Bókastaðir

Nú finnask þeir feðgar ok var Oddr þá albúinn til hafs. Þá segir Ófeigr Oddi, at hann hefir selt þeim sjalfdǿmi. Oddr segir:

Skilsktu manna armastr við mál. Ófeigr segir:

Eigi er enn ǫllu skemmt, frǽndi, innir nú allan málavǫxt ok segir at honum er konu heitit. Þá þakkar hann honum liðveizluna, ok þykkir hann langt hafa fylgt um fram þat, er honum kom í hug, at vera mǽtti, ok segir nú, at hann skal aldri skorta fé.

Nú skaltu fara, segir Ófeigr, sem þú hefir ǽtlat, en brúðhlaup þitt skal vera á Mel at sex vikum Eftir þat skilja þeir feðgar með kǽrleikum, ok lǽtr Oddr út, ok gefr honum byr norðr á Þorgeirsfjǫrð, ok liggja þar kaupmenn fyrir áðr. Nú tók af byr, ok liggja þeir þar nokkurar nǽtr. Oddi þykkir seint byrja ok gengr upp á eitt hátt fjall ok sér, at annat veðrfall er fyrir útan, ferr aftr til knarrarins ok bað þá flytjask út ór firðinum. Austmenn spotta þá ok kváðu seint mundu at róa til Noregs. Oddr segir:

Hvat megi til vita, nema þér bíðið vár hér?

Ok er þeir koma út ór firðinum, þá er þegar byrr hagstǿðr. Leggja þeir eigi segl fyrr en í Orkneyjum. Oddr kaupir þar malt ok korn, dvelsk þar nokkura hríð ok býr skip sitt. Ok þegar hann er búinn, þá koma austanveðr ok sigla þeir. Gefr þeim allvel ok koma á Þorgeirsfjǫrð, ok váru kaupmenn þar fyrir. Siglir Oddr vestr fyrir landit ok kemr á Miðfjǫrð. Hafði hann þá í brott verit sjau vikur. Er nú búizk til veizlu, ok skortir eigi góð tilfǫng ok gnóg. Þar kemr ok mikit fjǫlmenni. Þar kom Gellir ok Egill ok margt annat stórmenni. Ferr veizlan vel fram ok skǫruliga. Þóttusk menn eigi betra brúðhlaup þegit hafa hér á landi. Ok er veizluna þraut, þá eru menn út leiddir með stórgjǫfum, ok var þar mest fé fram lagit, er Gellir átti í hlut.

Þá mǽlti Gellir við Odd: Þat vilda ek, at við Egil vǽri vel gǫrt, því at hann er þess makligr.

Svá þykki mér, segir Oddr, sem faðir minn hafi gǫrt vel við hann áðr.

Bǿttu þó um, segir Gellir.

Ríðr Gellir nú í brott ok hans folk.

Egill ríðr í brott, ok leiðir Oddr hann á gǫtu ok þakkar honum liðveizlu. Ok mun ek eigi svá vel gera til þín, sem vera ǽtti, en reka lét ek í gǽr suðr til Borgar sex tigu geldinga ok yxn tvau. mun þat heima þín bíða. Ok skal aldri forverkum við þik gera, meðan vit lifum báðir.

Nú skiljask þeir, ok glíkar Agli stórvel, ok binda sitt vinfengi. Ferr Egill heim til Borgar.

Þetta haust it sama safnar Hermundr liði ok ferr út til Hvammsleiðar ok ǽtlar til Borgar at brenna Egil inni. Ok er þeir koma út með Valfelli, þá heyra þeir sem strengr gjalli upp í fellit, ok því nǽst kennir Hermundr sér sóttar ok stinga undir hǫndina, ok verða þeir at víkja aftr ferðinni, ok elnar honum sóttin. Ok er þeir koma fyrir Þorgautsstaði, þá verðr at hefja hann af baki. Er þá farit eftir presti í Síðumúla. Ok er hann kemr, þá mátti Hermundr ekki mǽla, ok var prestr þar hjá honum.

Ok einn tíma, er prestr lýtr at honum, þá lǽtr í vǫrrunum: Tvau hundruð í gili, tvau hundruð í gili.

Ok síðan andask hann. Ok lauk svá hans ǽvi, sem hér er nú sagt.

Oddr sitr nú í búi sínu með mikilli rausn ok unir vel konu sinni.

Alla þessa stund spyrsk ekki til Óspaks. Sá maðr fekk Svǫlu, er Már hét ok var Hildis son, ok rézk til bús á Svǫlustaði. Bjalfi hét bróðir hans, halfafglapi ok rammr at afli.

Bergþórr hét maðr, er bjó í Bǫðvarshólum. Hann hafði reift málit, þá er Óspakr var sekr gǫrr. Svá bar til eitt kveld í Bǫðvarshólum, þá er menn sátu við elda, at þar kom maðr ok drap á dyrr ok bað bónda út ganga. Bóndi verðr þess varr, at Óspakr er þar kominn, ok sagðisk eigi mundu út ganga. Óspakr eggjar hann mjǫk út at ganga. En hann ferr eigi því heldr út ok bannar ǫllum mǫnnum út at ganga, ok skilr svá með þeim. En um morgininn, er konur koma í fjós, þá eru þar sǽrðar níu kýr til bana. Þetta fréttisk víða.

Ok enn, er fram líða stundir, berr svá til, at maðr gengr inn á Svǫlustǫðum ok í hús þat, er Már hvílir í. Þat var snemma um morgin. Sá maðr gengr at sǽnginni ok leggr Má með saxi, svá at þegar gekk á hol.

Þetta var Óspakr. Hann kvað vísu:

Ok í því er hann snýr til dyranna, hleypr hann upp Bjalfi ok rekr á honum tǫlgukníf. Óspakr gengr til þess bǿjar, er heitir á Borgarhóli, ok lýsir þar víginu, ferr síðan á brott, ok spyrsk nú ekki til hans um hríð. Víg Márs fréttisk víða ok mǽltisk illa fyrir.

Þat bar til nýlundu, at stóðhross in beztu, er Oddr átti, fimm saman, fundusk dauð ǫll. Ok ǽtluðu menn Óspaki þat verk.

Nú er þat langa hríð, at ekki spyrsk til Óspaks. Ok um haustit, at menn gengu at geldingum, fundu þeir helli í homrum nokkurum ok þar í mann dauðan. Ok stóð hjá honum mundlaug full af blóði. Ok var þat svá svart sem tjara. Þar var Óspakr, ok hugðu menn, at sárit mundi hafa grandat honum, þat er Bjalfi veitti honum, enda farit síðan af bjargleysi. Ok lauk svá hans ǽvi. Ekki er þess getit, at eftirmál yrði um víg Márs né um víg Óspaks.

Oddr býr á Mel til elli ok þótti inn mesti ágǽtismaðr. Eru Miðfirðingar frá honum komnir, Snorri Kalfsson ok margt annat stórmenni. Jafnan síðan helzk vinátta þeirra feðga með góðri frǽndsemi. Ok lýkr þar þessi sǫgu.