Bókastaðir

Óleifr het herkonungr er kallaðr var Óleifr hvíti. Hann var son Ingjalds konungs Helga sonar Ólafs sonar Guðrǫðar sonar Halfdanar sonar hvítbeins Upplendinga konungs.

Óleifr herjaði í vestrvíking ok vann Dýflinni á Írlandi ok Dýflinnar skíri ok gerðisk konungr yfir. Hann fekk Auðar djúpuðgu dóttur Ketils flatnefs Bjarnar sonar búnu ágæts manns ór Noregi. Þorsteinn rauðr het son þeirra.

Oleifr fell á Írlandi í orrostu, enn Auðr ok Þorsteinn fóru þá í Suðreyjar. Þar fekk Þorsteinn Þuriðar dóttur Eyvindar austmanns systur Helga hins magra. Þau áttu mǫrg bǫrn.

Þorsteinn gerðisk herkonungr. Hann réðsk til lags með Sigurði jarli hinum ríka syni Eysteins glumru. Þeir unnu Katanes ok Suðrland, Ross ok Mærævi ok meirr enn halft Skotland. Gerðisk Þorsteinn þar konungr yfir, áðr Skotar sviku hann, ok fell hann þar í orrostu.

Auðr var þá á Katanesi, er hon spurði fall Þorsteins. Hon lét þá gera knǫrr í skógi á laun, enn er hon var búin, hellt hon út í Orkneyjar. Þar gipti hon Gró dóttur Þorsteins rauðs; hon var móðir Grelaðar, er Þorfinnr jarl hausakljúfr átti.

Eptir þat fór Auðr at leita Íslands. Hon hafði á skipi tuttugu karla frjálsa. Auðr kom til Íslands ok var hinn fyrsta vetr í Bjarnarhǫfn með Birni bróður sínum. Síðan nam Auðr ǫll Dalalǫnd milli Dǫgurðarár ok Skrámuhlaupsár ok bjó í Hvammi. Hon hafði bœnahalld í Krosshólum; þar lét hon reisa krossa, þvíat hon var skírð ok vel trúat.

Með henni kómu út margir gǫfgir menn, þeir er herteknir hǫfðu verit í vestrvíking ok váru kallaðir ánauðgir. Einn af þeim het Vífill; hann var ættstórr maðr ok hafði verit hertekinn fyrir vestan haf ok var kallaðr ánauðigr, áðr Auðr leysti hann; ok er Auðr gaf bústað skipverjum sínum, þá spurði Vífill hví Auðr gæfi honum ǫngvan bústað sem ǫðrum mǫnnum.

Auðr kvað eigi mundu skipta, kvað hann þar gǫfgan mundu þykkja, sem hann væri. Honum gaf Auðr Vífilsdal, ok bjó hann þar. Hann átti konu, þeirra synir váru þeir Þorgeirr ok Þorbjǫrn. Þeir váru efniligir menn ok óxu upp með fǫður sínum.

Þorvalldr hét maðr; hann var son Ásvalds Ulfs sonar Yxna-Þóris sonar. Eiríkr rauði hét son hans. Þeir feðgar fóru af Jaðri til Íslands fyrir víga sakir ok námu land á Hornstrǫndum ok bjuggu at Drǫngum. Þar andaðisk Þorvalldr.

Eiríkr fekk þá Þjóðhilldar dóttur Jǫrundar Atla sonar og Þorbjargar knarrarbringu, er þá átti Þorbjǫrn hinn haukdœlski. Réðsk Eiríkr þá norðan ok ruddi land í Haukadal ok bjó á Eiríksstǫðum hjá Vatnshorni.

Þá felldu þrælar Eiríks skriðu á bœ Valþjófs á Valþjófsstǫðum. Eyjólfr saurr frændi hans drap þrælana hjá Skeiðsbrekkum upp fra Vatnshorni; fyrir þat vá Eiríkr Eyjólf saur; hann vá ok Holmgǫngu-Hrafn at Leikskálum. Geirsteinn ok Oddr á Jǫrfa frændr Eyjólfs mæltu eptir hann.

Þá var Eiríkr gerr á brott ór Haukadal. Hann nam þá Brokey ok Yxney ok bjó at Trǫðum í Suðrey enn fyrsta vetr. Þá léði hann Þorgesti setstokka. Síðan fór Eiríkr í Yxney ok bjó á Eiríksstǫðum. Þá heimti hann setstokkana ok náði eigi. Eiríkr sótti setstokkana á Breiðabólstað, en Þorgestr fór eptir honum. Þeir bǫrðusk skammt frá garði at Drǫngum. Þar fellu tveir synir Þorgests ok nǫkkurir menn aðrir.

Eptir þat hǫfðu hvárirtveggju setu fjǫlmenna. Styrr veitti Eiríki og Eyjólfr ór Svíney, Þorbjǫrn Vífils son ok synir Þorbrands ór Álptafirði, en Þorgesti veittu synir Þórðar gellis ok Þorgeirr ór Hítardal ok Aslákr ór Langadal ok Illugi son hans.

Þeir Eiríkr urðu sekir á Þorsnesþingi. Hann bjó skip sitt í Eiríksvági, enn Eyjólfr leyndi honum í Dímunarvági, meðan þeir Þorgestr leituðu hans um eyjarnar.

Hann sagði þeim at hann ætlaði at leita lands þess er Gunnbjǫrn son Úlfs kráku sá, er hann rak vestr um haf, þá hann fann Gunnbjarnarsker. Hann kveðsk aptr mundu leita til vina sinna, ef hann fyndi landit. Þeir Þorbjǫrn ok Styrr ok Eyjólfr fylgdu Eiríki út um eyjar, ok skildu með hinni mestu vináttu. Kveðsk Eiríkr þeim skyldu verða at þvílíku trausti, sem hann mætti sér við koma, ef þeir kynni hans at þurfa.

Sigldi Eiríkr á haf undan Snæfellsjǫkli ok kom utan at jǫkli þeim er Bláserkr heitir. Hann fór þaðan suðr at leita ef þar væri byggjanda.

Hann var hinn fyrsta vetr í Eiríkseyju nær miðri hinni vestri bygðinni. Um várit eptir fór hann til Eiríksfjarðar ok tók sér þar bústað. Hann fór þat sumar í hina vestri óbygð ok gaf víða ǫrnefni. Hann var annan vetr í Eiríkshólmum við Hvarfsgnípu, enn hit þriðja sumar fór hann allt norðr til Snæfells ok inn í Hrafnsfjǫrð. Þá þóttisk hann kominn fyrir botn Eiríksfjarðar. Hverfr hann þá aptr ok var hinn þriðja vetr í Eiríkseyju fyrir minni Eiríksfjarðar.

Eptir um sumarit fór hann til Íslands ok kom í Breiðafjǫrð. Hann var þann vetr með Ingólfi á Hólmlátri. Um várit bǫrðusk þeir Þorgestr, ok fekk Eiríkr úsigr. Eptir þat váru þeir sættir.

Þat sumar fór Eiríkr at byggja landit, þat er hann hafði fundit ok hann kallaði Grœnland, þvíat hann kvað þat menn mundu mjǫk fýsa þangat, ef landit héti vel.

[Eiríkr bjó í Brattahlíð í Eiríksfirði. Svá segja fróðir menn at á því sumri, er Eiríkr rauði fór at byggja Grœnland, fór halfr þriði tugr skipa ór Breiðafirði ok Borgarfirði; en fjórtán kómusk út þangat. Sum rak aptr, en sum týndusk. Þat var fimmtán vetrum fyrr en kristni væri logtekin á Íslandi.]

Þorgeirr Vífils son kvángaðisk ok fekk Arnóru dóttur Einars frá Laugarbrekku Sigmundarsonar Ketilssonar þistils, er numit hafði Þistilsfjǫrð. Ǫnnur dóttir Einars hét Hallveig, hennar fekk Þorbjǫrn Vífilsson ok tók með land á Laugarbrekku á Hellisvǫllum. Réðsk Þorbjǫrn þangat bygðum ok gerðisk gǫfugmenni mikit. Hann var goðorðsmaðr ok hafði rausnarbú. Guðríðr hét dóttir Þorbjarnar; hon var kvenna vænst ok hinn mesti skǫrungr í ǫllu athæfi sínu.

Maðr hét Ormr, er bjó at Arnarstapa: hann átti konu, þá er Halldís het. Ormr var góðr bóndi ok vinr Þorbjarnar mikill; var Guðríðr þar lǫngum at fóstri með honum.

Maðr het Þorgeirr, er bjó at Þorgeirsfelli; hann var velauðigr at fé ok hafði verit leysingi; hann átti son, er Einarr het. Hann var vænn maðr ok vel mannaðr ok skartsmaðr mikill. Einarr var í siglingu landa ímilli ok tóksk honum þat vel; var hann jafnan sinn vetr hvárt á Íslandi eða í Noregi.

Nú er frá því at segja eitt haust, er Einarr var út her, at hann fór með varning sinn út eptir Snæfellsnesi ok skyldi selja. Hann kemr til Arnarstapa. Ormr býðr honum þar at vera, ok þat þiggr Einarr, þvíat þar var vinátta við kjǫrin. Varningrinn Einars var borinn í eithvert útibúr. Einarr brýtr upp varninginn ok sýndi Ormi ok heimamǫnnum ok bauð Ormi slíkt af at taka sem hann vildi. Ormr þá þetta ok taldi Einar vera góðan fardreng ok auðnumann mikinn. En er þeir helldu á varninginum, gekk kona fyrir útibúrs dyrrin.

Einarr spurði Orm, hver sú hin fagra kona væri, er þar gekk fyrir dyrrin: "ek hefi hana eigi her fyrr sét."

Ormr segir: "þat er Guðríðr fóstra mín, dóttir Þorbjarnar bónda frá Laugarbrekku."

Einarr mælti: "hon mun vera góðr kostr; eða hafa nǫkkurir menn til komit at biðja hennar?"

Ormr svarar: "beðit hefir hennar víst verit, vinr, ok liggr eigi laust fyrir: finnr þat á, at hon mun bæði vera mannvǫnd ok faðir hennar."

"Svá fyrir þat," kvað Einarr, "at hon er sú kona er ek ætla mer at biðja, ok vilda ek at þessi mál kœmir þú fyrir mik við feðr hennar ok legðir á alendu at flytja, því at ek skal þér fullkomna vináttu fyrir gjallda. Má Þorbjǫrn bóndi á líta, at okkr væri vel hentar tengðir, því at hann er sómamaðr mikill ok á staðfestu góða, en lausafé hans er mér sagt at mjǫk sé á fǫrum, enn mik skortir hvárki land ne lausafé ok okkr feðga, ok mundi Þorbirni verða at því hinn mesti styrkr, ef þessi ráð tœkisk."

Ormr svarar: "víst þykkjumsk ek vinr þinn vera, en þó em ek eigi fúss at bera þessi mál upp, því at Þorbjǫrn er skapstórr ok þó metnaðarmaðr mikill."

Einarr kveðsk ekki vilja annat enn upp væri borit bónorðit. Ormr kvað hann ráða skyldu. Einarr fór suðr aptr, unz hann kemr heim.

Nǫkkuru síðarr hafði Þorbjǫrn haustboð, sem hann átti vanda til, því at hann var stórmenni mikit. Kom þar Ormr frá Arnarstapa ok margir aðrir vinir Þorbjarnar.

Ormr kemr at máli við Þorbjǫrn ok segir, at Einarr var þar skǫmmu frá Þorgeirsfelli ok gerðisk efniligr maðr. Hefr Ormr nú upp bónorðit fyrir hǫnd Einars ok sagði at þat væri vel hent fyrir sumra manna sakir ok hluta: "má þér, bóndi, at því verða styrkr mikill fyrir fjárkosta sakir."

Þorbjǫrn svarar: "eigi varði mik slíkra orða af þér, at ek munda þrælssyni gipta dóttur mína, ok þat finnit þér nu, at fé mitt þverr, er slík rað gefit mér, ok eigi skal hon fara með þér, ef þér þœtti hon svá litils gjaforðs verð."

Síðan fór Ormr heim ok hverr boðsmanna til sinna heimkynna. Guðríðr var eptir með feðr sinum ok var heima þann vetr.

Enn at vári hafði Þorbjǫrn vinaboð, ok var veizla góð búin, ok kom þar margt manna, ok var veizlan hin bezta; ok at veizlunni kvaddi Þorbjǫrn sér hljóðs ok mælti: "Her hefi ek búit langa æfi, hefi ek reynt góðvilja manna við mik ok ástuð, kalla ek vel vár skipti farit hafa. Enn nú tekr fjárhagr minn at úhœgjask fyrir lausafjár sakir, en kallat hefir verit hingat til helldr virðingar ráð. Nu vil ek fyrr búi mínu bregða enn sœmd minni týna, fyrr af landi fara enn ætt mína svívirða. Ætla ek nú at vitja um mál Eiríks rauða vinar míns, er hann hafði, þá er vit skildum á Breiðafirði; ætla ek nú at fara til Grœnlands í sumar, ef svá ferr sem ek vilda."

Mǫnnum þótti mikil tiðindi um þessa ráðagerð, þvíat Þorbjǫrn hafði lengi vinsæll verit, enn þóttusk vita, at Þorbjǫrn mundi þetta hafa svá framt upp kveðit, at hann mundi ekki stoða at letja. Gaf Þorbjǫrn mǫnnum gjafir, ok var veizlu brugðit eptir þetta, ok fóru menn heim til heimkynna sínna.

Þorbjǫrn selr lendur sínar ok kaupir skip, er stóð uppi í Hraunhafnarósi. Réðusk til ferðar með honum þrír tigir manna; var þar Ormr frá Arnarstapa ok kona hans ok þeir vinir Þorbjarnar, er eigi vildu við hann skilja.

Síðan létu þeir í haf. Þá er þeir hǫfðu út látit, var veðr hagstœtt, enn er þeir kómu í haf, tók af byri, ok fengu þeir mikil veðr, ok fórsk þeim úgreitt um sumarit. Því næst kom sótt í lið þeirra, ok andaðisk Ormr ok Halldís kona hans ok helmingr þeirra. Sjó tók at stœra, ok fengu þeir vás mikit ok vesǫld á marga vega, ok tóku þó Herjólfsnes á Grœnlandi við vetrnætr sjalfar.

Sá maðr bjó á Herjólfsnesi, er Þorkell het; hann var nytjamaðr ok hinn bezti bóndi. Hann tók við Þorbirni ok ǫllum skipverjum hans um vetrinn. Þorkell veitti þeim skǫruliga. Líkaði Þorbirni vel ok ǫllum skipverjum hans.

Í þenna tíma var hallæri mikit á Grœnlandi. Hǫfðu menn fengit litit, þeir sem i veiðiferð hǫfðu verit, en sumir eigi aptr komnir.

Sú kona var þar i bygð, er Þorbjǫrg hét, hon var spákona; hon var kǫlluð Lítilvǫlva. Hon hafði átt sér níu systr, ok váru allar spákonur, ok var hon ein eptir á lífi.

Þat var háttr Þorbjargar á vetrum, at hon fór á veizlur, ok buðu menn henni heim, mest þeir er forvitni var á um forlǫg sín eða árferð; ok með því at Þorkell var þar mestr bóndi, þá þótti til hans koma at vita, hve nær létta mundi óárani þessu, sem yfir stóð. Þorkell býðr spákonu þangat, ok er henni búin góð viðtaka, sem siðr var til, þá er við þess háttar konu skyldi taka. Búit var henni hásæti ok lagt undir hœgindi; þar skylldi í vera hœnsafiðri.

En er hon kom um kveldit ok sá maðr, er ímóti henni var sendr, þá var hon svá búin, at hon hafði yfir sér tuglamǫttul blán, ok var settr steinum alt í skaut ofan. Hon hafði á hálsi ser glertǫlur. Hon hafði á hǫfði lambskinnskofra svartan ok við innan kattarskinn hvítt. Staf hafði hon í hendi, ok var á knappr; hann var búinn messingu ok settr steinum ofan um knappinn. Hon hafði um sik hnjóskulinda, ok var þar á skjóðupungr mikill; varðveitti hon þar í taufr, þau er hon þurfti til fróðleiks at hafa. Hon hafði kalfskinnsskúa loðna á fótum ok í þvengi langa ok sterkliga; látuns knappar miklir á endunum. Hon hafði á hǫndum sér kattskinnsglófa, ok váru hvítir innan ok loðnir.

Enn er hon kom inn, þótti ǫllum mǫnnum skylt at velja henni sœmiligar kveðjur; en hon tók því eptir sem henni váru menn skapfeldir til. Tók Þorkell bóndi í hǫnd vísendakonunni, ok leiddi hana til þess sætis, er henni var búit. Þorkell bað hana þa renna þar augum yfir hjǫrð ok hjú ok hýbýli; hon var fámálug um allt.

Borð váru upp tekin um kveldit, ok er frá því at segja, at spákonunni var matbúit. Henni var gerr grautr af kiðjamjólk, en til matar henni váru búin hjǫrtu ór allskonar kvikendum, þeim sem þar váru til. Hon hafði messingarspón ok kníf tannskeptan tvíholkaðan af eiri, ok var af brotinn oddrinn.

En er borð váru upp tekin, gengr Þorkell bóndi fyrir Þorbjǫrgu ok spyrr, hversu henni virðisk þar hýbýli eða hættir manna, eða hversu fljótliga hann mun þess víss verða, er hann hefir spurt eptir ok menn vildu vita. Hon kveðsk þat ekki mundu upp bera fyrr enn um morguninn, þá er hon hefði sofit þar um nóttina.

Enn eptir at áliðnum degi var henni veittr sá umbúningr, sem hon skyldi til at fremja seiðinn. Bað hon fá sér konur þær, sem kynni frœði þat, er þyrfti til seiðinn at fremja ok Varðlokur heita. Enn þær konur fundusk eigi. Þá var at leitat um bœinn, ef nǫkkur kynni.

Þá svarar Guðríðr: "hvárki em ek fjǫlkunnig né vísendakona, en þó kendi Halldís fóstra mín mér á Íslandi þat frœði, er hon kallaði Varðlokur."

Þorbjǫrg svaraði: "þá ertu fróðari enn ek ætlaði."

Guðríðr segir: "þetta er þesskonar frœði ok atferli, at ek ætla í ǫngum atbeina at vera, þvíat ek em kona kristin."

Þorbjǫrg svarar: "svá mætti verða, at þú yrðir mǫnnum at liði her um, enn þú værir þá kona ekki at verri; enn við Þorkel met ek at fá þá hluti her til, er þarf."

Þorkell herðir nú at Guðríði, enn hon kveðsk mundu gera, sem hann vildi. Slógu þa konur hring umhverfis, en Þorbjǫrg uppi á seiðhjallinum. Kvað Guðríðr þá kvæðit svá fagrt ok vel, at engi þóttisk fyrr heyrt hafa með fegri raust kveðit, sá er þar var.

Spákona þakkar henni kvæðit ok kvað margar þær nátturur hingat at hafa sótt ok þótti fagrt at heyra þat er kveðit var, er áðr vildi frá oss snúask ok oss ǫngva hlýðni veita: "en mér eru nú margir þeir hlutir auðsýnir, er áðr var bæði ek ok aðrir dulðir. Enn ek kann þat at segja, at hallæri þetta mun ekki halldask lengr enn í vetr, ok mun batna árangr, sem várar. Sóttarfar þat, sem lengi hefir legit, mun ok batna vánu bráðara. Enn þér, Guðríðr, skal ek launa í hǫnd liðsinni þat, sem oss hefir af staðit, því at þín forlǫg eru mér nú ǫll gløggsæ. Þat muntu gjaforð fá hér á Grœnlandi, er sœmiligast er til, þóat þér verði þat eigi til langæðar, þvíat vegir þínir liggja út til Íslands, ok mun þar koma frá þér ættbogi bæði mikill ok góðr, ok yfir þínum ættkvíslum mun skína bjartr geisli; enda far nú vel ok heil, dóttir mín."

Síðan gengu menn at vísendakonunni, ok fretti hverr eptir því, sem mest forvitni var á; var hon ok góð af frásǫgnum; gekk þat ok lítt í tauma, er hon sagði.

Þessu næst var komit eptir henni af ǫðrum bœ, ok fór hon þá þangat. Þá var sent eptir Þorbirni, þvíat hann vildi eigi heima vera, meðan slík heiðni var framin.

Veðrátta batnaði skjótt, þegar er vára tók, sem Þorbjǫrg hafði sagt. Býr Þorbjǫrn skip sitt ok ferr, unz hann kemr í Brattahlíð. Tekr Eiríkr við honum báðum hǫndum ok kvað þat vel, er hann var þar kominn. Var Þorbjǫrn með honum um vetrinn ok skuldalið hans. Eptir um várit gaf Eiríkr Þorbirni land á Stokkanesi, ok var þar gerr sœmiligr bœr, ok bjó hann þar síðan.

Eiríkr átti þá konu, er Þjóðhilldr hét, ok við henni tvá sonu; hét annarr Þorsteinn, enn annarr Leifr. Þeir váru báðir efniligir menn. Var Þorsteinn heima með feðr sínum, ok var eigi þá sá maðr á Grœnlandi, er jafn mannvænn þótti sem hann. Leifr hafði siglt til Noregs, var hann þar með Ólafi konungi Tryggvasyni.

Enn er Leifr sigldi af Grœnlandi um sumarit, urðu þeir sæhafa til Suðreyja. Þaðan byrjaði þeim seint ok dvǫldusk þar lengi um sumarit.

Leifr lagði hug á konu þá, er Þorgunna hét, hon var kona ættstór. Þat sá Leifr, at hon mundi kunna fleira enn fátt eitt. Enn er Leifr sigldi á brott, beiddisk Þorgunna at fara með honum. Leifr spurði, hvárt þat væri nǫkkut vili frænda hennar; hon kveðsk ekki at því fara.

Leifr kveðsk eigi kunna at gera hertekna svá stórættaða konu í ókunnu landi, en vér liðfáir.

Þorgunna mælti: "Eigi er víst, at þér þykki því betr ráðit."

"Á þat mun ek hætta," sagði Leifr.

"Þá segi ek þér," sagði Þorgunna, "at ek fer eigi einsaman, ok mun ek vera með barni, ok segi ek þat af þínum vǫlldum. Þess get ek ok, at ek muni svein fœða, þá er þar kemr til. Enn þóttu vilir ǫngvan gaum at gefa, þá mun ek upp fœða sveininn ok þér senda til Grœnlands, þegar fara má með ǫðrum mǫnnum. Enn ek get, at þér verði at þvílíkum nytjum sonar eignin við mer, sem nú verðr skilnaðr okkarr til. Enn koma ætla ek mér til Grœnlands, áðr enn lýkr."

Hann gaf henni fingrgull ok mǫttul grœnlendskan ok tannbelti.

Þessi sveinn kom til Grœnlands ok nefndisk Þorgils. Leifr tók við honum at faðerni. Ok er þat sumra manna sǫgn, at þessi Þorgils kœmi til Íslands fyrir Fróðárundr um sumarit. En sjá Þorgils var síðan á Grœnlandi, ok þótti enn eigi kynjalaust um verða, áðr lauk.

Þeir Leifr sigldu í brott ór Suðreyjum ok tóku Noreg um haustit. Réðsk Leifr til hirðar Óláfs konungs Tryggvasonar, ok lagði konungr á hann góða virðing ok þóttisk sjá, at Leifr mundi vera vel menntr maðr.

Eitt sinn kom konungr at máli við Leif ok spyrr hann: "Ætlar þú til Grœnlands í sumar at sigla?"

Leifr svarar: "Þat ætla ek, ef sá er yðvarr vili."

Konungr svarar: "Ek get, at svá muni vel vera: skaltu fara með ærindum mínum at boða kristni á Grœnlandi."

Leifr kvað hann ráða mundu, enn kveðsk hyggja, at þat ærindi mundi torflutt á Grœnlandi.

Enn konungr kveðsk eigi þann mann sjá, er betr væri til þess fallinn enn hann, "ok muntu giptu til bera."

"Þat mun því at eins," kvað Leifr, "at ek njóta yðvar við."

Leifr lét í haf, þegar hann var búinn. Leif velkti lengi úti, ok hitti hann á lǫnd þau, er hann vissi áðr ǫngva ván í. Váru þar hveitiakrar sjálfsánir ok vínviðr vaxinn; þar váru ok þau tré, er mǫsurr hétu, ok hǫfðu þeir af ǫllu þessu nǫkkur merki, sum tré svá mikil, at í hús váru lǫgð.

Leifr fann menn á skipflaki ok flutti heim með sér ok fekk ǫllum vist um vetrinn. Sýndi hann svá mikla stórmennsku ok gœzku af sér; hann kom kristni á landit, ok hann bjargaði mǫnnunum; var hann kallaðr Leifr hinn heppni.

Leifr tók land í Eiríksfirði ok ferr heim í Brattahlíð. Tóku menn vel við honum. Hann boðaði brátt kristni um landit ok almenniliga trú ok sýndi mǫnnum orðsendingar Ólafs konungs Tryggvasonar ok sagði, hversu mǫrg ágæti ok mikil dýrð þessum sið fylgði.

Eiríkr tók því máli seint at láta sið sinn, en Þjóðhilldr gekk skjótt undir, ok lét gera kirkju eigi alnær húsum. Var þat hús kallat Þjóðhilldarkirkja; hafði hon þar fram bœnir sínar ok þeir menn, sem við kristni tóku, enn þeir váru margir. Þjóðhilldr vildi ekki hallda samfarar við Eirík, síðan er hon tók trú, enn honum var þat mjǫk imóti skapi.

Af þessu gerðisk orð mikit, at menn mundu leita lands þess, er Leifr hafði fundit. Var þar formaðr Þorsteinn Eiríksson, góðr maðr ok fróðr ok vinsæll. Eiríkr var ok til beðinn, ok trúðu menn því, at hans gæfa mundi framast vera ok forsjá. Hann var þá fyrir, enn kvað eigi nei við, er vinir hans fýstu hann til. Bjuggu þeir skip þat síðan, er Þorbjǫrn hafði út haft, ok váru til ráðnir tuttugu menn; hǫfðu þeir fé lítit, enn meir vápn ok vistir.

Þann morginn, er Eiríkr fór heiman, tók hann kistil, ok var þar í gull ok silfr; fal hann þat fé ok fór síðan leiðar sinnar, ok er hann var skammt á leið kominn, fell hann af baki ok braut rif sín ok lesti ǫxl sína ok kvað við: "á, já." Af þessum atburð sendi hann konu sinni orð, at hon tœki féit á brott, þat er hann hafði fólgit; lét þess hafa at golldit, er hann hafði féit fólgit.

Síðan sigldu þeir út ór Eiríksfirði með gleði, ok þótti vænt um sitt ráð. Þá velkti lengi úti í hafi, ok kómu ekki á þær slóðir, sem þeir vildu. Þeir kómu í sýn við Ísland, ok svá hǫfðu þeir fugl af Írlandi; reiddi þá skip þeirra um haf innan. Fóru aptr um haustit ok váru mœddir ok mjǫk þrekaðir. Ok kómu við vetr sjálfan á Eiríksfjǫrð.

Þá mælti Eiríkr: "Kátari várut þér í sumar, er þér fórut út ór firðinum, enn nú erum vér, ok eru nú þó mǫrg góð at."

Þorsteinn mælti: "Þat er nú hǫfðingligt bragð at sjá nǫkkut ráð fyrir þeim mǫnnum, sem nú eru ráðlausir, ok fá þeim vistir."

Eiríkr svarar: "Skal þín orð um þetta fara."

Fóru nú allir þeir, er eigi hǫfðu áðr vistir, með þeim feðgum. Síðan tóku þeir land ok fóru heim.