín, herra, ok sæmilega; mun ek yðr kalla hinn mesta hǫfðingja, hvar sem ek kem".mun ek yðr kalla hinn mesta höfðingja, hvar sem ek kem". Jarl segir: "Svá skaltu fara sem þú vilt í mínu orlofi; hefir hér eigi slíkr maðr komit at afli ok annarri atgervi ok kurteisi sem þú". Jarl gaf Finnboga skip með rá ok reiða ok harðla fagrt; hann kvað hann eigi skyldu farþega annarra manna um Íslands haf, — "slíkt erindi sem þú hefir hingað haft á minn fund". Finnbogi þakkaði honum með fǫgrum orðum alla þá sœmd, sem hann veitti honum.Finnbogi þakkaði honum með fögrum orðum alla þá sæmd, sem hann veitti honum. Skildu þeir með hinni mestu vináttu, ok þótti ǫllum mikils háttar, hversu jarl gerði við þenna mann um fram alla aðra, þá er með honum hǫfðu verit eða til hans komit, eða honum þjónat.Skildu þeir með hinni mestu vináttu, ok þótti öllum mikils háttar, hversu jarl gerði við þenna mann um fram alla aðra, þá er með honum höfðu verit eða til hans komit, eða honum þjónat. Ferr hann nú til Sandeyjar ok sitr þar um vetrinn í góðu yfirlæti.
Um várit fór Finnbogi út til Íslands, ok skorti eigi fjárhlut góðan ok gripi ágæta; skiljast þau Ingibjǫrg hinir beztu vinir;skiljast þau Ingibjörg hinir beztu vinir; heldu í haf, ok urðu vel reiðfara, ok kómu skipi á Arnareyri. Þat fréttist brátt, at Finnbogi var út kominn með hinni mestu sœmd, ok fengit hina ágætustu konu af Noregi; ríðr þá Ásbjǫrn faðir hans til skips ok Þorgeirr Ljósvetninga goði.Þat fréttist brátt, at Finnbogi var út kominn með hinni mestu sæmd, ok fengit hina ágætustu konu af Noregi; ríðr þá Ásbjörn faðir hans til skips ok Þorgeirr Ljósvetninga goði. Þar verðr hinn mesti fagnafundr. Veitir Finnbogi frændum sínum og vinum með kappi. Síðan reið hann heim á Eyri, ok þangað lætr hann flytja varning sinn. Hvert barn varð honum stórlega fegit. Síðan sitr hann heima á Eyri með sœmd ok virðing í góðu yfirlæti.Síðan sitr hann heima á Eyri með sæmd ok virðing í góðu yfirlæti.
Um haustit bjóst Þorgeirr við veizlu virðulegri. Þangat bauð hann Ásbirni ok Finnboga ok fjǫlda manns.Þangat bauð hann Ásbirni ok Finnboga ok fjölda manns. Þar var ágæt veizla; ok eftir veizluna gaf Þorgeirr stórmannlegar gjafir. Hann gaf Finnboga frænda sínum stóðhross fimm saman fífilbleik að lit; þat var orð á, at sá væri hestr beztr í Norðlendinga fjórðungi. Ragnhildi gaf hann gullhring, er stóð mǫrk, belti ok skikkju góða, hina beztu gripi.Ragnhildi gaf hann gullhring, er stóð mörk, belti ok skikkju góða, hina beztu gripi. Síðan fóru menn heim frá veizlunni. Finnbogi lét reka hrossin á Flateyjardalsheiði. Maðr hét Uxi; hann bjó þar er heitir at Heiðarhúsum; hann var hit mesta kofarn í skapi; hann var lítill ok vesallegr; hann átti dóttur Brettings bónda; þau áttu mart barna enn lítit fé; var hann óvinsæll af ǫllum mǫnnum.var hann óvinsæll af öllum mönnum. Finnbogi sitr nú heima á Eyri, ok svá er sagt, at menn verða nǫkkut svá til áleitni við hann, ok eru mest at því synir Brettings ok frændr þeira ok vinir.Finnbogi sitr nú heima á Eyri, ok svá er sagt, at menn verða nökkut svá til áleitni við hann, ok eru mest at því synir Brettings ok frændr þeira ok vinir. Þykkir þeim Finnbogi miklazt mikit af utanferð sinni; þótti þeim engis manns getit nema Finnboga, síðan hann kom út. Þat er sagt, at Finnbogi átti þat fátt í eign sinni, at honum þœtti meira um vert enn stóðhrossin;Þat er sagt, at Finnbogi átti þat fátt í eign sinni, at honum þætti meira um vert enn stóðhrossin; gekk hann jafnan ok strauk hrossunum. Uxi kratt jafnan um, ok þótti hrossin ganga sér mjǫk at meini;Uxi kratt jafnan um, ok þótti hrossin ganga sér mjök at meini; var hann jafnan óðmálugr ok illmálugr, enn Finnbogi gaf at því engan gaum. Ásbjǫrn átti hey mikil á heiðinni, ok lét aka þeim á vetrinn.Ásbjörn átti hey mikil á heiðinni, ok lét aka þeim á vetrinn.
Þat var einn tíma, er þeir feðgar óku á heiðina, ok fór mart manna með þeim; ok er þeir koma á heiðina, þá gerðu þeir hlǫssin.ok er þeir koma á heiðina, þá gerðu þeir hlössin. Skjótt kemr Uxi þar, ok er stórorðr mjǫk við Finnboga;Skjótt kemr Uxi þar, ok er stórorðr mjök við Finnboga; segir at hann mun at gera nǫkkut, ef hann geymir eigi betr stóðhrossanna.segir at hann mun at gera nökkut, ef hann geymir eigi betr stóðhrossanna. Síðan fara þeir heimleiðis, ok ganga fyrir eykirnir, svá hverr sem búinn var. Finnbogi var eftir ok Hrafn enn litli hjá honum; gerðu þeir hlassit. Hrafn enn litli bað Finnboga girða hlassit sem fastast. Finnbogi bað hann þá undir drepa; hann kveðst eigi þá dul sér ætla. Síðan Hrafn var búinn, lét hann ganga eftir fǫrunautum sínum.Síðan Hrafn var búinn, lét hann ganga eftir förunautum sínum. Finnbogi dvelst eftir ok strýkr hrossum sínum, ok sker mǫn á hestinum, ok eftir þat gengr hann heimleiðis;Finnbogi dvelst eftir ok strýkr hrossum sínum, ok sker mön á hestinum, ok eftir þat gengr hann heimleiðis; ok er hann kemr út frá Heiðarhúsum, sér hann hvar Uxi hleypr með tveggja handa exi eftir honum, ok høggr þegar til hans, er hann kemr í hǫggfœri.ok er hann kemr út frá Heiðarhúsum, sér hann hvar Uxi hleypr með tveggja handa exi eftir honum, ok höggr þegar til hans, er hann kemr í höggfæri. Finnbogi snýst at mót, enn Uxi høggr í klakann ok missir hans, ok fellr áfram, svá at hann liggr flatr.Finnbogi snýst at mót, enn Uxi höggr í klakann ok missir hans, ok fellr áfram, svá at hann liggr flatr. Hann sprettr upp skjótt ok høggr þegar til hans í annat sinn ok it þriðja.Hann sprettr upp skjótt ok höggr þegar til hans í annat sinn ok it þriðja. Finnboga leiðist nú ákefð hans, ok tekr af sér kápuna ok snarar saman, ok slær um fœtr Uxa, enn hann fell snøgt, ok kemr hǫfuðit á stein, ok fær hann þegar bana.Finnboga leiðist nú ákefð hans, ok tekr af sér kápuna ok snarar saman, ok slær um fætr Uxa, enn hann fell snögt, ok kemr höfuðit á stein, ok fær hann þegar bana. Finnbogi finnr konu hans, ok segir henni tíðendin. Þótti henni þat skaði mikill. Finnbogi gaf henni gullhring þann, er stóð sex aura; bað hana þat hafa fyrst ok verja því til bjargar sér. Síðan fór Finnbogi heim ok fann fǫður sinn.Síðan fór Finnbogi heim ok fann föður sinn. Hann frétti, hvat Finnboga hefði dvalit. Hann sagði honum sem farit hafði. Ásbjǫrn kvað þá illa tekizt hafa, — "þótt maðr væri lítilsverðr, þá eru þeir þó til eftirmáls, at ek get sér þykkja misboðit í drápi Uxa.Ásbjörn kvað þá illa tekizt hafa, — "þótt maðr væri lítilsverðr, þá eru þeir þó til eftirmáls, at ek get sér þykkja misboðit í drápi Uxa. Get ek at margir láti nú til sín taka um þetta mál, þeir er honum vildu áðr ekki gagn gera". Finnbogi kveðst ekki mundu þat óttast við þá sem til móts eru.
Um morgininn, þegar dagr var, fór hon ok sagði frændum sínum þetta víg bónda síns. Þeir Brettings synir urðu við þetta stórlega reiðir, búa þegar mál til ok fara á Eyri, ok lýsa vígi á hendr Finnboga, ok biðja hann bœta fé fyrir.Þeir Brettings synir urðu við þetta stórlega reiðir, búa þegar mál til ok fara á Eyri, ok lýsa vígi á hendr Finnboga, ok biðja hann bæta fé fyrir. Enn Finnbogi kveðst þeim engu vildu svara, — "því at hann hefir áðr mælt sér til óhelgi". Síðan stefndu þeir Finnboga um víg Uxa. Eftir þat riðu þeir til Eyjafjarðar á fund Eyjólfs Valgerðarsonar, er þá var mestr hǫfðingi í Eyjafirði;Eftir þat riðu þeir til Eyjafjarðar á fund Eyjólfs Valgerðarsonar, er þá var mestr höfðingi í Eyjafirði; hann var ok skyldr þeim brœðrum, ok báðu þeir hann liðveizlu mót Finnboga ok þeim frændum.hann var ok skyldr þeim bræðrum, ok báðu þeir hann liðveizlu mót Finnboga ok þeim frændum. Hann hét þeim sínu fulltingi; ríða nú heim, ok þykkjast hafa fullnað ór málum; gerast nú ǫrorðir ok illmálgir til Finnboga.gerast nú örorðir ok illmálgir til Finnboga. Hann lætr sem hann viti þat eigi hvat þeir mæla. Síðan fundust þeir frændr, Finnbogi ok Þorgeirr. Þá segir Finnbogi honum þat sem í hafði gerzt. Þorgeirr kallaði betr vera, at hann hefði bœtt nǫkkuru;Þorgeirr kallaði betr vera, at hann hefði bætt nökkuru; kvað eigi gott at leggja sœmd sína fyrir slík mál, er þó eru eingis verð;kvað eigi gott at leggja sæmd sína fyrir slík mál, er þó eru eingis verð; fara nú til þings ok fjǫlmenna hvárirtveggju.fara nú til þings ok fjölmenna hvárirtveggju.