Bókastaðir

Nú finnask þeir feðgar, ok var Oddr þá albúinn til hafs. Þá segir Ófeigr Oddi, at hann hefir selt þeim sjalfdœmi.

Oddr svarar: "skilsktu manna armastr við mál!"

Ófeigr segir: "eigi er enn ǫllu skemt, frændi!" Innir nú allan málavǫxt ok segir, at honum er konu heitit.

Þá þakkar hann honum liðveizluna, ok þykkir hann langt hafa fylgt um framm þat, er honum kom í hug, at vera mætti; ok segir nú, at hann skal aldri skorta fé.

"Nú skaltu fara," sagði Ófeigr, "sem þú hefir ætlat; en brullaup þitt skal vera á Mel at sex vikum."

Eptir þat skilja þeir feðgar með kærleikum; ok lætr Oddr út, ok gefr honum byr norðr á Þorgeirsfjǫrð; ok liggja þar kaupmenn fyrir áðr. Nú tók af byr, ok liggja þeir þar nøkkurar nætr. Oddi þykkir seint byrja, ok gengr upp á eitt hátt fjall ok sér, at annat veðrfall er fyrir útan; ferr aptr til knarrarins ok bað þá flytjask út ór firðinum. Austmenn spotta þá ok kóðu seint mundu at róa til Nóregs.

Oddr segir: "hvat megi til vita, nema þér bíðið vár hér?"

Ok er þeir koma út ór firðinum, þá er þegar byrr hagstøðr. Leggja þeir eigi segl fyrr en í Orkneyjum. Oddr kaupir þar malt ok korn, dvelsk þar nøkkura hríð ok býr skip sitt. Ok þegar hann er búinn, þá koma austanveðr, ok sigla þeir. Gefr þeim allvel, ok koma á Þorgeirsfjǫrð; ok vǫ́ru kaupmenn þar fyrir. Siglir Oddr vestr fyrir landit ok kømr á Miðfjǫrð: hafði hann þá í braut verit sjau vikur.

Er nú búizk til veizlu, ok skortir eigi góð tilfǫng ok gnóg. Þar kømr ok mikit fjǫlmenni: þar kom Gellir ok Egill ok mart annat stórmenni. Ferr veizlan vel framm ok skǫruliga: þóttusk menn eigi betra brullaup þegit hafa hér á landi. Ok er veizluna þraut, þá eru menn út leiddir með stórgjǫfum, ok var þar mest fé framm lagit, er Gellir átti í hlut.

Þá mælti Gellir við Odd: "þat vilda ek, at við Egil væri vel gǫrt, þvíat hann er þess makligr."

"Svá þykki mér," sagði Oddr, "sem faðir minn hafi gǫrt vel við hann áðr."

"Bœttu þó um!" segir Gellir. Ríðr Gellir nú í braut ok hans folk.

Egill ríðr í braut, ok leiðir Oddr hann á gǫtu ok þakkar honum liðveizlu: "ok mun ek eigi svá vel gøra til þín, sem vera ætti; en reka lét ek í gær suðr til Borgar sex tigu geldinga ok yxn tvau: mun þat heima þín bíða; ok skal aldri forverkum við þik gøra, meðan vit lifum báðir." Nú skiljask þeir, ok líkar Agli stórvel, ok binda sitt vinfengi. Ferr Egill heim til Borgar.

Þetta haust et sama safnar Hermundr liði ok ferr út til Hvammsleiðar ok ætlar til Borgar at brenna Egil inni. Ok er þeir koma út með Valfelli, þá heyra þeir, sem strengr gjalli, upp í fellit; ok því næst kennir Hermundr sér sóttar ok stinga undir hǫndina; ok verða þeir at víkja aptr ferðinni; ok elnar honum sóttin. Ok er þeir koma fyrir Þorgautsstaði, þá verðr at hefja hann af baki. Er þá farit eptir presti í Síðumúla. Ok er hann kømr, þá mátti Hermundr ekki mæla; ok var prestr þar hjá honum. Ok einn tíma, er prestr lýtr at honum, þá lætr í vǫrrunum: "tvau hundruð í gili, tvau hundruð í gili!" Ok síðan andask hann, ok lauk svá hans æfi, sem hér er nú sagt.

Oddr sitr nú í búi sínu með mikilli rausn ok unir vel konu sinni. Alla þessa stund spyrsk ekki til Óspaks.

Sá maðr fekk Svǫlu, er Márr hét ok var Hildis son, ok rézk til bús á Svǫlustaði. Bjálfi hét bróðir hans, halfafglapi ok rammr at afli. Bergþórr hét maðr, er bjó í Bǫðvarshólum: hann hafði reift málit, þá er Óspakr var sekr gǫrr.

Svá bar til eitt kveld í Bǫðvarshólum, þá er menn sǫ́tu við elda, at þar kom maðr ok drap á dyrr ok bað bónda út ganga. Bóndi verðr þess varr, at Óspakr er þar kominn, ok sagðisk eigi mundu út ganga. Óspakr eggjar hann mjǫk út at ganga. En hann ferr eigi því heldr út ok bannar ǫllum mǫnnum út at ganga. Ok skilr svá með þeim. En um morgininn, er konur koma í fjós, þá eru þar særðar níu kýr til bana. Þetta fréttisk víða.

Ok enn, er framm líða stundir, berr svá til, at maðr gengr inn á Svǫlustǫðum ok í hús, þat er Márr hvílir í. Þat var snemma um morgin. Sá maðr gengr at sæinginni ok leggr Má með saxi, svá at þegar gekk á hol. Þetta var Óspakr. Hann kvað vísu:

Ok í því er hann snýr til duranna, hleypr hann upp, Bjálfi, ok rekr á honum tǫlgukníf. Óspakr gengr til þess bœjar, er heitir á Borgarhóli, ok lýsir þar víginu; ferr síðan á braut, ok spyrsk nú ekki til hans um hríð. Víg Máss fréttisk víða, ok mæltisk illa fyrir.

Þat bar til nýlundu, at stóðhross en beztu, er Oddr átti, fimm saman, fundusk dauð ǫll; ok ætluðu menn Óspaki þat verk.

Nú er þat langa hríð, at ekki spyrsk til Óspaks. Ok um haustit, er menn gengu at geldingum, fundu þeir helli í hǫmrum nøkkurum ok þar í mann dauðan, ok stóð hjá honum mundlaug full af blóði, ok var þat svá svart sem tjara. Þar var Óspakr. Ok hugðu menn, at sárit mundi hafa grandat honum, þat er Bjálfi veitti honum, enda farit síðan af bjargleysi. Ok lauk svá hans æfi. Ekki er þess getit, at eptirmál yrði um víg Máss né um víg Óspaks.

Oddr býr á Mel til elli ok þótti enn mesti ágætismaðr. Eru Miðfirðingar frá honum komnir, Snorri Kalfsson ok mart annat stórmenni. Jafnan síðan helzk vinátta þeirra feðga með góðri frændsemi. Ok lýkr þar þessi sǫgu.