Bókastaðir

Nú finnask þeir feðgar, ok var Oddr þá albúinn til hafs.Nú finnask þeir feþgar, ok var Oddr þá albúenn til hafs. Þá segir Ófeigr Oddi, at hann hefir selt þeim sjalfdœmi.Þá seger Ófeigr Odde, at hann hefer selt þeim sialfdœme.

Oddr svarar: "skilsktu manna armastr við mál!"Oddr suarar: "skilsktu manna armastr viþ mál!"

Ófeigr segir: "eigi er enn ǫllu skemt, frændi!"Ófeigr seger: "eige er enn ǫllo skemt, frænde!" Innir nú allan málavǫxt ok segir, at honum er konu heitit.Inner nú allan málavǫxt ok seger, at honom er kono heitet. Þá þakkar hann honum liðveizluna, ok þykkir hann langt hafa fylgt um framm þat, er honum kom í hug, at vera mætti; ok segir nú, at hann skal aldri skorta fé.Þá þakkar hann honom liþveizlona, ok þykker hann langt hafa fylgt um framm þat, er honom kom í hug, at vera mætte; ok seger nú, at hann skal aldre skorta fé. "Nú skaltu fara," sagði Ófeigr, "sem þú hefir ætlat; en brullaup þitt skal vera á Mel at sex vikum.""Nú skaltu fara," sagþe Ófeigr, "sem þú hefer ætlat; en brullaup þitt skal vera á Mel at sex vikom."

Eptir þat skilja þeir feðgar með kærleikum; ok lætr Oddr út, ok gefr honum byr norðr á Þorgeirsfjǫrð; ok liggja þar kaupmenn fyrir áðr.Epter þat skilia þeir feþgar meþ kærleikom; ok lætr Oddr út, ok gefr honom byr norþr á Þorgeirsfiǫrþ; ok liggia þar kaupmenn fyrer áþr. Nú tók af byr, ok liggja þeir þar nøkkorar nætr.Nú tók af byr, ok liggia þeir þar nøkkorar nætr. Oddi þykkir seint byrja, ok gengr upp á eitt hátt fjall ok sér, at annat veðrfall er fyrir útan; ferr aptr til knarrarins ok bað þá flytjask út ór firðinum.Odde þykker seint byria, ok gengr upp á eitt hátt fiall ok sér, at annat veþrfall er fyrer utan; ferr aptr til knarrarens ok baþ þá flytiask út ór firþenom. Austmenn spotta þá ok kóðu seint mundu at róa til Nóregs.Austmenn spotta þá ok kóþo seint mundo at róa til Nóregs.

Oddr segir: "hvat megi til vita, nema þér bíðið vár hér?"Oddr seger: "huat mege til vita, nema þér bíþeþ vár hér?"

Ok er þeir koma út ór firðinum, þá er þegar byrr hagstøðr.Ok er þeir koma út ór firþenom, þá er þegar byrr hagstøþr. Leggja þeir eigi segl fyrr en í Orkneyium.Leggia þeir eige segl fyrr en í Orkneyiom. Oddr kaupir þar malt ok korn, dvelsk þar nøkkora hríð ok býr skip sitt.Oddr kauper þar malt ok korn, duelsk þar nøkkora hríþ ok býr skip sitt. Ok þegar hann er búinn, þá koma austanveðr, ok sigla þeir.Ok þegar hann er búenn, þá koma austanveþr, ok sigla þeir. Gefr þeim allvel, ok koma á Þorgeirsfjǫrð; ok vǫ́ru kaupmenn þar fyrir.Gefr þeim allvel, ok koma á Þorgeirsfiǫrþ; ok vǫ́ro kaupmenn þar fyrer. Siglir Oddr vestr fyrir landit ok kømr á Miðfjǫrð: hafði hann þá í braut verit sjau vikur.Sigler Oddr vestr fyrer landet ok kømr á Miþfiǫrþ: hafþe hann þá í braut veret siau vikor.

Er nú búizk til veizlu, ok skortir eigi góð tilfǫng ok gnóg.Er nú búezk til veizlo, ok skorter eige góþ tilfǫng ok gnóg. Þar kømr ok mikit fjǫlmenni: þar kom Gellir ok Egill ok mart annat stórmenni.Þar kømr ok miket fiǫlmenne: þar kom Geller ok Egell ok mart annat stórmenne. Ferr veizlan vel framm ok skǫruliga: þóttusk menn eigi betra brullaup þegit hafa hér á landi.Ferr veizlan vel framm ok skǫrolega: þóttosk menn eige betra brullaup þeget hafa hér á lande. Ok er veizluna þraut, þá eru menn út leiddir með stórgjǫfum, ok var þar mest fé framm lagit, er Gellir átti í hlut.Ok er veizlona þraut, þá ero menn út leidder meþ stórgiǫfom, ok var þar mest fé framm laget, er Geller átte í hlut.

Þá mælti Gellir við Odd: "þat vilda ek, at við Egil væri vel gǫrt, þvíat hann er þess makligr."Þá mælte Geller viþ Odd: "þat vilda ek, at viþ Egel være vel gǫrt, þuíat hann er þess maklegr."

"Svá þykki mér," sagði Oddr, "sem faðir minn hafi gǫrt vel við hann áðr.""Suá þykke mér," sagþe Oddr, "sem faþer minn hafe gǫrt vel viþ hann áþr."

"Bœttu þó um!" segir Gellir."Bœttu þó um!" seger Geller.

Ríðr Gellir nú í braut ok hans folk.Ríþr Geller nú í braut ok hans folk.

Egill ríðr í braut, ok leiðir Oddr hann á gǫtu ok þakkar honum liðveizlu: "ok mon ek eigi svá vel gøra til þín, sem vera ætti; en reka lét ek í gær suðr til Borgar sex tigu geldinga ok yxn tvau: mon þat heima þín bíða; ok skal aldri forverkum við þik gøra, meðan vit lifum báðir."Egell ríþr í braut, ok leiþer Oddr hann á gǫto ok þakkar honom liþveizlo: "ok mon ek eige suá vel gøra til þín, sem vera ætte; en reka lét ek í gær suþr til Borgar sex tigo geldinga ok yxn tuau: mon þat heima þín bíþa; ok skal aldre forverkom viþ þik gøra, meþan vit lifom báþer."

Nú skiljask þeir, ok líkar Agli stórvel, ok binda sitt vinfengi.Nú skiliask þeir, ok líkar Agle stórvel, ok binda sitt vinfenge. Ferr Egill heim til Borgar.Ferr Egell heim til Borgar.

Þetta haust et sama safnar Hermundr liði ok ferr út til Hvammsleiðar ok ætlar til Borgar at brenna Egil inni.Þetta haust et sama safnar Hermundr liþe ok ferr út til Huammsleiþar ok ætlar til Borgar at brenna Egel inne. Ok er þeir koma út með Valfelli, þá heyra þeir, sem strengr gjalli, upp í fellit; ok því næst kennir Hermundr sér sóttar ok stinga undir hǫndina; ok verða þeir at víkja aptr ferðinni; ok elnar honum sóttin.Ok er þeir koma út meþ Valfelle, þá heyra þeir, sem strengr gialle, upp í fellet; ok því næst kenner Hermundr sér sóttar ok stinga under hǫndena; ok verþa þeir at víkia aptr ferþenne; ok elnar honom sótten. Ok er þeir koma fyrir Þorgauzstaði, þá verðr at hefja hann af baki.Ok er þeir koma fyrer Þorgauzstaþe, þá verþr at hefia hann af bake. Er þá farit eptir presti í Síðomúla.Er þá faret epter preste í Síþomúla. Ok er hann kømr, þá mátti Hermundr ekki mæla; ok var prestr þar hjá honum.Ok er hann kømr, þá mátte Hermundr ekke mæla; ok var prestr þar hiá honom. Ok einn tíma, er prestr lýtr at honum, þá lætr í vǫrronum: "tvau hundruð í gili, tvau hundruð í gili!"Ok einn tíma, er prestr lýtr at honom, þá lætr í vǫrronom: "tuau hundroþ í gile, tuau hundroþ í gile!"

Ok síðan andask hann, ok lauk svá hans æfi, sem hér er nú sagt.Ok síþan andask hann, ok lauk suá hans æfe, sem hér er nú sagt.

Oddr sitr nú í búi sínu með mikilli rausn ok unir vel konu sinni.Oddr sitr nú í búe síno meþ mikelle rausn ok uner vel kono sinne.

Alla þessa stund spyrsk ekki til Óspaks.Alla þessa stund spyrsk ekke til Óspaks.

Sá maðr fekk Svǫlu, er Márr hét ok var Hildis son, ok rézk til bús á Svǫlostaði.Sá maþr fekk Suǫlo, er Márr hét ok var Hildes son, ok rézk til bús á Suǫlostaþe. Bjálfi hét bróðir hans, halfafglapi ok rammr at afli.Bialfe hét bróþer hans, halfafglape ok rammr at afle. Bergþórr hét maðr, er bjó í Bǫðvarshólum: hann hafði reift málit, þá er Óspakr var sekr gǫrr.Bergþórr hét maþr, er bió í Bǫþuarshólom: hann hafþe reift málet, þá er Óspakr var sekr gǫrr.

Svá bar til eitt kveld í Bǫðvarshólum, þá er menn sǫ́tu við elda, at þar kom maðr ok drap á dyrr ok bað bónda út ganga.Suá bar til eitt kueld í Bǫþuarshólom, þá er menn sǫ́to viþ elda, at þar kom maþr ok drap á dyrr ok baþ bónda út ganga. Bóndi verðr þess varr, at Óspakr er þar kominn, ok sagðisk eigi mundu út ganga.Bónde verþr þess varr, at Óspakr er þar komenn, ok sagþesk eige mundo út ganga. Óspakr eggjar hann mjǫk út at ganga.Óspakr eggiar hann miǫk út at ganga. Enn hann ferr eigi því heldr út ok bannar ǫllum mǫnnum út at ganga.Enn hann ferr eige því heldr út ok bannar ǫllom mǫnnom út at ganga. Ok skilr svá með þeim.Ok skilr suá meþ þeim. En um morgininn, er konur koma í fjós, þá eru þar særðar níu kýr til bana.En um morgenenn, er konor koma í fiós, þá ero þar særþar nío kýr til bana.

Þetta fréttisk víða.Þetta fréttesk víþa. Ok enn, er framm líða stundir, berr svá til, at maðr gengr inn á Svǫlostǫðum ok í hús, þat er Márr hvílir í.Ok enn, er framm líþa stunder, berr suá til, at maþr gengr inn á Suǫlostǫþom ok í hús, þat er Márr huíler í.

Þat var snemma um morgin.Þat var snemma um morgen. Sá maðr gengr at sæingenni ok leggr Má með saxi, svá at þegar gekk á hol.Sá maþr gengr at sæingenne ok leggr Má meþ saxe, suá at þegar gekk á hol. Þetta var Óspakr.

Hann kvað vísu:Hann kuaþ víso:

Ok í því er hann snýr til duranna, hleypr hann upp, Bjálfi, ok rekr á honum tǫlgokníf.Ok í þuí er hann snýr til duranna, hleypr hann upp, Bialfe, ok rekr á honom tǫlgokníf. Óspakr gengr til þess bœiar, er heitir á Borgarhóli, ok lýsir þar víginu; ferr síðan á braut, ok spyrsk nú ekki til hans um hríð.Óspakr gengr til þess bœiar, er heiter á Borgarhóle, ok lýser þar vígeno; ferr síþan á braut, ok spyrsk nú ekke til hans um hríþ. Víg Máss fréttisk víða, ok mæltisk illa fyrir.Víg Máss fréttesk víþa, ok mæltesk illa fyrer.

Þat bar til nýlundu, at stóðhross en beztu, er Oddr átti, fimm saman, fundusk dauð ǫll; ok ætluðu menn Óspaki þat verk.Þat bar til nýlundo, at stóþhross en bezto, er Oddr átte, fimm saman, fundosk dauþ ǫll; ok ætloþo menn Óspake þat verk.

Nú er þat langa hríð, at ekki spyrsk til Óspaks.Nú er þat langa hríþ, at ekke spyrsk til Óspaks. Ok um haustit, er menn gengu at geldingum, fundu þeir helli í hǫmrum nøkkorum ok þar í mann dauðan, ok stóð hjá honum mundlaug full af blóði, ok var þat svá svart sem tjara.Ok um haustet, er menn gengo at geldingom, fundo þeir helle í hǫmrom nøkkorom ok þar í mann dauþan, ok stóþ hiá honom mundlaug full af blóþe, ok var þat suá suart sem tiara. Þar var Óspakr. Ok hugðu menn, at sárit mundi hafa grandat honum, þat er Bjálfi veitti honum, enda farit síðan af bjargleysi.Ok hugþo menn, at sáret munde hafa grandat honom, þat er Bialfe veitte honom, enda faret síþan af biargleyse. Ok lauk svá hans æfi.Ok lauk suá hans æfe. Ekki er þess getit, at eptirmál yrði um víg Máss né um víg Óspaks.Ekke er þess getet, at eptermál yrþe um víg Máss né um víg Óspaks.

Oddr býr á Mel til elli ok þótti enn mesti ágætismaðr.Oddr býr á Mel til elle ok þótte enn meste ágætesmaþr. Eru Miðfirðingar frá honum komnir, Snorri Kalfs son ok mart annat stórmenni.Ero Miþfirþingar frá honom komner, Snorre Kalfs son ok mart annat stórmenne. Jafnan síðan helzk vinátta þeirra feðga með góðri frændsemi.Iafnan síþan helzk vinátta þeirra feþga meþ góþre frændseme. Ok lýkr þar þessi sǫgu.Ok lýkr þar þesse sǫgo.