Bókastaðir

Þat er nú at segja frá þeim, er á hauginum vóru, at þann tíma sem þessi undr vóru sem nú var frá sagt, brá þeim svá við, at þeir œrðusk allir nema prestr, hann fór aldri frá festinni. En er Gestr knýtti sik í festina, þá dró prestr hann upp með allan fjárhlut ok fagnaði Gesti, ok þóttisk hann ór helju heimt hafa. Fara til þar er menn þeirra vóru ok heldusk á, ok støkti prestr á þá vatni; tóku þeir þegar vit sitt, bjuggusk þeir í brott. Náliga þótti þeim jǫrðin skjálfa undir fótum þeim; gekk ok sjórinn yfir allt rifit með svá stóru boðafalli, at mjǫk svá gekk sjór yfir allan hólminn.

Aldri hafði Snati gengit frá hauginum meðan Gestr var inni. Nú þóttusk þeir eigi vita hvar þeir skyldu rifsins leita. Vísaði hann Snata út á boðana, en rakkinn hljóp þegar út á boðana á kaf þar sem rifsins var ván, ok stóðsk eigi kyngi Raknars ok druknaði hundrinn þar í bárunni. Þat þótti Gesti hinn mesti skaði. Jósteinn prestr gekk þá fram fyrir þá, ok hafði róðukross í hendi en vatn í annarri ok støkti því. Þá kluptisk sjórinn svá at þeir gengu þurrum fótum á landi. Fóru þeir allan hinn sama veg.

Gestr fœrði konungi alla gripuna ok sagði allt sem farit hafði. Konungr bað hann þá skírask láta. Gestr sagðisk því heitit hafa í Raknarshaugi; var þá ok svá gert.

Hina næstu nótt eptir er Gestr var skírðr, dreymdi hann, at Bárðr faðir sinn kœmi til hans ok mælti: "illa hefir þú gert, er þú hefir látit trú þína þá er langfeðgar þínir hafa haft, ok látit kúga þik til siðaskiptis sakir lítilmensku, ok fyrir þat skaltú missa bæði augu þín." Tók Bárðr þá at augum hans heldr óþyrmiliga, ok hvarf síðan. Eptir þetta, er Gestr vaknaði, hefir hann tekit augnaverk svá strangan, at hinn sama dag sprungu þau út bæði. Síðan andaðisk Gestr í hvítaváðum, þótti konungi þat hinn mesti skaði.

Um sumarit eptir bjuggusk þeir brœðr Þórðr ok Þorvaldr til Íslands ok kómu skipi sínu á Borðeyri í Hrútafirði; fóru síðan heim til fǫður síns ok þóttu hinir mestu menn. Þórðr bjó í Tungu eptir fǫður sinn, en Þorvaldr fekk Herdísar, dóttur Óspaks af Óspaksstǫðum ok bjó at Hellu í Helludal.

Þeir vóru systkinasynir Þorbjǫrn faðir þeirra, ok Hjalti Þórðarson, er nam Hjaltadal. Synir Hjalta vóru þeir Þórðr ok Þorvaldr, sem fjǫlmennast erfi hafa haldit á Íslandi eptir fǫður sinn, þar vóru tólf hundruð boðsmanna. Þar fœrði Oddr breiðfirðingr drápu, sem hann hafði ort um Hjalta.

Áðr hafði Glúmr Geirason stefnt Oddi um ánýt tíl Þorskafjarðar þings. Þá fóru þeir brœðr norðan á skipi til Steingrímsfjarðar. Þar kómu þeir brœðr Þorbjarnarsynir ór Hrútafirði til móts við þá, ok gengu allir samt norðan yfir heiðina þar sem heitir Hjaltdœlalaut. En er þeir kómu á þingit vóru þeir svá vel búnir, at menn hugðu þar væri komnir Æsir. Þá var þetta kveðit:

Vǫrðu þeir mál fyrir Odd með styrk þeirra brœðra ór Hrútafirði. Síðan fóru hvárirtveggju með hinum mestum kærleikum heim aptr til heimkynnis síns ok skildu þeir frændr með mestu kærleikum.

Er mikil ætt komin af þeim Þorbjarnarsonum ok svá Hjaltasonum. Ekki er getit at Gestr Bárðarson hafi nokkur bǫrn átt, ok lýkr hér sǫgu Bárðar Snæfellsáss ok Gests sonar hans.