Bókastaðir

Eftir þetta skiftir Þórðr til ok lætr Kálf fara, er mornar, á gǫtu þá, er liggr til Valla, ok þeir hǫfðu riðit um nóttina. Hann var við sétta mann, ok sitja þá fyrir Birni, ef þangat bæri ferðir hans. Enn þeir Þórðr ok Þorvaldr, Eiðssynir, ok Kolli Þórðarson, skyldi sitja á gǫtu þeiri, er liggr til Hvítingshjalla, ef þangat bæri at; því at þar hǫfðu haga hross þau, er Bjǫrn hafði gefit Þorsteini, ok fór Bjǫrn oft at sjá þau; ok af Hvíting hinum ellra var Hvítingshjalli kallaðr. Enn Dálkr frá Húsafelli skal sitja á gǫtu þeiri, er liggr til fjalla fyrir austan vatn, ok gæta þar; því at þeim þótti eigi ørvænt, at Bjǫrn fœri upp í dalinn til rétta, er mannfátt var heima. Enn Þórðr skyldi sitja á þeiri gǫtu, er liggr ór Hólmi ok ofan til Húsafells. Þórði þótti líklegt, at Bjǫrn myndi annathvárt koma til rétta, ok líklegra at hann myndi koma í Þórarinsdal — því at þaðan var ván fleira fjár Bjarnar — ok sat Þórðr þar fyrir, ef Bjǫrn fœri þangat. Sex menn váru í hverri fyrirsát.

En fyrir því varðveittu þeir gǫtur allar, at þeir þóttusk vita, at Bjǫrn myndi nǫkkura fara braut; enn vildu eigi koma í Hólm, fyrri enn víst væri, at Bjǫrn væri eigi heima, ef svá vildi verða; þótti sér mundu torsótt at sœkja hann. Nú skiljask þeir, ok fara hvárir á þá gǫtu, sem ætlat var at sitja fyrir Birni.

Þat er sagt í ǫðru lagi frá Birni, at hann var snimma á fótum þann morgin ok mataðisk; enn Sigmundr, húskarl hans, var farinn upp í dal.

Birni þótti illar húsgǫngur, er hann átti sǫkótt, ok þótti aldri ørvænt, á hverri stundu hann þyrfti manna við, ok var hann nǫkkut brúnvǫlr, ok sagði Þórdísi, konu sinni, at hann myndi fara á Hvítingshjalla ok skera mǫn á hrossum Þorsteins, áðr enn hann sendi þau vestr; ok þó kvað hann heldr hafa harkat um draumana um nóttina, ok kvaðsk þó ógerla vita, fyrir hverju þat mun vera. Hann kvað sik mjǫk oft á þá leið dreyma, sem nú ok kvað þó nú mest um vera.

Hon mælti: "Þat vilda ek, at þú fœrir hvergi frá húsi í dag, ok ertu óvarr um þik, þar er fjandmenn þínir sitja umherfum þik; eða hvat dreymdi þik?"

"Ekki læt ek drauma ráða fǫrum mínum", segir hann.

"Eigi vilda ek, at þú fœrir frá húsi, ok værir sem varastr um þik, ok hefir þat fyrir engum spilt; enn mér virðisk sem raunillar hafi verit svefnfararnar í nótt, ok seg mér hvat fyrir bar".

Enn Bjǫrn kvað vísu:

"Þetta hefir mik oft dreymt", sagði hann, "ok nú með mestu móti í nótt".

Hon latti hann frá húsi at fara; enn hann lét ekki letjask. Húskarlar þeir, sem heima váru, fóru í skón, at hǫggva við, ok var Bjǫrn einn roskinna manna.

Nú býsk hann til hrossanna, ok hefir manskæri mikil á linda, ok hǫtt á hǫfði ok skjǫld á hlið; sverð hafði hann í hendi, er Þorfinnr Þvarason átti. Bjǫrn var mikill maðr vexti ok vænn ok freknóttr, rauðskeggjaðr, skrúfhrár ok dapreygr, ok manna bezt vígr. Sveinn fimtán vetra gamall fór með hánum. Ok er þeir gengu ór túni, kvað Bjǫrn vísu:

Þeir fóru þá gǫtu, er liggr til Hvítingshjalla; enn þeir eigu at fara yfir Hítará, skamt frá því, er hon fellr ór vatninu. Ok er þeir hafa farit um hríð, þá sér sveinninn sex menn fara í móti þeim frá stakkgarði af Hvítingshjalla.

Bjǫrn spyrr sveininn, ef hann sæi hrossin á hjǫllunum; kvað auðsæ vera munu fyrir litar sakir. Hann kvaðsk sjá hrossin, ok svá sex menn fara í móti þeim.

Bjǫrn kvað þá enn vísu:

Bjǫrn hafði kyrtil góðan ok var í hosum, ok vafit silkiræmu um fót sér, þeiri er hann hafði skift um við hinn helga Óláf konung. Hann brá sverðinu, er Þorfinnr Þvarason átti, ok mælti: "Ilt sverð á hér góðr drengr", segir hann.

Kálfr sér þá brátt, þar sem hann var kominn, ok heldr eftir þeim ok mælti: Eigi er minni ván", segir hann, "at skifti með oss gæfunni. Þeir þóttusk mik hafa í hættu settan; enn ek hygg, at ek veiða nú þann bjǫrn, er vér vildim allir veiða".

"Skamt eiga þeir nú hingat, Bjǫrn", segir sveinninn; "því at þeir fara hart".

Bjǫrn svarar: "Því auðveldara mun okkr at taka hrossin, sem fleiri beina at".

Sveinninn mælti: "Ekki munu þetta friðmenn vera; þeir eru allir með vápnum. Ok enn sé ek fleiri menn; því at sumir fara eftir okkr ok enn vápnaðir".

"Eigi skyldir þú of mikit um gera", segir Bjǫrn; "kann vera, at þat sé réttamenn".

Sveinninn mælti: "Ek sé enn fleiri menn, ok fara frá Hólmi; ok er okkr þat eitt ráð, at snúa til Klifsdals, ok fǫrum síðan Hellisdal ok forðum okkr".

Bjǫrn mælti: "Ekki hefi ek enn eltr verit hér til, ok svá mun enn, ok mun ek eigi aftr hverfa. Fǫrum eftir Klifsandi til Klifsjǫrva, ok gjarna vilda ek fara til Grásteins hins mikla, ef vit mættim þangat komask".

"Eigi má ek þat vita", segir sveinninn, "hvé okkr má þat endask; því at menn sœkja at okkr ǫllum megin; ok sé ek þat gerla, at sex eru hvar saman, þótt sumir eigi lengra til okkar enn sumir; ok sé ek nú alls eigi færri menn, enn fjóra menn ok tuttugu".

Bjǫrn spyr: "Hvernig er þeim mǫnnum farit, er okkr eru næstir?"

Sveinninn segir, ok þóttisk Bjǫrn kenna Kálf at frásǫgn hans. Kálfr var maðr mikill ok svartr, ok átti skamt til þeira á bak þeim, er Kolli ok synir Eiðs kómu fyrir þá. Dálkr ferr at frá Hólmi, ok er sýnu first þeim, ok þeir er honum fylgja.

Bjǫrn mælti við sveininn: "Far þú nú upp í hjallann eftir hrossunum, en ek mun hér bíða; ekki mun stoða at fara lengra".

Nú settisk Bjǫrn niðr, enn sveinninn fór at taka hrossin, ok vildi víkja, ok mátti eigi; því at þá hafði tekizk fundr þeira.

Þeir koma fyrst at Birni, Kálfr við sétta mann, ok Kolli ok synir Eiðs með honum, við sex menn. Þorvaldr Eiðsson skýtr spjóti at Birni, þegar er hann náir til hans. Bjǫrn tók spjótit á lofti ok sendi aftr til eiganda. Þat kom á Þorvald miðjan, ok fell hann dauðr til jarðar. Þeir hǫfðu komizk á milli hans ok Grásteins, svá at Bjǫrn komsk eigi þangat.

Þórðr vildi hefna bróður síns ok hjó til Bjarnar mikit hǫgg; enn Bjǫrn hélt á skildinum; svá at handleggr hans var í mundriðanum; kom hǫggit á skjǫldinn ok varð svá mikit, at handleggr Bjarnar gekk í sundr, ok fell skjǫldrinn niðr. Þá þreif Bjǫrn sporð skjaldarins hinni hendinni ok rak í hǫfut Þórði, svá at hann fekk þegar bana. Enn sumir menn segja, at hann legði hann með sǫxunum til bana. Kolli sótti Bjǫrn fast, nær í mesta lagi einna manna í sífellu, þótt vér kunnim eigi at greina, hvert sárafar hann veitti honum.

Kálfr mælti, kvað honum nú fyrir alt eitt koma, þótt hann feldi nǫkkura menn, ok kvað hann skyldi nú eigi undan ganga — "er oss nú eigi mannfátt", segir hann.

Sumir mæltu, at slá skyldi hring um Bjǫrn ok varðveita hann, at hann komisk hvergi í brott, ok bíða Þórðar Kolbeinssonar, at vega at honum til lykta. Ok meðan þeir ræddusk þetta við, þá leysti Bjǫrn manskærin af linda sér, ok váru þau nýhvǫtt, er hann fór heiman, bæði mikil ok bitrleg.

Nú kom Dálkr til með sex menn, ok vill þegar sœkja at Birni; því at hann var hraustr karlmaðr, ok þóttisk hann varla eiga litla hólmsǫk við Bjǫrn, er hann átti sonar síns at hefna. Enn Bjǫrn bregðr sverðinu Þorfinns, er hann hafði heiman haft, ok hǫggr á fót Dálki svá hart, at fótrinn brotnaði, enn eigi beit, ok varð Dálkr óvígr, ok fluttr á brott þangat, sem honum var óhætt; ok því næst kom Þórðr Kolbeinsson.

Ok er Bjǫrn sá hann, þá mælti hann: "Seinn til slíks móts, lítill sveinn!"

"Sá skal þér þó nú nær standa í dag", segir Þórðr, "ok hǫggva þik klækishǫgg".

"Þau ein muntu hǫggva", segir Bjǫrn, "meðan þú lifir".

Þórði varð mismælt, ok vildi hann sagt hafa, at sá skyldi hann hǫggva klámhǫggvi þann dag. Bjǫrn grípr nú skærin, því at hann veit, at sverðit dugir ekki, ok hleypr at Þórði ok ætlar at reka á honum skærin. Þórðr veiksk undan, enn fyrir varð húskarl Þórðar, er Grímr hét, ok fekk þegar bana. Ok í því bili hjó Kálfr til Bjarnar ok veitti honum mikit sár, ok fell Bjǫrn nú, svá at hann stóð á knjám, ok varðisk með skærunum af mikilli hugprýði, því at hann var enn mesti fullhugi, sem oft hǫfðu raunir á orðit, ok veitti þeim mǫrg sár, er hann sóttu. Þeir sóttu hann nú svá fast, ok engir meir enn Kolli.

Bjǫrn mælti: "Fast sœkir þú mik í dag, Kolli", segir Bjǫrn.

"Eigi veit ek, hverjum í er at þyrma", segir hann.

"Svá er ok", segir Bjǫrn, "móðir þín mun þetta fyrir þik hafa lagt, at þú skyldir mér harðasta atgǫngu veita; enn sjá þykkjumsk ek, at annat mun þér betr gefit enn ættvísin".

Kolli segir: "Eigi þykkir mér þú þat snimma sagt hafa, ef mér er nǫkkur vandi á við þik". Ok þegar gengr Kolli brott ok hættir atsókninni.

Bjǫrn varðisk mjǫk lengi með skærunum, svá at hann stóð á knjám, ok allir undruðusk þeir, hví hann mátti slíka vǫrn veita, næsta vápnlaus maðr, svá margir sem þeir sóttu hann, ok þóttusk þó allir hafa fullleiksa, er honum urðu næstir. Nú er þat sagt, at Þórðr hjó til Bjarnar, ok beit af honum þjóhnappana, ok fellr Bjǫrn þá. Þórðr vill þá eigi láta hǫggva á milli, ok hǫggr af Birni hǫfuð í ǫðru hǫggi, ok gengr á milli bols ok hǫfuðs, ok þá kvað Þórðr vísu:

Þórðr tók hǫfuð Bjarnar ok batt við álar sér; lét þat hanga við sǫðul sinn.

Kálfr kvaðsk vilja, at þeir kœmi í Hólm ok lýsti þar víginu, ok lézk vilja fœra þeim men, er Bjǫrn hafði haft á sér.

Dálkr svarar, ok kvað þat óskylt vera ok kappsamlegt; kvað þat betr sóma, at sýna sik í yfirbótum við frændr Bjarnar eftir þetta verk, heldr enn auka vansemd við þá. Þórðr lagði þar hvárki til.

Kálfr reið þegar af véttvangi. Ok er þeir riðu í brott, ok váru komnir ofan yfir Klifsand, þá flugu móti þeim hrafnar nǫkkurir, ok þá orti Þórðr vísu þessa:

Nú koma þeir í Hólm, ok gengr Kálfr í dyngju, er Þórdís var fyrir, kona Bjarnar, ok segir henni víg Bjarnar, — "ok er hér men", segir hann, "við at taka, er hann hafði á sér".

Hon tók við meninu ok spurði, hvárt Þórðr er þar. Kálfr kvað hann þar kominn. "Hann vil ek þó hitta", segir hon; gengr ór dyngjunni, þangat sem Þórðr var, ok kastar til hans meninu, ok bað hann fœra Oddnýju, konu sinni, til minja.

Síðan ríða þeir ofan eftir dal ok kómu til Húsafells, ok var Dálkr þar eftir, enn Þórðr reið á Vǫllu, ok var Arngeirr heim kominn, faðir Bjarnar. Þórðr segir honum tíðendin ok báðum þeim hjónum. Hon var úti ok þó hǫfuð barns eins.

Þórðr leysti hǫfuð Bjarnar frá álum sér ok kastaði til Þórdísar, móður Bjarnar; bað hana vita, ef hon kendi hǫfuðit, ok kvað því þá eigi minni þǫrf at vaska enn hinu, er hon þó áðr.

Hon mælti þá: "Kenni ek hǫfuðit", segir hon, "ok kenna mættir þú, því at fyrir hinu sama hǫfði gektu oftlega hræddr, meðan þat fylgdi bolnum; far nú ok fœr þat Oddnýju, ok betra mun henni þetta þykkja enn þat et litla ok vesallega, er lafir á þínum hálsi."

Þórði líkaði illa hennar málsemdir; lætr þar eftir hǫfuð Bjarnar ok ríðr heim á Hítarnes, segir frá tíðendum ok færir Oddnýju menit, er Bjǫrn hafði átt.

Ok er hon sá, hné hon aftr ok vissi ekki til manna; ok er af henni hóf ǫngvit, þá hafði hon fengit mikla vanheilsu ok óyndi, ok leitaði Þórðr mjǫk margs í at hugga hana ok var vel til hennar. Enn svá gerisk með miklu móti, at hon var verkjum borin af þessu, ok var ákafast enn fyrsta vetr eftir. Henni þótti sér þat helzt ró, at hon sæti á hestsbaki, enn Þórðr leiddi undir henni aftr ok fram; ok gerði hann þat, at honum þótti stór mein á vera, enn vildi við leita at hugga hana; ok um þetta orti hann:

Svá þóttisk Þórðr mjǫk fyrir verða fyrir konuna af þessum meinum, er á lǫgðusk, at menn segja þat, at heldr køri Þórðr þá líf Bjarnar, ef þess væri kostr, ok hefði hann slíkar ástir konu sinnar sem áðr; ok þótti honum þat stórmein, er til þeira Bjarnar kom allra jafnt saman. Hon mornaði ǫll ok þornaði, ok tæði aldri síðan tanna, ok lifði þó mjǫk lengi við þessi óhægindi.

Frændr Bjarnar létu gera eftir líki hans, ok var þat jarðat á Vǫllum at kirkju þeiri, er hann hafði þar gera látit Tómási postola, ok var niðr lagðr með klæðum ok rœmunni, sem fyrr var sagt.

Nú fara þessi tíðendi um landit víða, víg Bjarnar, ok spyrr Ásgrímr, bróðir hans, austr á Rangárvǫllu, ok ferr síðan vestr í Ljárskóga at finna Þorstein Kuggason, ok tekr við málinu af Arngeiri karli, ok búa þeir þat um várit til alþingis, Þorsteinn ok Ásgrímr ok vinir Bjarnar. Enn er Ásgrímr fór á brott um vetrinn frá Þorsteini, þá ferr hann í Hólm ok varðveitir búit, er Bjǫrn hafði átt, ok fór þaðan um várit í málatilbúnað með Þorsteini, ok fjǫlmentu mjǫk til þings, ok svá gerði Þórðr ok þeir, er honum vildu lið veita.

Svá er sagt, þá er til þings var komit, sendir Þórðr menn á laun til Ásgríms með þeim erendum, at bjóða honum sœmileg boð, ok at þeir mætti nú finnask um nóttina, ok kvaðsk honum unna ens mesta sóma af málinu, ok kvað þat skyldugt, því at hann var aldri mót honum, þá er mál þeira Bjarnar váru. Ásgrímr er óvanr at eiga hlut í málaferlum ok hittir Þórð um nóttina. Hann kveðr Ásgrím blíðlega, ok ræddusk mart við. Þórðr var maðr orðhagr ok sléttmáll, ok tjáir fyrir honum, hvé mikit hann var neyddr til þessa verks; segir honum mart frá viðskiftum þeira Bjarnar, hversu skerðan hlut hann hafi lengi borit fyrir honum, enn kvað Bjǫrn nú enn hafa þrjá menn drepit í þeira síðasta fundi, enn fjóra ǫrkumlaða, — "ok eru þeir tólf menn", segir Þórðr, "er at engu er getit til sátta: Óttarr ok Eyvindr, Þorsteinn Kálfsson, Þorkell Dálksson, skógarmenn tveir, Steinn Guðbrandsson, átti austmaðr, níundi Kolbeinn, son minn, Þorvaldr ok Þórðr Eiðs synir, tólfti Grímr húskarl minn, enn Dálkr ǫrkumlaðr, ok allir vér nǫkkut sárir. Enn ek mun bœta þér bróður þinn þrem hundruðum silfrs, því at ek ann þér góðs hluta".

Ásgrímr hlýðir á fortǫlur Þórðar ok játar þessu; er honum greitt silfrit; tekr hann við, ok er heldr hvatat at ǫllu, ok var auðsætt, hvat til helt um sættir þeira: fortǫlur Þórðar enn hvatvísi Ásgríms.

Þorfinnr Þvarason varð eigi fyrr varr við, enn Ásgrímr tók silfrit, ok gekk út ór búðinni ok til Þorsteins Kuggasonar ok sagði honum, at Ásgrímr mundi ginnask láta fyrir Þórði með leynd til nǫkkurra sátta; kvað hann vera at telja silfr.

Þorsteinn kvað þetta vera mundu ærit mikit bráðræði, ok kvað eigi hœgt, at veita slíkum mǫnnum lið, er svá eru einráðir, — "enn þó má enn eigi vita, fyrir hvat Þórði kemr þetta".

Engan mann varði þessa, at Ásgrímr mundi við engan um ráðask ok eigi við Þorstein, er í var bundinn málinu með honum. Því var Þorsteinn ok Ásgrímr fyrir eftirmáli um Bjǫrn, at aðillinn, sá er fyrir ǫndverðu var, Arngeirr karl, faðir Bjarnar, var nú hrumr af elli, ok lét því málin undir þá koma, at hann þóttisk eigi mega fara til þings fyrir elli, ok hafði eigi við þat vanizk, at fylgja málum, þá er hann var yngri, enn vissi, at Þorsteinn hafði þessu heitit Birni, at mæla eftir hann, ef þess þyrfti, eða sá eftir annan, er lengr lifði.

Þorsteinn sendi nú menn til búðar Þorkels Eyjólfssonar, frænda síns, ok kvaðsk vilja hitta hann. Þórðr Kolbeinsson var í búð Þorkels, ok hafði þessa sátt gerva við Ásgrím án ráði Þorkels, því at hann vissi ekki til þessa.

Þat er nú frá Þorsteini at segja, at hann dró saman lið mikit ok heimti þegar Mýramenn, frændr Bjarnar. Nú finnask þeir Þorsteinn ok Þorkell; eru þá með Þorsteini frændr Bjarnar ok vinir.

Þá segir Þorsteinn, at hann er heitbundinn at hefna Bjarnar eða mæla eftir hann, — "erum vér nú saman komnir hér, frændr hans ok vinir, ok er svá at segja þat til, at vér verðum allir á eitt sáttir um þat, at ónýta þessa sátt, er Ásgrímr hefir gert við Þórð".

"Þat hefir oft sýnzk", segir Þorkell, "at frændr Bjarnar hafa eigi rétt fylgt málum hans; ok svá vænti ek, at mǫnnum muni álítask, ef sakaraðillinn skal eigi ná at hafa þá sætt, er honum hugnar".

"Hér er ekki um at tala", segir Þorsteinn; "ek einn vil ráða málalyktum, bæði mannsektum ok fégjǫldum, sem ek em í bundinn, eða láta líf mitt ella. Snúsk þú í mót, ef þú vill kappi þreyta; ærit hǫfum vér lið; ósýnt, at þeim sigrask betr, er í mót standa; enda munum vér þar til hætta at þeim kosti, hvárt vér nám lífi Þórðar, eða þeira annarra, er vágu Bjǫrn."

Þeir Þorkell ok Þorsteinn váru brœðrungar at frændsemi, ok sá Þorkell, at þeim samdi eigi svá mjǫk at þreyta, enn vissi kapp Þorsteins, enn Þórðr Kolbeinsson hafði eigi ráðizk fyrr við hann um sættina; ok vill hann leita mála fyrir hǫnd Þórðar enn ganga eigi í bardaga fyrir hans sakir móti frændum sínum, ok kvaðsk Þórð vilja undan sektum mæla sjálfan, ok svá fégjǫldum meirum, enn áðr galt hann, enn Þorsteinn geri á hendr ǫðrum mǫnnum, þeim sem at víginu váru, svá mikit fé ok mannsektir, sem hann vill sjálfr.

Þorsteinn kvað eigi um at leita, at Þórðr kœmisk undan neinum álǫgum, þar sem af honum hefði alt et illa staðit um þetta mál.

Þorkell mælti: "Þat vil ek þá, at fébótum komi við fyrir mál þessi, ok mælum vit um ok sættumsk á þat, at Þórðr komisk undan sektum með fégjaldi."

Nú kom þar máli, at sættir váru nefndar ok festar með þeim á þá leið, at Þorsteinn ok Þorkell skyldu um mæla, ok skyldi Þórðr gjalda fyrir sekt sína slíkt, sem Þorsteinn vildi, enn aðrir menn, er at víginu váru, skyldi undir ganga bæði sektir ok fébœtr eftir vilja Þorsteins. Þeir skyldi upp lúka gerðinni, áðr þeir fœri af þingi, ok var svá gert. Mjǫk hefir verit, sem Þorsteinn réði einn gerðinni, þegar Þorkell hafði Þórði komit undan sektum, frænda sínum; enn ekki sparði hann fé til sakbóta, því at ærit var til.

Þat er nú gerð þeira Þorsteins, at Dálkr skal taka engar bœtr fyrir sik ok son sinn, ok gjalda ok ekki fyrir tilfǫr um víg Bjarnar. Kálfr skal ok hafa engar bœtr sonar síns, ok vera heraðssekr vestan þaðan, láta jǫrð sína í Selárdal, ok fara suðr um heiði í átthaga sinn. Þórðr skal gjalda Ásgrími þrjú hundruð silfrs, sem hann hafði kørit sér til handa ok við tekit; ǫnnur þrjú hundruð silfrs skal Þórðr gefa til sýknu sér, enn en þriðju þrjú hundruð til sýknu Kálfi. Enn frændr Þórðar, er fellu við hraunit, skyldi óhelgir fallit hafa, ok svá skógarmenn ok þeir allir, er í fyrirsátum hǫfðu verit fyrir Birni. Nú eru eftir tólf menn, þeir er greiðlega váru at víginu; þá gerði Þorsteinn alla sekja, ok skyldi utan fara et sama sumar, ok gefa fé til færingar þeim, mǫrk fyrir hvern þeira; enn ef þeir kœmisk eigi utan, sem mælt var, þá skyldi þeir alsekir ok dræpir, hvar sem þeir fyndisk.

Nú fara þeir af þingi, ok tók Þorkell ena seku menn til sín, lét frændr þeira leggja fé til hjálpar þeim þangat, ok kemr þeim utan um sumarit. Ok nú var sú umrœða manna, at varla hafi þvílíkt eftirmál orðit um einn mann, sem eftir Bjǫrn, því at þær sektir urðu allar fram at ganga, sem Þorsteinn hafði gervar, ok unir Þórðr við stórilla ok hans menn, þótt þá mætti ekki at hafa. Mýramenn tóku ok mikit fé til sátta af Þórði Kolbeinssyni, þeir sem váru frændr Bjarnar.

Arngeirr karl fór til Þorsteins Kuggasonar með mikit fé, er hann tók við, enn Þórdís tók af mund sinn ok heimanfylgju, ok fór vestr á Barðastrǫnd við Breiðafjǫrð til frænda sinna; enn Ásgrímr fór austr á Rangárvǫllu með þat fé, sem hann hlaut, ok bjó þar síðan. Þórðr Kolbeinsson fór heim á Hítarnes til bús síns ok unir eigi vel við málalyktir. Tekr nú þaðan af at kyrrask um málin.

Ok lýkr hér nú frásǫgn þessarri.