Bókastaðir

Hertryggr hefir konungr heitit, hann réð fyrir austr í Rússía;Hertryggr hefir konúngr heitit, hann rèð fyrir austr í Rússía; þat er mikit land ok fjǫlbygt, ok liggr milli Húnalands ok Garðaríkis.þat er mikit land ok fjölbygt, ok liggr milli Húnalands ok Garðaríkis. Hann var kvángaðr;Hann var kvongaðr; hann átti tvær dœtr, hét hvártveggi Hildr;hann átti 2 dætr, hèt hvortveggi Hildr; þær voru vænar ok vel skapi farnar, ok voru sœmiliga uppfœddar;þær voru vænar ok vel skapi farnar, ok voru sæmiliga uppfæddar; konungr unni mikit dœtrum sínum.konúngr unni mikit dætrum sínum.

Einn tíma bar þat til tíðinda, at konungr fór á dýraveiðar, en hin eldri Hildr á hnotskóg, ok konur hennar;Einn tíma bar þat til tíðinda, at konúngr fór á dýraveiðar, en hin eldri Hildr á hnotskóg, ok konur hennar; hon var kǫlluð Brynhildr, kom þat til þess, at hon vandisk við riddara íþróttir.hún var kölluð Brynhildr, kom þat til þess, at hún vandist við riddara íþróttir. Nú sem þær búask heim úr skóginum, kemr eitt mikit dýr, þat hjassi heitir, fram at þeim.Nú sem þær búast heim úr skóginum, kemr eitt mikit dýr, þat hjassi heitir, fram at þeim. Þat var mikit vexti ok grimt; þat á lengstan aldr af dýrum, ok er þat fornmæli, at sá, sem gamall er, sé aldraðr sem einn hjassi;þat á lengstan aldr af dýrum, ok er þat fornmæli, at sá, sem gamall er, sè aldraðr sem einn hjassi; þat er skapt sem glatúns hundr, ok eyru svá stór, at þau nema jǫrð.þat er skapt sem glatúns hundr, ok eyru svâ stór, at þau nema jörð. En er þær sáu dýrit, hljóp síns vegar hver, en dýrit greip konungsdóttur, ok hljóp í skóginn; en konurnar sǫgðu heim þessi tíðindi;En er þær sáu dýrit, hljóp síns vegar hver, en dýrit greip konúngsdóttur, ok hljóp í skóginn; en konurnar sögðu heim þessi tíðindi; varð konungr mjǫk hryggr, ok lætr leita, ok finnsk hon hvergi, kemr engi sá, at honum kunni þar til at segja;varð konúngr mjök hryggr, ok lætr leita, ok finnst hún hvergi, kemr engi sá, at honum kunni þar til at segja; dofnar hér yfir sem annat, ok líðr til jóla.dofnar hèr yfir sem annat, ok líðr til jóla.

Á jólum helt konungr veizlu dýrliga.Á jólum hèlt konúngr veizlu dýrliga. Hildr hin yngri nam hannyrðir, ok sat í skemmu, ok var hon Bekkhildr kǫlluð;Hildr hin ýngri nam hannyrðir, ok sat í skemmu, ok var hún Bekkhildr kölluð; hon var vitr;hún var vitr; hinn fyrsta dag jóla sendir konungr eptir dóttur sinni, ok nú býr hon sik ok sínar skemmumeyjar, ok ganga út á strætit, ok fylgðu þeim sœmiligir hofmenn.hinn fyrsta dag jóla sendir konúngr eptir dóttur sinni, ok nú býr hún sik ok sínar skemmumeyjar, ok gánga út á strætit, ok fylgðu þeim sæmiligir hofmenn. En er þær voru komnar fyrir grasgarð mikinn, heyrðu þær gný mikinn, ok sáu fljúga einn ógrligan gamm. Sýndusk þeim hans vængir breiðask út yfir borgina, ok kemr mikit myrkr, en þessi gammr tók konungsdóttur, ok flýgr brott með hana, en laust til bana tvá hennar þjónustumenn, en allir urðu ógrliga hræddir;Sýndust þeim hans vængir breiðast út yfir borgina, ok kemr mikit myrkr, en þessi gammr tók konúngsdóttur, ok flýgr burt með hana, en laust til bana tvo hennar þjónustumenn, en allir urðu ógrliga hræddir; kómu þessi tíðindi nú í hǫllina, ok varð konungr dapr mjǫk.kvomu þessi tíðindi nú í höllina, ok varð konúngr dapr mjök.

Hann mælti: "seint vill frá hefja um þann mannskaða, sem vér fáum, kann ek eigi at skilja, hverjar óvættir á munu liggja, því skal þau mín orð mega bera, at hverr, sem þat vill vinna til minna dœtra, at leita eptir þeim, þá skal sá, sem þær finnr, eiga þær ok þriðjung míns ríkis, en ef þær finnask dauðar, skal sá hafa hinn bezta jarlsdóm í mínu ríki ok þá gipting, sem hann vill;"Hann mælti: seint vill frá hefja um þann mannskaða, sem vèr fáum, kann ek eigi at skilja, hverjar óvættir á munu liggja, því skal þau mín orð mega bera, at hverr, sem þat vill vinna til minna dætra, at leita eptir þeim, þá skal sá, sem þær finnr, eiga þær ok þriðjúng míns ríkis, en ef þær finnast dauðar, skal sá hafa hinn bezta jarlsdóm í mínu ríki ok þá giptíng, sem hann vill; En margir sǫgðu, at mikit væri útgefit, enda væri til mikils at vinna.En margir sögðu, at mikit væri útgefit, enda væri til mikils at vinna. Líða nú jólin, ok ferr hverr heim til síns heimilis, ok þykkir mǫrgum mikils verð þessi tíðindi.Líða nú jólin, ok ferr hverr heim til síns heimilis, ok þikir mörgum mikils verð þessi tíðindi.

Líðr nú vetrinn ok sumarit eptir, ok áliðnu hausti bar þat til tíðinda, at þar kom skip eitt lítit vexti, en allt gulli búit fyrir ofan sjó; þar voru á þrjátigir manna ok þjónustumenn at auki.þar voru á 30 manna ok þjónustumenn at auki. Konungr var fyrir í hǫfninni;Konúngr var fyrir í höfninni; þeir gengu fyrir konung, ok kvǫddu hann;þeir gengu fyrir konúng, ok kvöddu hann; hann tók vel kveðju þeirra, ok spurði, hverir þeir væri, en sá kveðsk Ásmundr heita, ok kallaðr berserkjabani, er fyrir þeim var.hann tók vel kveðju þeirra, ok spurði, hverir þeir væri, en sá kveðst Ásmundr heita, ok kallaðr berserkjabani, er fyrir þeim var.

"Hversu gamall maðr ertu?" sagði konungr.Hversu gamall maðr ertu? sagði konúngr.

"Sextán vetra," sagði Ásmundr, "þik hefi ek gildastan séð," sagði konungr, "á þeim aldri, eðr hvaðan ertu atkominn?"Sextán vetra, sagði Ásmundr, þik hefi ek gildastan sèð, sagði konúngr, á þeim aldri, eðr hvaðan ertu atkominn?

"Úr hernaði," sagði Ásmundr, "en nú er komit at vetri, ok viljum vér hafa hér friðland í vetr, skortir oss eigi fé at leggja fyrir vára menn;"Úr hernaði, sagði Ásmundr, en nú er komit at vetri, ok viljum vèr hafa hèr friðland í vetr, skortir oss eigi fè at leggja fyrir vora menn; Konungr segir þat til reiðu.Konúngr segir þat til reiðu. Lætr Ásmundr fœra fǫng sín af skipi, ok var þeim fengit sœmiligt herbergi at geyma sitt góts, en optast drakk Ásmundr í konungs hǫll;Lætr Ásmundr færa faung sín af skipi, ok var þeim fengit sæmiligt herbergi at geyma sitt góts, en optast drakk Ásmundr í konúngs höll; hugnaðisk Ásmundi þar vel ok hans mǫnnum.hugnaðist Ásmundi þar vel ok hans mönnum.

Þá er Ásmundr hafði verit þar mánuð, var þat einn dag, at konungr sat yfir drykkju, at menn kómu í hǫllina átján saman allir mjǫk sárir.Þá er Ásmundr hafði verit þar mánuð, var þat einn dag, at konúngr sat yfir drykkju, at menn kvomu í höllina átján saman allir mjök sárir. Sá hét Rǫgnvaldr, er fyrir þeim var, landvarnarmaðr konungs.Sá hèt Rögnvaldr, er fyrir þeim var, landvarnarmaðr konúngs. Hann kvaddi konung;Hann kvaddi konúng; konungr tók vel kveðju hans, ok spurði, hverr hann hefir svá harðliga leikit.konúngr tók vel kveðju hans, ok spurði, hverr hann hefir svâ harðliga leikit.

"Maðr er einn kominn í land yðvart," sagði Rǫgnvaldr, "sá heitir Egill, hann er illr viðreignar;Maðr er einn kominn í land yðvart, sagði Rögnvaldr, sá heitir Egill, hann er illr viðreignar; hann rænti land yðvart, ok fór ek til móts við hann, ok hafði ek fimm skip velskipuð, en Egill hafði eitt skip, ok á þrjátigir manna;hann rænti land yðvart, ok fór ek til móts við hann, ok hafði ek 5 skip velskipuð, en Egill hafði eitt skip, ok á 30 manna; þóttumsk ek hafa ráð hans í hendi mér, en svá skildu við, at ek kom á flótta, ok voru drepnir menn mínir allir utan þessir;þottumst ek hafa ráð hans í hendi mèr, en svâ skildu við, at ek kom á flótta, ok voru drepnir menn mínir allir utan þessir; en Egill þessi hefir aðra hǫnd, ok er kallaðr Egill einhendi, ok vinnr hann meira sigr með þeirri, sem af er;en Egill þessi hefir aðra hönd, ok er kallaðr Egill einhendi, ok vinnr hann meira sigr með þeirri, sem af er; er þar búit um eitt sverð, ok er þat dverga smíði, ok er því læst at fyrir ofan úlflið, en hans hǫgg standask engir menn."er þar búit um eitt sverð, ok er þat dverga smíði, ok er því læst at fyrir ofan úlflið, en hans högg standast aungvir menn. Gekk Rǫgnvaldr þá til sætis, ok datt dauðr niðr.Gekk Rögnvaldr þá til sætis, ok datt dauðr niðr.

Konungr mælti: "eigi má ek þat þola, at þín sé óhefnt."Konúngr mælti: eigi má ek þat þola, at þín sè óhefnt.

Ásmundr svarar: "svá mætta ek helzt launa yðr gott yfirlæti, at finna Egil þenna."Ásmundr svarar: svâ mætta ek helzt launa yðr gott yfirlæti, at finna Egil þenna.

"Þat vil ek gjarna," sagði konungr, "ok hafið svá mikit lið, sem þér vilið."Þat vil ek gjarna, sagði konúngr, ok hafið svâ mikit lið, sem þèr vilið.

"Ekki er ek vanr at auka liði við jafnmarga menn," sagði Ásmundr, "en ef Egill hefir meira lið, þá munu landsmenn veita oss."Ekki er ek vanr at auka liði við jafnmarga menn, sagði Ásmundr, en ef Egill hefir meira lið, þá munu landsmenn veita oss.

Ásmundr fór nú til móts við Egil, ok bað sína menn róa vápnaða at þeim;Ásmundr fór nú til móts við Egil, ok bað sína menn róa vopnaða at þeim; Egill var ekki varbúinn, ok spurði, hverr þar gerði svá gildan atróðr.Egill var ekki varbúinn, ok spurði, hverr þar gerði svâ gildan atróðr.

Ásmundr segir til sín: "ok á ek við þik erindi."Ásmundr segir til sín: ok á ek við þik erindi.

"Lát heyra þau," sagði Egill.Lát heyra þau, sagði Egill.

"Ek vil skipta við þik vápnum," sagði Ásmundr, "ok gefa sverð mót øxum."Ek vil skipta við þik vopnum, sagði Ásmundr, ok gefa sverð mót öxum.

"Ei viljum vér þess synja," sagði Egill, "eðr er mikit fé á skipum yðrum."Ei viljum vèr þess synja, sagði Egill, eðr er mikit fè á skipum yðrum.

Ásmundr sagði eigi vera; "viljum vér afla þar nǫkkurs, sem þér eruð, eðr hverju vill þér bœta konungi fyrir rán."viljum vèr afla þar nokkurs, sem þèr eruð, eðr hverju vill þèr bæta konúngi fyrir rán.

"Ekki erum vér vanir," sagði Egill, "at leggja peninga fyrir, þótt sveinar taki sér slátrsauði."Ekki erum vèr vanir, sagði Egill, at leggja penínga fyrir, þótt sveinar taki sèr slátrsauði.

"Þá munu vér eptirleita," sagði Ásmundr, "þvíat konungr sendi mik eptir hǫfði þínu."Þá munu vèr eptirleita, sagði Ásmundr, þvíat konúngr sendi mik eptir höfði þínu.

"Hann vill þik þá feigan," sagði Egill, "ok gerumsk heldr fóstbrœðr, ok drepum konung, ok gǫngum at eiga dœtr hans."Hann vill þik þá feigan, sagði Egill, ok gjörumst heldr fóstbræðr, ok drepum konúng, ok gaungum at eiga dætr hans.

"Eigi eru þær lausar fyrir," sagði Ásmundr, "þvíat þær hafa verit stolnar frá honum."Eigi eru þær lausar fyrir, sagði Ásmundr, þvíat þær hafa verit stolnar frá honum.

"Þat er skaði, ef menn okkrir drepask niðr," sagði Egill, "ok berjumsk tveir heldr."Þat er skaði, ef menn okkrir drepast niðr, sagði Egill, ok berjumst tveir heldr.

Ásmundr kveðsk þess albúinn;Ásmundr kveðst þess albúinn; þeir ganga nú á land, ok reyndu sínar íþróttir, ok var nærum með liðsmǫnnum þeirra, ok um kveldit settusk þeir í samdrykkju, ok sváfu af um nóttina.þeir gánga nú á land, ok reyndu sínar íþróttir, ok var nærum með liðsmönnum þeirra, ok um kveldit settust þeir í samdrykkju, ok svófu af um nóttina.

En um morguninn tóku þeir Ásmundr ok Egill vápn sín, ok bǫrðusk sterkliga, ok þrimr skjǫldum spilti hvárr fyrir ǫðrum;En um morguninn tóku þeir Ásmundr ok Egill vopn sín, ok börðust sterkliga, ok þrimr skjöldum spilti hvorr fyrir öðrum; var þá sól í fullu suðri.

Egill mælti þá: "viltu eiga leik þenna lengr?"Egill mælti þá: viltu eiga leik þenna lengr?

"Eigi er enn mikit umþreytt," sagði Ásmundr, "ok eigi mun konungi þykkja rekit sitt erindi, ef við hættum svá búit."Eigi er enn mikit umþreytt, sagði Ásmundr, ok eigi mun konúngi þikkja rekit sitt erindi, ef við hættum svâ búit.

"Þú munt ráða," sagði Egill.Þú munt ráða, sagði Egill.

"Hversu gamall maðr ertu," sagði Ásmundr.Hversu gamall maðr ertu, sagði Ásmundr.

"Átján vetra," sagði Egill.Átján vetra, sagði Egill.

"Nú tak vápn þín, ef þú vilt lengr lifa," sagði Ásmundr;Nú tak vopn þín, ef þú vilt lengr lifa, sagði Ásmundr; berjask þeir nú ǫðru sinni, ok sýnisk nú sem þeim sé dauðinn vís, sem til er hǫggit.berjast þeir nú öðru sinni, ok sýnist nú sem þeim sè dauðinn vís, sem til er höggit.

Ok sem sól er komin í útsuðr, mælti Egill: "betra ætla ek okkr at hætta þessum leik."Ok sem sól er komin í útsuðr, mælti Egill: betra ætla ek okkr at hætta þessum leik.

"Hræðsla gengr þér til þess," sagði Ásmundr;Hræðsla gengr þèr til þess, sagði Ásmundr; hann hafði þá fengit eitt sár.

"Ver þik nú þá," sagði Egill;Ver þik nú þá, sagði Egill; sóttusk þeir þá í þriðja sinn, átti Ásmundr þá ekki annat at gera enn hlífa sér, ok fengit hafði hann nú þrjú sár;sóttust þeir þá í þriðja sinn, átti Ásmundr þá ekki annat at gjöra enn hlífa sèr, ok fengit hafði hann nú þrjú sár; sér hann nú, at eigi mun svá búit duga, kastar nú sverðinu, ok hleypr á Egil, verðr honum nú bág hǫndin, ok berask þeir víða um vǫllinn, en svá kemr, at Egill fellr, hafði hvárr slitit hjálminn af ǫðrum.sèr hann nú, at eigi mun svâ búit duga, kastar nú sverðinu, ok hleypr á Egil, verðr honum nú bág höndin, ok berast þeir víða um völlinn, en svâ kemr, at Egill fellr, hafði hvorr slitit hjálminn af öðrum.

"Eigi nenni ek," sagði Ásmundr, "at bíta sundr í þér barkann, er sverð mitt er fjarri."Eigi nenni ek, sagði Ásmundr, at bíta sundr í þèr barkann, er sverð mitt er fjarri.

"Sá er þér nú beztr," sagði Egill.Sá er þèr nú beztr, sagði Egill.

"Þat mun nú voga verða," sagði Ásmundr;Þat mun nú voga verða, sagði Ásmundr; hljóp hann þá eptir sverði sínu, ok hljóp at Egli, en hann lá svá kyrr, sem hár hans væri skorit.hljóp hann þá eptir sverði sínu, ok hljóp at Egli, en hann lá svâ kyrr, sem hár hans væri skorit.

Ásmundr mælti: "engum manni ertu líkr, Egill! stattu nú upp, ok vil ek nú boð þat, er þú hefir áðr boðit mér, at vera þinn fóstbróðir."Ásmundr mælti: aungum manni ertu líkr, Egill! stattu nú upp, ok vil ek nú boð þat, er þú hefir áðr boðit mèr, at vera þinn fóstbróðir.

"Mikit þykki mér fyrir því," sagði Egill, "á ek þá at launa þér lífgjǫf."Mikit þiki mèr fyrir því, sagði Egill, á ek þá at launa þèr lífgjöf.

"Eigi mun ek drepa þik," sagði Ásmundr, "en þat vil ek, at þú farir með mér til konungs;"Eigi mun ek drepa þik, sagði Ásmundr, en þat vil ek, at þú farir með mèr til konúngs; Kómu þá menn þeirra beggja, ok báðu þá sættask, takask þeir nú í hendr, ok sverjask í fóstbrœðralag eptir fornum sið.Kvomu þá menn þeirra beggja, ok báðu þá sættast, takast þeir nú í hendr, ok sverjast í fóstbræðralag eptir fornum sið.

Þeir búa nú ferð sína, ok koma til Tryggva konungs.Þeir búa nú ferð sína, ok koma til Tryggva konúngs. Ásmundr kvaddi konung, en hann tók honum vel, ok spurði, hvárt hann hefði fundit Egil hinn einhenda.Ásmundr kvaddi konúng, en hann tók honum vel, ok spurði, hvort hann hefði fundit Egil hinn einhenda.

Ásmundr kveðsk hann fundit hafa: "ok hefi ek ei séð vaskara mann, ok vill hann nú ganga í stað Rǫgnvalds, ok við báðir, at verja land þitt."Ásmundr kveðst hann fundit hafa: ok hefi ek ei sèð vaskara mann, ok vill hann nú gánga í stað Rögnvalds, ok við báðir, at verja land þitt.

"Ef þú villt selja mér trú þína," sagði konungr, "at þið gangið í hans stað, þá mun ek taka sætt af yðr."Ef þú villt selja mèr trú þína, sagði konúngr, at þið gángið í hans stað, þá mun ek taka sætt af yðr.

Ásmundr kveðsk þat gera vilja, var Egill þá tilkallaðr, ok gerðusk þeir Ásmundr landvarnarmenn konungs, ok sátu þar um veturinn.Ásmundr kveðst þat gjöra vilja, var Egill þá tilkallaðr, ok gjörðust þeir Ásmundr landvarnarmenn konúngs, ok sátu þar um veturinn.

At jólum hafði konungr vinaboð, ok jóladag hinn fyrsta spurði konungr eptir, hvárt nǫkkur væri sá þar kominn, at honum kynni at segja, hvat orðit mundi af dœtrum hans, en þat kunni enginn at segja;At jólum hafði konúngr vinaboð, ok jóladag hinn fyrsta spurði konúngr eptir, hvort nokkur væri sá þar kominn, at honum kynni at segja, hvat orðit mundi af dætrum hans, en þat kunni enginn at segja; lýsti konungr þá þeim skilmála, sem hann hafði ágjört.lýsti konúngr þá þeim skilmála, sem hann hafði ágjört.

Egill sagði: "þat væri rǫskum mǫnnum gott til fjár at vinna."Egill sagði: þat væri röskum mönnum gott til fjár at vinna. Eptir jólin fór hverr til síns heimilis.

Þegar hávetri var liðit, settu þeir Egill ok Ásmundr skip sitt á sjó, ok vǫldu á fjóra menn ok tuttugu, en sá hét Víglog, sem þeir settu fyrir þá, sem eptir voru, en þeir sǫgðusk mundu leita konungsdœtranna, ok eigi aptr koma, fyrr enn þær fyndisk annathvárt lífs eðr dauðar.Þegar hávetri var liðit, settu þeir Egill ok Ásmundr skip sitt á sjó, ok völdu á fjóra menn ok tuttugu, en sá hèt Víglog, sem þeir settu fyrir þá, sem eptir voru, en þeir sögðust mundu leita konúngsdætranna, ok eigi aptr koma, fyrr enn þær fyndist annathvort lífs eðr dauðar. Sigldu þeir nú í haf, ok vissu aldri, hvert þeir skyldu fara, kǫnnuðu þeir eyjar ok útsker ok fjallbygðir, ok fór svá allt sumarit;Sigldu þeir nú í haf, ok vissu aldri, hvert þeir skyldu fara, könnuðu þeir eyjar ok útsker ok fjallbygðir, ok fór svâ allt sumarit; en at vetri voru þeir komnir norðr at Jǫtunheimum, ok lǫgðu þeir þar undir skóg einn, ok bjuggusk þar um, ok settu upp skip sitt.en at vetri voru þeir komnir norðr at Jötunheimum, ok lögðu þeir þar undir skóg einn, ok bjuggust þar um, ok settu upp skip sitt.

Sǫgðu þeir sínum mǫnnum, at þeir skyldu þar dveljask um vetrinn: "skulu við Egill," sagði Ásmundr, "kanna land þetta, en ef við komum eigi aptr at sumri, þá skulu þér fara, hvert sem yðr lystir."Sögðu þeir sínum mönnum, at þeir skyldu þar dveljast um vetrinn: skulu við Egill, sagði Ásmundr, kanna land þetta, en ef við komum eigi aptr at sumri, þá skulu þèr fara, hvert sem yðr lystir.

Ganga þeir nú á mǫrkina, ok skjóta dýr ok fugla til matar sér, voru þeir á mǫrkum, svá at mánuðum skipti, ok fengu stundum engan mat.Gánga þeir nú á mörkina, ok skjóta dýr ok fugla til matar sèr, voru þeir á mörkum, svâ at mánuðum skipti, ok fengu stundum aungvan mat.

Eitt sinn kómu þeir í dal einn;Eitt sinn kvomu þeir í dal einn; á ein var þar, ok eyrar sléttar, en upp yfir skógr ok hamrar;á ein var þar, ok eyrar slèttar, en upp yfir skógr ok hamrar; þar sáu þeir mart geitfé ok feita hafra, ráku þeir saman féit, ok tóku einn feitan hafr, ok sǫgðusk skyldu skera hann, ok því næst heyra þeir kvæklat upp yfir sik;þar sáu þeir mart geitfè ok feita hafra, ráku þeir saman fèit, ok tóku einn feitan hafr, ok sögðust skyldu skera hann, ok því næst heyra þeir kvæklat upp yfir sik; stukku þá brott allar geiturnar, ok varð þeim laus hafrinn.stukku þá burt allar geiturnar, ok varð þeim laus hafrinn. Þeir sáu kvikindi uppi í hǫmrunum, þat var meira á þverveginn enn hæðina;Þeir sáu kvikindi uppi í hömrunum, þat var meira á þverveginn enn hæðina; þat var svá hvelt sem bjalla, ok spurði, hverir svá djarfir væri, at stela vildu hafri drótningarinnar.þat var svâ hvelt sem bjalla, ok spurði, hverir svâ djarfir væri, at stela vildu hafri drottníngarinnar.

Ásmundr mælti: "hver ertu hin fagra ok hin bólfimliga, eðr hvar ræðr drótning þín?"Ásmundr mælti: hver ertu hin fagra ok hin bólfimliga, eðr hvar ræðr drottníng þín?

"Skinnnefja heiti ek," sagði hon, "en móðir mín Arinnefja;Skinnnefja heiti ek, sagði hún, en móðir mín Arinnefja; hon er drótning hér í Jǫtunheimum, ok býr skamt brott heðan, mættu þið finna hana heldrenn stela."hún er drottníng hèr í Jötunheimum, ok býr skamt burt hèðan, mættu þið finna hana heldrenn stela.

"Satt segir þú þat," sagði Ásmundr, tók hann þá fingrgull, ok gaf Skinnnefju.Sat segir þú þat, sagði Ásmundr, tók hann þá fíngrgull, ok gaf Skinnnefju.

"Eigi þori ek at þiggja," sagði hon, "at þér, því ek veit, at móðir mín segði, at þat sé hvílutollr minn."Eigi þori ek at þiggja, sagði hún, at þèr, því ek veit, at móðir mín segði, at þat sè hvílutollr minn.

"Eigi er ek vanr at taka aptr þat, sem ek gef," sagði Ásmundr, "en þiggja munu við, at þú umgangir okkr greiða."Eigi er ek vanr at taka aptr þat, sem ek gef, sagði Ásmundr, en þiggja munu við, at þú umgángir okkr greiða.

Síðan fór hon heim undan, ok finnr móður sína.Síðan fór hún heim undan, ok finnr móður sína. Kerling spurði, því hon væri svá sein?Kerlíng spurði, því hún væri svâ sein?

Hon kveðsk hafa fundit tvá menn beinaþurfa: "ok gaf annar þeirra mér gull, ok bað mik vísa þeim til gistingar."Hún kveðst hafa fundit tvo menn beinaþurfa: ok gaf annar þeirra mèr gull, ok bað mik vísa þeim til gistíngar.

"Því þáttu gull," sagði hon?Því þáttu gull, sagði hún?

"Ek ætlaða hjá þér til launa," sagði Skinnnefja.Ek ætlaða hjá þèr til launa, sagði Skinnnefja.

"Því bað þú þá ekki hingat fara," sagði kerling?Því bað þú þá ekki híngat fara, sagði kerlíng?

"Ek vissa eigi, hversu þér var um þat gefit," sagði hon.Ek vissa eigi, hversu þèr var um þat gefit, sagði hún.

"Bjóð þeim hingat!" sagði kerling.Bjóð þeim híngat! sagði kerlíng.

Skinnnefja hljóp þegar, ok mælti: "móðir mín bað ykkr koma til sín, skulu þið vera léttir af tíðindum, mun hon á flestu kunna grein at gera."Skinnnefja hljóp þegar, ok mælti: móðir mín bað ykkr koma til sín, skulu þið vera lèttir af tíðindum, mun hún á flestu kunna grein at gjöra.

Nú finna þeir kerlingu.Nú finna þeir kerlíngu. Hon spurði þá at nafni;Hún spurði þá at nafni; þeir sǫgðu et sanna til.þeir sögðu et sanna til. Kerling var starsýn á Egil.Kerlíng var starsýn á Egil. Þeir sǫgðusk ei hafa etit mat á sjau dǫgum.Þeir sögðust ei hafa etit mat á 7 dögum.

Kerling var at at renna mjólk;Kerlíng var at at renna mjólk; hon átti fimmtigi geita, ok mjólkuðu sem kýr.hún átti 50 geita, ok mjólkuðu sem kýr. Hon átti ketil stóran, ok tók hann alla mjólkina.Hún átti ketil stóran, ok tók hann alla mjólkina. Hon átti hveitiakr stóran, tók hon þar svá mikit mjǫl, at hon gerði hvern dag graut í katlinum, ok hǫfðu þær þat til viðrlífis.Hún átti hveitiakr stóran, tók hún þar svâ mikit mjöl, at hún gjörði hvern dag graut í katlinum, ok höfðu þær þat til viðrlífis.

"Þú, Skinnnefja!" sagði hon, "tak hrís, ok ger eld brenniligan;Þú, Skinnnefja! sagði hún, tak hrís, ok gjör eld brenniligan; mun eigi of vel plagat, þótt þeir eti grautinn, Skinnnefja! hér í flýti;"mun eigi of vel plagat, þótt þeir eti grautinn, Skinnnefja! hèr í flýti; En kerling bað þá herða á þat fyrst, sem til væri;En kerlíng bað þá herða á þat fyrst, sem til væri; kom þar fram dýra hold ok fugla.

Kerling mælti: "verum eigi hljóð, þóat eigi verði svá vel plagat, sem vera skyldi, mun langt, áðr enn grautrinn er búinn, ok seg þú æfisǫgu þína, Ásmundr! en þá skal Egill viðtaka, en þá mun ek skemta til borðprýði af því, sem yfir mik hefir borit, ok forvitnar mik at vita, hverrar ættar þið eruð, eðr hvat undir ferðum ykkrum býr."Kerlíng mælti: verum eigi hljóð, þóat eigi verði svâ vel plagat, sem vera skyldi, mun lángt, áðr enn grautrinn er búinn, ok seg þú æfisögu þína, Ásmundr! en þá skal Egill viðtaka, en þá mun ek skemta til borðprýði af því, sem yfir mik hefir borit, og forvitnar mik at vita, hverrar ættar þið eruð, eðr hvat undir ferðum ykkrum býr.