Bókastaðir

Ófeigr hét maðr, er bjó vestr í Miðfirði á þeim bœ, er at Reykjum heitir.Ofeigr hét maþr, er bió vestr í Miþfirþe á þeim bœ, er at Reykiom heiter. Hann var Skíða son, en móðir hans hét Gunnlaug.Hann var Skíþa son, en móþer hans hét Gunnlaug. Móðir hennar var Járngerðr, dóttir Ófeigs Járngerðar sonar norðan ór Skǫrðum.Móþer hennar var Iárngerþr, dótter Ófeigs Iárngerþar sonar norþan ór Skǫrþom. Hann var kvæntr maðr, ok hét Þorgerðr kona hans ok var Vála dóttir, ættstór kona ok enn mesti kvenskǫrungr.Hann var kuæntr maþr, ok hét Þorgerþr kona hans ok var Vala dótter, ættstór kona ok enn meste kuenskǫrungr. Ófeigr var í ǫllu mikelmenni; en ekki var honum fjárhagrinn bœgr: átti lendur miklar, en minna lausafé.Ófeigr var í ǫllo mikelmenne; en ekke var honom fiárhagrenn bœgr: átte lendor miklar, en minna lausafé. Hann sparði við engan mann mat; en þó var mjǫk á fǫngum, þat er til búsins þurfti at hafa.Hann sparþe viþ engan mann mat; en þó var miǫk á fǫngom, þat er til búsens þurfte at hafa. Hann var þingmaðr Styrmis frá Ásgeirsǫ́, er þá þótti mestr hǫfðingi vestr þar.Hann var þingmaþr Styrmes frá Ásgeirsǫ́, er þá þótte mestr hǫfþinge vestr þar.

Ófeigr átti son við konu sinni, er Oddr hét.Ófeigr átte son viþ kono sinne, er Oddr hét. Hann var vænn maðr ok brátt vel mentr.Hann var vænn maþr ok brátt vel mentr. Ekki hafði hann mikla ǫ́st af feðr sínum.Ekke hafþe hann mikla ǫ́st af feþr sínom. Engi var hann verksmíðarmaðr.Enge var hann verksmíþarmaþr.

Váli hét maðr, er þar óx upp heima hjá Ófeigi.Vale hét maþr, er þar óx upp heima hiá Ófeige. Hann varr vænn maðr ok vinsæll.Hann varr vænn maþr ok vinsæll.

Oddr óx upp heima með feðr sínum, þar til er hann var tolf vetra gamall.Oddr óx upp heima meþ feþr sínom, þar til er hann var tolf vetra gamall. Ófeigr var fálátr lǫngum við Odd ok unni honum lítit.Ófeigr var fálátr lǫngom viþ Odd ok unne honom lítet. Sá orðrómr lagðisk á, at engi maðr þar í sveitum væri betr mentr en Oddr.Sá orþrómr lagþesk á, at enge maþr þar í sueitom være betr mentr en Oddr.

Einn tíma kømr Oddr at máli við fǫður sinn ok beiðir hann fjárframmlaga: "ok vil ek fara á braut heðan.Einn tíma kømr Oddr at mále viþ fǫþor sinn ok beiþer hann fiárframmlaga: "ok vil ek fara á braut heþan. Er á þá leið," sagði hann, "at þú leggr til mín litla sœmð.Er á þá leiþ," sagþe hann, "at þú leggr til mín litla sømþ. Em ek ok ekki nytsamligr yðru ráði."Em ek ok ekke nytsamlegr yþro ráþe."

Ófeigr svarar: "ekki mon ek minka tillǫg við þik ór því, sem þú hefir til unnit; mon ek ok því næst gøra, ok montu þá vita, hvert fullting þér er at því."Ófeigr suarar: "ekke mon ek minka tillǫg viþ þik ór þuí, sem þú hefer til unnet; mon ek ok þuí næst gøra, ok montu þá vita, huert fullting þér er at þuí."

Oddr sagði, at lítt mátti hann við þat styðjask mega; ok skilja við þat talit.Oddr sagþe, at lítt mátte hann viþ þat styþiask mega; ok skilia viþ þat talet.

Annan dag eptir tekr Oddr vað af þili ok ǫll veiðarfǫri ok tolf alnar vaðmáls.Annan dag epter tekr Oddr vaþ af þile ok ǫll veiþarfǫre ok tolf alnar vaþmáls. Hann gengr nú í braut ok kveðr engan mann.Hann gengr nú í braut ok kueþr engan mann. Hann ferr út á Vatnsnes ok ræzk þar í sveit með vermǫnnum, þiggr at þeim hagræði þau, sem hann þarf nauðsynlegast, at láni ok leigu.Hann ferr út á Vatnsnes ok ræzk þar í sueit meþ vermǫnnom, þiggr at þeim hagræþe þau, sem hann þarf nauþsynlegast, at láne ok leigo. Ok er þeir vissu ætt hans góða, en var vinsæll sjalfr, þá hætta þeir til þess at eiga at honum.Ok er þeir visso ætt hans góþa, en var vinsæll sialfr, þá hætta þeir til þess at eiga at honom. Kaupir hann nú alt í skuld ok er með þeim þau misseri í fiskeveri.Kauper hann nú alt í skuld ok er meþ þeim þau missere í fiskevere. Ok er svá sagt, at þeirra hlutr væri í bezta lagi, er Oddr var í sveit með.Ok er suá sagt, at þeirra hlutr være í bezta lage, er Oddr var í sueit meþ. Þar var hann þrjá vetr ok þrjú sumur, ok var þá svá komit, at hann hafði þá aptr goldit hverjum, þat er átti, en þó hafði hann aflat sér góz kaupeyris.Þar var hann þriá vetr ok þriú sumor, ok var þá suá komet, at hann hafþe þá aptr goldet hueriom, þat er átte, en þó hafþe hann aflat sér góz kaupeyres. Aldri vitjaði hann fǫður síns, ok svá láta þeir hvárir, sem engu ætti við aðra at skylda.Aldre vitiaþe hann fǫþor síns, ok suá láta þeir huárer, sem engo ætte viþ aþra at skylda. Oddr var vinsæll við sína félaga.Oddr var vinsæll viþ sína félaga.

Þar kømr, at hann ræzk í flutningar norðr til Stranda með farma ok kaupir sér ferju; aflar þá svá fjár.Þar kømr, at hann ræzk í flutningar norþr til Stranda meþ farma ok kauper sér ferio; aflar þá suá fiár. Nú grœðir hann brátt fé, þar til er hann á einn ferjuna; ok heldr nú svá milli Miðfjarðar ok Stranda nøkkur sumur.Nú grœþer hann brátt fé, þar til er hann á einn feriona; ok heldr nú suá mille Miþfiarþar ok Stranda nøkkor sumor. Tekr hann nú at hafa vel fé.

Þar kømr enn, at honum leiddisk sjá athǫfn.Þar kømr enn, at honom leiddesk siá athǫfn. Nú kaupir hann í skipi ok ferr útan ok er nú í kaupferðum um hríð; ok teksk enn vel til þessa ok liðmannlega.Nú kauper hann í skipe ok ferr utan ok er nú í kaupferþom um hríþ; ok teksk enn vel til þessa ok liþmannlega. Verðr honum nú enn gott bæði til fjár ok mannheilla.Verþr honom nú enn gott bæþe til fiár ok mannheilla. Þessa iðn hefir hann nú fyrir stafni, þar til er hann á einn knǫrr ok mestan hluta áhafnar; er nú í kaupferðum ok gørisk stórauðigr maðr ok ágætr.Þessa iþn hefer hann nú fyrer stafne, þar til er hann á einn knǫrr ok mestan hluta áhafnar; er nú í kaupferþom ok gøresk stórauþegr maþr ok ágætr. Hann var opt með hǫfðingjum ok tignum mǫnnum utanlanz ok virðisk þar vel, sem hann var.Hann var opt meþ hǫfþingiom ok tignom mǫnnom utanlanz ok virþesk þar vel, sem hann var. Nú gørir hann svá auðgan, at hann á tvá knǫrru í kaupferðum.Nú gører hann suá auþgan, at hann á tuá knǫrro í kaupferþom. Ok svá er sagt, at engi maðr væri í þann tíma í kaupferðum, sá er jafnauðigr væri sem Oddr.Ok suá er sagt, at enge maþr være í þann tíma í kaupferþom, sá er iafnauþegr være sem Oddr. Hann var ok farsælli en aðrir menn.Hann var ok farsælle en aþrer menn.

Aldri kom hann norðarr skipi sínu en á Eyiafjǫrð ok eigi vestarr en í Hrútafjǫrð.Aldre kom hann norþarr skipe síno en á Eyiafiǫrþ ok eige vestarr en í Hrútafiǫrþ.

Þess er getit, eitthvert sumar, at Oddr kømr skipi sínu á Hrútafjǫrð við Borðeyri ok ætlar at vera hér um vetrinn.Þess er getet, eitthuert sumar, at Oddr kømr skipe síno á Hrútafiǫrþ viþ Borþeyre ok ætlar at vera hér um vetrenn. Þá var hann beðinn af vinum sínum at staðfestask hér.Þá var hann beþenn af vinom sínom at staþfestask hér. Ok eptir bœn þeirra gørir hann svá; kaupir land í Miðfirði, þat er á Mel heitir.Ok epter bón þeirra gører hann suá; kauper land í Miþfirþe, þat er á Mel heiter. Hann eflir þar mikinn búnuð ok gørisk rausnarmaðr í búinu.Hann efler þar mikenn búnoþ ok gøresk rausnarmaþr í búeno. Ok er svá sagt, at eigi þótti um þat minna vert en um ferðir hans áðr.Ok er suá sagt, at eige þótte um þat minna vert en um ferþer hans áþr. Ok nú var engi maðr jafnágætr, sem Oddr var, fyrir norðan land.Ok nú var enge maþr iafnágætr, sem Oddr var, fyrer norþan land. Hann var betri af fé en flestir menn aðrir, góðr órlausna, við þá er hans þurftu ok í nǫnd honum vǫru; en fǫður sínum gørði hann aldri hagræði.Hann var betre af fé en flester menn aþrer, góþr órlausna, viþ þá er hans þurfto ok í nǫnd honom vǫro; en fǫþor sínom gørþe hann aldre hagræþe. Skip sitt setti hann upp í Hrútafirði.Skip sitt sette hann upp í Hrútafirþe.

Þat er sagt, at engi maðr væri jafnauðigr hér á Íslandi sem Oddr; heldr segja menn hitt, at hann hafi eigi átt minna fé en þrír, þeir er auðgastir vǫru.Þat er sagt, at enge maþr være iafnauþegr hér á Íslande sem Oddr; heldr segia menn hitt, at hann hafe eige átt minna fé en þrír, þeir er auþgaster vǫro. Í ǫllu lagi var hans fé mikit: gull ok silfr, jarðir ok ganganda fé.Í ǫllo lage var hans fé miket: gull ok silfr, iarþer ok ganganda fé. Váli, frændi hans, var með honum, hvárt sem hann var hér á landi eða utanlanz.Vale, frænde hans, var meþ honom, huárt sem hann var hér á lande eþa utanlanz. Oddr sitr nú í búi sínu með slíka sœmð, sem nú er frá sagt.Oddr sitr nú í búe síno meþ slíka sømþ, sem nú er frá sagt.

Maðr er nefndr Glúmr.Maþr er nefndr Glúmr. Hann bjó á Skriðnesenni; þat er milli Bitru ok Kollafjarðar.Hann bió á Skriþnesenne; þat er mille Bitro ok Kollafiarþar. Hann átti þá konu, er Þórdís hét; hon var dóttir Ásmundar hærulangs, fǫður Grettis Ásmundar sonar.Hann átte þá kono, er Þordís hét; hon var dótter Ásmundar hærolangs, fǫþor Grettes Ásmundar sonar. Óspakr hét son þeirra. Hann var mikill maðr vexti ok sterkr, ódæll ok uppevǫzlomikill; var brátt í flutningum milli Stranda ok norðrsveita; gørfeligr maðr ok gørisk rammr at afli.Hann var mikell maþr vexte ok sterkr, ódæll ok uppevǫzlomikell; var brátt í flutningom mille Stranda ok norþrsueita; gørfelegr maþr ok gøresk rammr at afle.

Eitt sumar kom hann í Miðfjǫrð ok seldi fang sitt.Eitt sumar kom hann í Miþfiǫrþ ok selde fang sitt. Ok einn dag fekk hann sér hest ok reið upp á Mel ok hittir Odd.Ok einn dag fekk hann sér hest ok reiþ upp á Mel ok hitter Odd. Þeir kvǫddusk ok spurðusk almæltra tíðenda.Þeir kuǫddosk ok spurþosk almæltra tíþenda.

Óspakr mælti: "á þá leið er, Oddr," sagði hann, "at góð frétt ferr um yðvart ráð: ertu mjǫk lofaðr af mǫnnum, ok allir þykkjask þeir vel komnir, er með þér eru.Óspakr mælte: "á þá leiþ er, Oddr," sagþe hann, "at góþ frétt ferr um yþuart ráþ: ertu miǫk lofaþr af mǫnnom, ok aller þykkiask þeir vel komner, er meþ þér ero. Nú vænti ek, at mér muni svá gefask; vilda ek hingat ráðask til þín."Nú vænte ek, at mér mune suá gefask; vilda ek hingat ráþask til þín."

Oddr svarar: "ekki ertu mjǫk lofaðr af mǫnnum, ok eigi ertu vinsæll: þykkir þú hafa brǫgð undir brúnum, svá sem þú ert ættborinn til."Oddr suarar: "ekke ertu miǫk lofaþr af mǫnnom, ok eige ertu vinsæll: þykker þú hafa brǫgþ under brúnom, suá sem þú ert ættborenn til."

Óspakr svarar: "haf við raun þína, en eigi sǫgn annarra! þvíat fátt er betr látit, en efni eru til.Óspakr suarar: "haf viþ raun þína, en eige sǫgn annarra! þuíat fátt er betr látet, en efne ero til. Beiði ek þik ekki gjafar at: vilda ek hafa hús þín, en fœða mik sjalfr, ok sjá þá, hversu þér gezk at."Beiþe ek þik ekke giafar at: vilda ek hafa hús þín, en fóþa mik sialfr, ok siá þá, huerso þér gezk at."

Oddr svarar: "miklir eruð þér frændr ok torsóttir, ef yðr býðr við at horfa!Oddr suarar: "mikler eroþ þér frændr ok torsótter, ef yþr býþr viþ at horfa! En við þat er þú skorar á mik til viðtǫku, þá megum vit á þat hætta vetrlangt."En viþ þat er þú skorar á mik til viþtǫko, þá megom vit á þat hætta vetrlangt."

Óspakr tekr þat með þǫkkum, ferr um haustit á Mel með feng sinn ok gørisk brátt hollr Oddi, sýslar vel um búit ok vinnr sem tveir aðrir.Óspakr tekr þat meþ þǫkkom, ferr um haustet á Mel meþ feng sinn ok gøresk brátt hollr Odde, sýslar vel um búet ok vinnr sem tueir aþrer. Oddi líkar vel við hann.Odde líkar vel viþ hann.

Líða þau misseri.Líþa þau missere. Ok er várar, býðr Oddr honum heima at vera ok kvezk svá betr þykkja.Ok er várar, býþr Oddr honom heima at vera ok kuezk suá betr þykkia. Hann vill nú ok þat. Annask Óspakr um búit, ok ferr þat stórvel framm; þykkir mǫnnum mikils um vert, hversu þessi maðr gefsk.Annask Óspakr um búet, ok ferr þat stórvel framm; þykker mǫnnom mikels um vert, huerso þesse maþr gefsk. Hann er ok vinsæll sjalfr, ok stendr nú búit með miklum blóma, ok þykkir einskis manz ráð virðolegra vera en Odz.Hann er ok vinsæll sialfr, ok stendr nú búet meþ miklom blóma, ok þykker einskes manz ráþ virþolegra vera en Odz.

Einn hlut þykkir mǫnnum at skorta, at eigi sé ráð hans með allri sœmð: at hann er maðr goðorzlauss.Einn hlut þykker mǫnnom at skorta, at eige sé ráþ hans meþ allre sómþ: at hann er maþr goþorzlauss. Var þat þá mikill siðr at taka upp ný goðorð eða kaupa.Var þat þá mikell siþr at taka upp ný goþorþ eþa kaupa. Ok nú gørði hann svá.Ok nú gørþe hann suá. Sǫfnoðusk honum skjótt þingmenn; vǫ́ru allir til hans fúsir.Sǫfnoþosk honom skiótt þingmenn; vǫ́ro aller til hans fúser. Ok er nú kyrt um hríð.Ok er nú kyrt um hríþ.

Oddi hugnar vel við Óspak, lét hann mjǫk ráða fyrir búinu.Odde hugnar vel viþ Óspak, lét hann miǫk ráþa fyrer búeno. Hann var bæði harðvirkr ok mikelvirkr ok þarfr búinu.Hann var bæþe harþvirkr ok mikelvirkr ok þarfr búeno. Líðr af vetrinn, ok hugnar Oddi nú betr við Óspak en fyrr; þvíat nú hefisk hann at fleira.Líþr af vetrenn, ok hugnar Odde nú betr viþ Óspak en fyrr; þuíat nú hefesk hann at fleira. Á haustum heimtir hann fé af fjalli, ok urðu góðar heimtur: misti einskis sauðar.Á haustom heimter hann fé af fialle, ok urþo góþar heimtor: miste einskes sauþar.

Líðr nú af vetrinn ok várar.Líþr nú af vetrenn ok várar. Lýsir Oddr því, at hann ætlar útan um sumarit, ok segir, at Váli, frændi hans, skal taka þar við búi.Lýser Oddr þuí, at hann ætlar utan um sumaret, ok seger, at Vale, frænde hans, skal taka þar viþ búe.

Váli svarar: "svá er háttat, frændi, at ek em ekki því vanr, ok vil ek heldr annask um fé okkart ok kaupeyri."Vale suarar: "suá er háttat, frænde, at ek em ekke þuí vanr, ok vil ek heldr annask um fé okkart ok kaupeyre."

Oddr snýr nú at Óspaki ok biðr hann taka við búi.Oddr snýr nú at Óspake ok biþr hann taka viþ búe.

Óspakr svarar: "þat er mér ofráð, þó at nú flytisk framm, er þú ert við."Óspakr suarar: "þat er mér ofráþ, þó at nú flytesk framm, er þú ert viþ."

Oddr leitar eptir, en Óspakr ferr undan ok er þó óðfúsi til.Oddr leitar epter, en Óspakr ferr undan ok er þó óþfúse til. Ok þar kømr, at hann biðr Odd ráða, ef hann heitr honum sinni ásjǫ ok trausti.Ok þar kømr, at hann biþr Odd ráþa, ef hann heitr honom sinne ásiǫ ok trauste. Oddr segir, at hann skal svá fara með hans eigu, sem hann verðr mestr maðr af ok vinsælastr; sagðisk þat reynt hafa, at eigi mon annarr maðr betr kunna né vilja hans fé varðveita.Oddr seger, at hann skal suá fara meþ hans eigo, sem hann verþr mestr maþr af ok vinsælastr; sagþesk þat reynt hafa, at eige mon annarr maþr betr kunna né vilia hans fé varþveita. Óspakr biðr nú á hans valdi vera.Óspakr biþr nú á hans valde vera. Lúka nú svá talinu.Lúka nú suá taleno.

Oddr býr nú skip sitt ok lætr bera vǫrǫ til.Oddr býr nú skip sitt ok lætr bera vǫrǫ til. Þetta fréttisk, ok er margtalat um.Þetta fréttesk, ok er margtalat um. Oddr þurfti eigi langan búnuð.Oddr þurfte eige langan búnoþ. Váli ferr með honum.Vale ferr meþ honom. Ok þá er hann er albúinn, leiða menn hann til skips.Ok þá er hann er albúenn, leiþa menn hann til skips. Óspakr leiddi hann í lengra lagi; ǫttu þeir mart at tala.Óspakr leidde hann í lengra lage; ǫtto þeir mart at tala.

Ok er skamt var til skips, þá mælti Oddr: "nú er sá einn hlutr, er óskilat er."Ok er skamt var til skips, þá mælte Oddr: "nú er sá einn hlutr, er óskilat er."

"Hvat er þat?" sagði Óspakr."Huat er þat?" sagþe Óspakr. "Ekki er sét fyrir goðorði mínu," sagði Oddr, "ok vil ek, at þú takir við.""Ekke er sét fyrer goþorþe míno," sagþe Oddr, "ok vil ek, at þú taker viþ."

"Á þessu er engi gegning," segir Óspakr, "em ek ekki til þess fœrr."Á þesso er enge gegning," seger Óspakr, "em ek ekke til þess førr. Hefi ek þó meira á hendr tekizk, en líkligt sé, at ek valda eða vel leysa Er þar engi maðr jafnvel til fallinn sem faðir þinn: er hann enn mesti málamaðr ok forvitri."Hefe ek þó meira á hendr tekezk, en líklegt sé, at ek valda eþa vel leysa Er þar enge maþr iafnvel til fallenn sem faþer þinn: er hann enn meste málamaþr ok forvitre."

Oddr kvezk eigi mundu honum í hendr fá: "ok vil ek, at þú takir við."Oddr kuezk eige mundo honom í hendr fá: "ok vil ek, at þú taker viþ."

Óspakr ferr undan ok vildi þó feginn.Óspakr ferr undan ok vilde þó fegenn. Oddr segir á reiði sína, ef hann tekr eigi við.Oddr seger á reiþe sína, ef hann tekr eige viþ. Ok at skilnaði þeirra tekr Óspakr við goðorðenu.Ok at skilnaþe þeirra tekr Óspakr viþ goþorþeno. Ferr Oddr nú útan, ok teksk vel hans ferð, sem vanði hans var til.Ferr Oddr nú utan, ok teksk vel hans ferþ, sem vanþe hans var til.

Óspakr ferr heim; ok var margtalat um þetta mál: þykkir Oddr mikit vald hafa þessum manni í hendr fengit.Óspakr ferr heim; ok var margtalat um þetta mál: þykker Oddr miket vald hafa þessom manne í hendr fenget.

Óspakr ríðr til þings um sumarit með flokk manna, ok teksk honum þat vel ok liðmannlega, kann þat alt vel af hǫndum at leysa, er hann skylda lǫg til, ok ríðr af þingi með sœmð.Óspakr ríþr til þings um sumaret meþ flokk manna, ok teksk honom þat vel ok liþmannlega, kann þat alt vel af hǫndom at leysa, er hann skylda lǫg til, ok ríþr af þinge meþ sømþ. Hann heldr kappsamlega sína menn, ok láta hvergi sinn hlut, ok er ekki mjǫk á þá gengit.Hann heldr kappsamlega sína menn, ok láta huerge sinn hlut, ok er ekke miǫk á þá genget. Hann er góðr ok greiðr við alla sína nágranna.Hann er góþr ok greiþr viþ alla sína nágranna. Hvergi þykkir nú minni rausn né risna á búinu en áðr; eigi skortir umsýslu, ok fara rǫ́ðin vel framm.Huerge þykker nú minne rausn né risna á búeno en áþr; eige skorter umsýslo, ok fara rǫ́þen vel framm. Líðr nú á sumarit; ríðr hann til leiðar ok helgar hana.Líþr nú á sumaret; ríþr hann til leiþar ok helgar hana. Ok er á leið haustit, ferr hann á fjall, er menn ganga at geldfé, ok verða heimtur góðar: er ríkt fylgt, ok missir einskis sauðar, hvárki fyrir sína hǫnd né Odz.Ok er á leiþ haustet, ferr hann á fiall, er menn ganga at geldfé, ok verþa heimtor góþar: er ríkt fylgt, ok misser einskes sauþar, huárke fyrer sína hǫnd né Odz.

Svá bar til um haustit, at Óspakr kom norðr í Víðidal, á Svǫlostaði.Suá bar til um haustet, at Óspakr kom norþr í Víþedal, á Suǫlostaþe. Þar bjó kona, sú er Svala hét.Þar bió kona, sú er Suala hét. Þar var honum veittr beinleiki.Þar var honom veittr beinleike. Hon var væn kona ok ung.Hon var væn kona ok ung. Hon talar til Óspaks ok biðr hann sjá um ráð sitt: "hefi ek þat frétt, at þú ert búmaðr mikill."Hon talar til Óspaks ok biþr hann siá um ráþ sitt: "hefe ek þat frétt, at þú ert búmaþr mikell."

Hann tók því vel; ok tala þau mart.Hann tók þuí vel; ok tala þau mart. Felzk hvárt ǫðru vel í geð, ok litusk þau vel til ok blíðliga.Felzk huárt ǫþro vel í geþ, ok litosk þau vel til ok blíþlega. Ok þar kømr tali þeirra, at hann spyrr, hverr ráða eigi fyrir kosti hennar.Ok þar kømr tale þeirra, at hann spyrr, huerr ráþa eige fyrer koste hennar. "Engi maðr er mér skyldri," segir hon, "sá er nøkkurs er verðr, en Þórarinn Langdœlagoði enn spaki.""Enge maþr er mér skyldre," seger hon, "sá er nøkkors er verþr, en Þórarenn Langdœlagoþe enn spake."

Síðan ríðr Óspakr til fundar við Þórarinn, ok er þar tekit við honum vel at eins.Síþan ríþr Óspakr til fundar viþ Þórarenn, ok er þar teket viþ honom vel at eins. Hann hefir nú uppi sitt erendi ok biðr Svǫlu.Hann hefer nú uppe sitt erende ok biþr Suǫlo.

Þórarinn svarar: "ekki kann ek at girnask til þíns mægis.Þórarenn suarar: "ekke kann ek at girnask til þíns mæges. Er margtalat um þínar meðferðir.Er margtalat um þínar meþferþer. Kann ek þat sjá, at ekki má í tveimr hǫndum hafa við slíka menn: annathvárt at taka upp bú hennar ok láta hana fara hingat, ella monuð it gøra, sem ykkr líkar.Kann ek þat siá, at ekke má í tueimr hǫndom hafa viþ slíka menn: annathuárt at taka upp bú hennar ok láta hana fara hingat, ella monoþ it gøra, sem ykkr líkar. Nú mon ek mér engu af skipta, ok kalla ek ekki þetta mitt ráð."Nú mon ek mér engo af skipta, ok kalla ek ekke þetta mitt ráþ."

Eptir þetta ferr Óspakr á braut ok kømr á Svǫlostaði ok segir henni svá búit.Epter þetta ferr Óspakr á braut ok kømr á Suǫlostaþe ok seger henne suá búet. Nú gøra þau ráð sitt, ok fastnar hon sik sjǫlf, ok ferr hon með honum á Mel; en þau eiga bú á Svǫlostǫðum ok fá menn til fyrir at vera.Nú gøra þau ráþ sitt, ok fastnar hon sik siǫlf, ok ferr hon meþ honom á Mel; en þau eiga bú á Suǫlostǫþom ok fá menn til fyrer at vera. Nú er Óspakr á Mel ok helt rausn í búinu.Nú er Óspakr á Mel ok helt rausn í búeno. Hann þótti þó vera ódældarmaðr míkill.Hann þótte þó vera ódældarmaþr míkell.

Nú líðr af vetrinn, ok um sumarit kom Oddr út í Hrútafirði: hafði honum enn orðit gott til fjár ok mannheilla; kømr heim á Mel ok lítr yfir eignir sínar: þykkir vel varðveitzk hafa, ok gezk vel at.Nú líþr af vetrenn, ok um sumaret kom Oddr út í Hrútafirþe: hafþe honom enn orþet gott til fiár ok mannheilla; kømr heim á Mel ok lítr yfer eigner sínar: þykker vel varþveitzk hafa, ok gezk vel at. Líðr nú á sumarit.Líþr nú á sumaret.

Þat er eitt sinn, at Oddr vekr til við Óspak, at vel mundi fallit, at hann tœki við goðorði sínu.Þat er eitt sinn, at Oddr vekr til viþ Óspak, at vel munde fallet, at hann tœke viþ goþorþe síno.

Óspakr sagði: "já," segir hann, "þar er sá hlutr, er ek var ófúsastr til með at fara ok sízt til fœrr.Óspakr sagþe: "iá," seger hann, "þar er sá hlutr, er ek var ófúsastr til meþ at fara ok sízt til fǫrr. Em ek þess ok albúinn.Em ek þess ok albúenn. En þat ætla ek mǫnnum þó tíðast, at þat sé gǫrt annathvárt á leiðum eða þingum."En þat ætla ek mǫnnom þó tíþast, at þat sé gǫrt annathuárt á leiþom eþa þingom."

Oddr svarar: "þat má vel vera."Oddr suarar: "þat má vel vera."

Líðr nú á sumarit at leiðinni framm.Líþr nú á sumaret at leiþenne framm. Ok leiðar morgininn, er Oddr vaknar, litask hann um ok sér fátt manna í skálanum — hefir hann sofit fast ok lengi —, spratt upp ok veit, at menn eru gǫrsamlega ór skálanum.Ok leiþar morgenenn, er Oddr vaknar, litask hann um ok sér fátt manna í skálanom — hefer hann sofet fast ok lenge —, spratt upp ok veit, at menn ero gǫrsamlega ór skálanom. Honum þótti þetta undarligt, ok talar þó fátt; hann býsk um ok nøkkorir menn með honum, ok ríða nú til leiðarennar.Honom þótte þetta undarlegt, ok talar þó fátt; hann býsk um ok nøkkorer menn meþ honom, ok ríþa nú til leiþarennar. Ok er þeir kómu þar, þá var þar mart manna fyrir, ok vǫru þá mjǫk braut búnir, ok var helguð leiðin.Ok er þeir kómo þar, þá var þar mart manna fyrer, ok vǫro þá miǫk braut búner, ok var helgoþ leiþen. Oddi bregðr nú í brún; þykkir undarlig þessi tiltekja.Odde bregþr nú í brún; þykker undarleg þesse tiltekia. Fara menn heim, ok líða þaðan nøkkorir dagar.Fara menn heim, ok líþa þaþan nøkkorer dagar.

Þat var enn einn dag, er Oddr sat undir borði ok Óspakr gegnt honum; ok er minzt varir, hleypr Oddr undan borðinu ok at Óspaki ok hefir reidda øxi í hendi sér: biðr hann nú laust láta goðorðit.Þat var enn einn dag, er Oddr sat under borþe ok Óspakr gegnt honom; ok er minzt varer, hleypr Oddr undan borþeno ok at Óspake ok hefer reidda øxe í hende sér: biþr hann nú laust láta goþorþet.

Óspakr svarar: "eigi montu þurfa með svá miklu kappi at sœkja!Óspakr suarar: "eige montu þurfa meþ suá miklo kappe at sœkia! Þegar hefir þú goðorð, er þú vill, ok vissa ek eigi, at þér væri alvara við at taka."Þegar hefer þú goþorþ, er þú vill, ok vissa ek eige, at þér være alvara viþ at taka."

Rétti hann þá framm hǫndina ok fekk Oddi goðorðit.Rétte hann þá framm hǫndena ok fekk Odde goþorþet.

Var nú kyrt um hríð; ok heðan af gørisk fátt með þeim Oddi ok Óspaki; er Óspakr heldr ýgr viðskiptis.Var nú kyrt um hríþ; ok heþan af gøresk fátt meþ þeim Odde ok Óspake; er Óspakr heldr ýgr viþskiptes. Grunar menn um, at Óspakr mundi hafa ætlat sér goðorðit at hafa, en eigi Oddi, ef eigi hefði verit kúgat af honum, at hann mætti undan komask.Grunar menn um, at Óspakr munde hafa ætlat sér goþorþet at hafa, en eige Odde, ef eige hefþe veret kúgat af honom, at hann mætte undan komask. Nú verðr ekki af bús umsýslonni: Oddr kveðr hann at engu.Nú verþr ekke af bús umsýslonne: Oddr kueþr hann at engo. Mæltusk þeir ok ekki við.Mæltosk þeir ok ekke viþ.

Þat var einn dag, at Óspakr býr ferð sína.Þat var einn dag, at Óspakr býr ferþ sína. Oddr lætr, sem hann viti þat eigi: skiljask þeir svá, at hvárgi kveðr annan.Oddr lætr, sem hann vite þat eige: skiliask þeir suá, at huárge kueþr annan. Óspakr ferr nú á Svǫlostaði til bús síns.Óspakr ferr nú á Suǫlostaþe til bús síns. Oddr lætr nú, sem ekki sé at orðit.Oddr lætr nú, sem ekke sé at orþet. Ok er nú kyrt um hríð.Ok er nú kyrt um hríþ.

Þess er getit, at um haustit fara menn á fjall, ok skaut mjǫk í tvau horn um heimtur Odz, frá því er verit hafði.Þess er getet, at um haustet fara menn á fiall, ok skaut miǫk í tuau horn um heimtor Odz, frá því er veret hafþe. Hann skorti at haustheimtu fjóra tigu geldinga ok þá alla, er beztir vǫ́ru af fé hans.Hann skorte at haustheimto fióra tigo geldinga ok þá alla, er bezter vǫ́ro af fé hans. Er nú víða leitat um fjǫll ok heiðar, ok finnask eigi.Er nú víþa leitat um fiǫll ok heiþar, ok finnask eige. Undarligt þótti þetta vera, þvíat Oddr þótti féauðnomaðr meiri en aðrir menn.Undarlegt þótte þetta vera, þuíat Oddr þótte féauþnomaþr meire en aþrer menn. Svá mikill atrekandi var gǫrr um leitena, at bæði var leitat til annarra heraða ok heima; ok gørði eigi.Suá mikell atrekande var gǫrr um leitena, at bæþe var leitat til annarra heraþa ok heima; ok gørþe eige. Ok um síðir dofnar enn yfir þessu; ok var þó margrœtt um, hverju gegna mundi.Ok um síþer dofnar enn yfer þesso; ok var þó margrœtt um, huerio gegna munde.

Oddr var ekki glaðr um vetrinn.Oddr var ekke glaþr um vetrenn.

Váli, frændi hans, frétti hann, hví hann væri óglaðr: "eða hvárt þykki þér svá mikit geldinga hvarfit? ok ertu eigi þá mikill borði, ef þik hryggir slíkt."Vale, frænde hans, frétte hann, huí hann være óglaþr: "eþa huárt þykke þér suá miket geldinga huarfet? ok ertu eige þá mikell borþe, ef þik hrygger slíkt."

Oddr svarar: "eigi hryggir mik geldinga hvarfit.Oddr suarar: "eige hrygger mik geldinga huarfet. En hitt þykki mér verra, er ek veit eigi, hverr stolit hefir."En hitt þykke mér verra, er ek veit eige, huerr stolet hefer."

"Þykki þér þat víst," segir Váli, "at þat mon af orðit? eða hvar horfir þú á helzt?""Þykke þér þat víst," seger Vale, "at þat mon af orþet? eþa huar horfer þú á helzt?"

Oddr svarar: "ekki er því at leyna, at ek ætla Óspak stolit hafa."Oddr suarar: "ekke er þuí at leyna, at ek ætla Óspak stolet hafa."

Váli svarar: "fersk nú vinátta ykkur, frá því er þú settir hann yfir alt þitt góz."Vale suarar: "fersk nú vinátta ykkor, frá þuí er þú setter hann yfer alt þitt góz."

Oddr kvað þat verit hafa et mesta glapræði ok vǫnum betr tekizk hafa.Oddr kuaþ þat veret hafa et mesta glapræþe ok vǫnom betr tekezk hafa.

Váli mælti: "margra manna mál var þat, at þat væri undarligt.Vale mælte: "margra manna mál var þat, at þat være undarlegt. Nú vil ek, at þú snúir eigi svá skjótt málinu til áfellis honum: er þat hætt við orði, at ómerkelega þykki verða.Nú vil ek, at þú snúer eige suá skiótt máleno til áfelles honom: er þat hætt viþ orþe, at ómerkelega þykke verþa. Nú skolum vit því saman kaupa," sagði Váli, "at þú skalt mik láta fyrir ráða, hversu at er farit; en ek skal verða víss ens sanna."Nú skolom vit þuí saman kaupa," sagþe Vale, "at þú skalt mik láta fyrer ráþa, huerso at er faret; en ek skal verþa víss ens sanna."

Nú kaupa þeir þessu.Nú kaupa þeir þesso.

Váli býr nú ferð sína ok ferr með varning sinn; ríðr út til Vatnsdals ok Langadals ok selr varninginn.Vale býr nú ferþ sína ok ferr meþ varning sinn; ríþr út til Vatnsdals ok Langadals ok selr varningenn. Var hann vinsæll ok tillagagóðr.Var hann vinsæll ok tillagagóþr. Hann ferr nú leið sína, þar til er hann kømr á Svǫlostaði, ok fekk þar góðar viðtǫkur.Hann ferr nú leiþ sína, þar til er hann kømr á Suǫlostaþe, ok fekk þar góþar viþtǫkor. Óspakr var allkátr. Váli bjósk þaðan um morgininn.Vale biósk þaþan um morgenenn. Óspakr leiddi hann ór garði ok frétti margs frá Oddi.Óspakr leidde hann ór garþe ok frétte margs frá Odde. Váli sagði gott af hans ráði.Vale sagþe gott af hans ráþe. Óspakr lét vel yfir honum ok kvað hann vera rausnarmann mikinn: "eða er hann fyrir skoðum orðinn í haust?"Óspakr lét vel yfer honom ok kuaþ hann vera rausnarmann mikenn: "eþa er hann fyrer skoþom orþenn í haust?"

Váli kvað þat satt vera.Vale kuaþ þat satt vera. "Hverjar eru getur á um sauða hvarfit? hefir Oddr lengi fégefinn verit hér til.""Hueriar ero getor á um sauþa huarfet? hefer Oddr lenge fégefenn veret hér til."

Váli svarar: "eigi er þat á eina leið.Vale suarar: "eige er þat á eina leiþ. Sumir ætla, at vera muni af mannavǫldum."Sumer ætla, at vera mune af mannavǫldom."

Óspakr segir: "ætlanda er slíkt; ok er eigi margra brǫgð."Óspakr seger: "ætlanda er slíkt; ok er eige margra brǫgþ."

"Svá er ok," segir Váli."Suá er ok," seger Vale.

Óspakr mælti: "hefir Oddr nøkkorar getur á?"Óspakr mælte: "hefer Oddr nøkkorar getor á?"

Váli mælti: "fátalaðr er hann til; en þó er fjǫlrœtt um af ǫðrum mǫnnum, hverju gegna muni."Vale mælte: "fátalaþr er hann til; en þó er fiǫlrœtt um af ǫþrom mǫnnom, huerio gegna mune."

"Þat er eptir vǫnum", sagði Óspakr."Þat er epter vǫnom", sagþe Óspakr. "Á þá leið er", sagði Váli, "er þó hǫfum vit þetta talat, at þat vilja sumir menn kalla eigi óvænt, at vera muni af þínum vǫldum: draga menn þat saman, er it skilðuð stuttlega, en hvarfit varð eigi miklu síðarr.""Á þá leiþ er", sagþe Vale, "er þó hǫfom vit þetta talat, at þat vilia sumer menn kalla eige óvænt, at vera mune af þínom vǫldom: draga menn þat saman, er it skilþoþ stuttlega, en huarfet varþ eige miklo síþarr."

Óspakr svarar: "eigi varði mik, at þú mundir slíkt mæla! ok ef vit værim eigi slíkir vinir, þá munda ek þessa sárlega hefna."Óspakr suarar: "eige varþe mik, at þú munder slíkt mæla! ok ef vit værem eige slíker viner, þá munda ek þessa sárlega hefna."

Váli svarar: "eigi þarftu þessa at dylja eða svá óðr við at verða!Vale suarar: "eige þarftu þessa at dylia eþa suá óþr viþ at verþa! Eigi mon þetta af þér bera; ok hefi ek sét yfir ráð þitt, ok sé ek þat, at miklu hefir þú meiri fǫng, en líkligt sé, at vel muni fengit."Eige mon þetta af þér bera; ok hefe ek sét yfer ráþ þitt, ok sé ek þat, at miklo hefer þú meire fǫng, en líklegt sé, at vel mune fenget."

Óspakr svarar: "eigi mon svá reynask! ok eigi veit ek, hvat tala fjándmenn várir, er slíkt tala vinernir."Óspakr suarar: "eige mon suá reynask! ok eige veit ek, huat tala fiándmenn várer, er slíkt tala vinerner."

Váli svarar: "þetta er ok ekki af fjándskap mælt af mér við þik, er þú heyrir einn á.Vale suarar: "þetta er ok ekke af fiándskap mælt af mér viþ þik, er þú heyrer einn á. Nú ef þú gørir svá, sem ek vil, ok gangir við fyrir mér, þá mon þér létt falla; þvíat ek skal setja ráð til þess: ek hefi seldan varning minn víða um sveitir; mon ek segja, at þú hafir við tekit ok keypt þér með slátr ok aðra hluti: mon þat engi maðr mistrúa.Nú ef þú gører suá, sem ek vil, ok ganger viþ fyrer mér, þá mon þér létt falla; þuíat ek skal setia ráþ til þess: ek hefe seldan varning minn víþa um sueiter; mon ek segia, at þú hafer viþ teket ok keypt þér meþ slátr ok aþra hlute: mon þat enge maþr mistrúa. Skal ek svá til haga, at þér verði engi ósœmð at þessu, ef þú fylgir mínu ráði at."Skal ek suá til haga, at þér verþe enge ósœmþ at þesso, ef þú fylger míno ráþe at."

Óspakr sagðisk eigi mundu við ganga.Óspakr sagþesk eige mundo viþ ganga. "Þá mon fara verr", segir Váli, "ok veldr þú sjalfr.""Þá mon fara verr", seger Vale, "ok veldr þú sialfr."

Síðan skiljask þeir, ok ferr Váli heim.Síþan skiliask þeir, ok ferr Vale heim. Oddr spyrr, hvers hann hefði víss orðit um sauða hvarfit.Oddr spyrr, huers hann hefþe víss orþet um sauþa huarfet. Váli lét sér fátt um finnask.Vale lét sér fátt um finnask.

Oddr mælti: "nú þarf eigi við at dyljask, at Óspakr hefir stolit; þvíat þú mundir hann gjarna undan bera, ef þú mættir."Oddr mælte: "nú þarf eige viþ at dyliask, at Óspakr hefer stolet; þuíat þú munder hann giarna undan bera, ef þú mætter."

Er nú kyrt um vetrinn.Er nú kyrt um vetrenn. Ok er váraði ok stefnodagar kómu, þá ferr Oddr með tuttugu menn, þar til er hann kom mjǫk at garði á Svǫlostǫðum.Ok er váraþe ok stefnodagar kómo, þá ferr Oddr meþ tuttogo menn, þar til er hann kom miǫk at garþe á Suǫlostǫþom.

Þá mælti Váli við Odd: "nú skoluð þér láta taka niðr hesta yðra, en ek mon ríða til húss ok hitta Óspak ok vita, ef hann vili sættask ok þurfi málit eigi framm at hafa."Þá mælte Vale viþ Odd: "nú skoloþ þér láta taka niþr hesta yþra, en ek mon ríþa til húss ok hitta Óspak ok vita, ef hann vile sættask ok þurfe málet eige framm at hafa."

Nú gøra þeir svá.Nú gøra þeir suá. Váli ríðr heim.Vale ríþr heim. Ekki var manna úti.Ekke var manna úte. Opnar vǫ́ru dyrr.Opnar vǫ́ro dyrr. Gengr Váli inn.Gengr Vale inn. Myrkt var í húsum.Myrkt var í húsom. Ok er minzt varir, hleypr maðr ór setinu ok høggr milli herða Vála, svá at hann fell þegar.Ok er minzt varer, hleypr maþr ór seteno ok høggr mille herþa Vala, suá at hann fell þegar.

Váli mælti: "forða þér, vesall maðr! þvíat Oddr er skamt frá garði ok ætlar at drepa þik.Vale mælte: "forþa þér, vesall maþr! þuíat Oddr er skamt frá garþe ok ætlar at drepa þik. Send konu þína á fund Odz, ok segi hon, at vit sém sáttir, ok hafir þú gengit við málinu, en ek sé farinn at fjárreiðum mínum út í dali."Send kono þína á fund Odz, ok sege hon, at vit sém sátter, ok hafer þú genget viþ máleno, en ek sé farenn at fiárreiþom mínom út í dale."

Þá mælti Óspakr: "þetta er et versta verk orðit! hafða ek Oddi þetta ætlat, en eigi þér."Þá mælte Óspakr: "þetta er et versta verk orþet! hafþa ek Odde þetta ætlat, en eige þér."

Svala hittir nú Odd ok segir þá sátta, Óspak ok Vála: "ok bað Váli þik aptr hverfa."Suala hitter nú Odd ok seger þá sátta, Óspak ok Vala: "ok baþ Vale þik aptr huerfa."

Oddr trúir þessu ok ríðr heim.Oddr trúer þesso ok ríþr heim. Váli lét líf sitt, ok var flutt lík hans á Mel.Vale lét líf sitt, ok var flutt lík hans á Mel.

Oddi þóttu þetta mikil tíðendi ok ill.Odde þótto þetta mikel tíþende ok ill. Fær hann af þessu óvirðing, ok þótti slyslega tekizk hafa.Fær hann af þesso óvirþing, ok þótte slyslega tekezk hafa.

Nú hverfr Óspakr á braut, svá at eigi vitu menn, hvat af honum verðr.Nú huerfr Óspakr á braut, suá at eige vito menn, huat af honom verþr.

Nú er frá því at segja, at Oddr býr mál þetta til þings ok kveðr heiman níu búa.Nú er frá þuí at segia, at Oddr býr mál þetta til þings ok kueþr heiman nío búa. Þat verðr til tíðenda, at maðr andask ór kvǫðenni.Þat verþr til tíþenda, at maþr andask ór kuǫþenne. Oddr kveðr annan í staðinn.Oddr kueþr annan í staþenn. Fara menn nú til þings; ok er þar kyrt framan til dóma. Ok er dómar fara út, hefir Oddr framm vígsmálit; ok teksk honum þat greitt, ok er nú boðit til varna.Ok er dómar fara út, hefer Oddr framm vígsmálet; ok teksk honom þat greitt, ok er nú boþet til varna.

Skamt í braut frá dómonum sǫ́tu þeir hǫfðingjarnir, Styrmir ok Þórarinn, með flokk sinn.Skamt í braut frá dómonom sǫ́to þeir hǫfþingiarner, Styrmer ok Þórarenn, meþ flokk sinn.

Þá mælti Styrmir við Þórarinn: "nú er til varna boðit um vígsmálit; eða vill þú nøkkur andsvǫr veita þessu máli?"Þá mælte Styrmer viþ Þórarenn: "nú er til varna boþet um vígsmálet; eþa vill þú nøkkor andsuǫr veita þesso mále?"

Þórarinn svarar: "engu mon ek mér þar af skipta; þvíat mér sýnisk Odd nóg nauðsyn til reka at mæla eptir slíkan mann, sem Váli var, en sá fyrir hafðr, at ek ætla, at sé enn versti maðr."Þórarenn suarar: "engo mon ek mér þar af skipta; þuíat mér sýnesk Odd nóg nauþsyn til reka at mæla epter slíkan mann, sem Vale var, en sá fyrer hafþr, at ek ætla, at sé enn verste maþr."

"Já," sagði Styrmir, "eigi er maðrinn góðr víst; en þó er þér nøkkurr vandi á við hann.""Iá," sagþe Styrmer, "eige er maþrenn góþr víst; en þó er þér nøkkorr vande á viþ hann."

"Ekki hirði ek þat," sagði Þórarinn."Ekke hirþe ek þat," sagþe Þórarenn.

Styrmir mælti: "á hitt er at líta, at yðvart vandræði mon verða ok þá miklu meira ok torveldra, ef hann verðr sekr; ok sýnisk mér ásjámál vera, ok leitum í nøkkorra ráða; þvíat sjóm vit báðir vǫrn í málinu."Styrmer mælte: "á hitt er at líta, at yþuart vandræþe mon verþa ok þá miklo meira ok torveldra, ef hann verþr sekr; ok sýnesk mér ásiámál vera, ok leitom í nøkkorra ráþa; þuíat sióm vit báþer vǫrn í máleno."

"Fyrir lǫngu sá ek þat," segir Þórarinn, "ok lízk mér þó eigi ráðligt at seinka málit.""Fyrer lǫngo sá ek þat," seger Þórarenn, "ok lízk mér þó eige ráþlegt at seinka málet."

Styrmir mælti: "til þín kømr þó mest! ok þat mono menn tala, at þér verði lítilmannliga, ef framm ferr málit, en vǫrnin sé brýn.Styrmer mælte: "til þín kømr þó mest! ok þat mono menn tala, at þér verþe lítelmannlega, ef framm ferr málet, en vǫrnen sé brýn. Er þat ok mála sannast, at vel væri, þótt Oddr vissi, at fleiri eru nøkkurs verðir en hann einn: trøðr hann oss alla undir fótum ok þingmenn vára, svá at hans eins er getit.Er þat ok mála sannast, at vel være, þótt Oddr visse, at fleire ero nøkkors verþer en hann einn: trøþr hann oss alla under fótom ok þingmenn vára, suá at hans eins er getet. Sakar eigi, at hann reyni, hversu lǫgkœnn hann er!"Sakar eige, at hann reyne, huerso lǫgkǫnn hann er!"

Þórarinn svarar: "þú skalt ráða, ok þér mon ek at veita.Þórarenn suarar: "þú skalt ráþa, ok þér mon ek at veita. En eigi er þetta góðvænligt, ok mon illan enda eiga."En eige er þetta góþvænlegt, ok mon illan enda eiga."

"Ekki má at því fara!" sagði Styrmir; sprettr upp ok gengr at dómum; spyrr, hvat þar fari framm mǫlum manna."Ekke má at þuí fara!" sagþe Styrmer; sprettr upp ok gengr at dómom; spyrr, huat þar fare framm mǫlom manna. Honum er þat sagt.Honom er þat sagt.

Styrmir mælti: "Svá er háttat, Oddr! at varnir eru fundnar í máli þínu, ok hefir þú rangt til búit málit: kvatt heiman tíu búa; er þat lǫgleysa: áttir þú þat á þingi at gøra, en eigi í heraði.Styrmer mælte: "Suá er háttat, Oddr! at varner ero fundnar í mále þíno, ok hefer þú rangt til búet málet: kuatt heiman tío búa; er þat lǫgleysa: átter þú þat á þinge at gøra, en eige í heraþe. Gǫr nú annathvárt: gakk frá dóminum við svá búit, eða vér monum fœra framm vǫrnina!"Gør nú annathuárt: gakk frá dómenom viþ suá búet, eþa vér monom fœra framm vǫrnena!"

Oddr þagnar ok hugsar málit; finnr, at satt er; gengr frá dóminum með flokk sinn ok heim til búðar.Oddr þagnar ok hugsar málet; finnr, at satt er; gengr frá dómenom meþ flokk sinn ok heim til búþar. Ok er hann kømr í búðarsundit, þá gengr maðr í mót honum; sá er við aldr.Ok er hann kømr í búþarsundet, þá gengr maþr í mót honom; sá er viþ aldr. Hann var í svartri ermakǫpu, ok var hon komin at sliti; ein var ermr á kǫponni, ok horfði sú á bak aptr.Hann var í suartre ermakǫpo, ok var hon komen at slite; ein var ermr á kǫponne, ok horfþe sú á bak aptr. Hann hafði í hendi staf ok brodd í; hafði síða hettona ok rak undan skygnur, stappaði niðr stafnum ok fór heldr bjúgr.Hann hafþe í hende staf ok brodd í; hafþe síþa hettona ok rak undan skygnor, stappaþe niþr stafnom ok fór heldr biúgr. Þar var kominn Ófeigr karl, faðir hans.Þar var komenn Ófeigr karl, faþer hans.

Þá mælti Ófeigr: "snemma gangið þér frá dómum!" sagði hann, "ok er yðr eigi einn hlutr vel gefinn, at svá er alt snarligt ok snǫforligt um yðr.Þá mælte Ofeigr: "snemma gangeþ þér frá dómom!" sagþe hann, "ok er yþr eige einn hlutr vel gefenn, at suá er alt snarlegt ok snǫforlegt um yþr. Eða er hann sekr, Óspakr?"Eþa er hann sekr, Óspakr?"

"Nei," sagði Oddr, "eigi er hann sekr.""Nei," sagþe Oddr, "eige er hann sekr."

Ófeigr mælti: "eigi er þat hǫfðingligt at ginna mik gamlan! eða hví mundi hann eigi sekr? var hann eigi saðr at sǫkinni?"Ófeigr mælte: "eige er þat hǫfþinglegt at ginna mik gamlan! eþa huí munde hann eige sekr? var hann eige saþr at sǫkenne?"

"Saðr víst," segir Oddr."Saþr víst," seger Oddr. "Hvat er þá?" segir Ófeigr, "ek hugða, at hann mætti bíta sǫkin."Huat er þá?" seger Ófeigr, "ek hugþa, at hann mætte bíta sǫken. Eða var hann eigi banamaðr Vála?"Eþa var hann eige banamaþr Vala?"

"Engi mælir því í mót," sagði Oddr."Enge mæler þuí í mót," sagþe Oddr.

Ófeigr mælti: "hví er hann þá eigi sekr?"Ófeigr mælte: "huí er hann þá eige sekr?"

Oddr svarar: "vǫrn fanzk í málinu, ok fell niðr."Oddr suarar: "vǫrn fanzk í máleno, ok fell niþr."

Ófeigr mælti: "hví mundi vǫrn finnask í máli svá auðigs manz?"Ófeigr mælte: "huí munde vǫrn finnask í mále suá auþegs manz?"

"Þat kǫlluðu þeir, at rangt væri heiman búit," segir Oddr."Þat kǫlloþo þeir, at rangt være heiman búet," seger Oddr. "Eigi mon þat vera, er þú fórt með málit," sagði Ófeigr, "en vera kann, at þér sé meirr lagðr fésnúðr ok ferðir en allgott tilstilli um málaferli."Eige mon þat vera, er þú fórt meþ málet," sagþe Ófeigr, "en vera kann, at þér sé meirr lagþr fésnúþr ok ferþer en allgott tilstille um málaferle. En þó ætla ek, at þú berir nú eigi satt upp fyrir mik."En þó ætla ek, at þú berer nú eige satt upp fyrer mik."

Oddr svarar: "ek hirði aldri, hvárt þú trúir eða eigi."Oddr suarar: "ek hirþe aldre, huárt þú trúer eþa eige."

"Svá kann vera," sagði Ófeigr, "en þegar vissa ek, er þú fórt heiman ór heraði, at rangt var til búit málit; en þú þóttisk þér œrinn einn ok vildir engan mann at spyrja: nú montu ok vera þér nógr einn um þetta mál."Suá kann vera," sagþe Ófeigr, "en þegar vissa ek, er þú fórt heiman ór heraþe, at rangt var til búet málet; en þú þóttesk þér ørenn einn ok vilder engan mann at spyria: nú montu ok vera þér nógr einn um þetta mál. Er nú bæði, at þér mon vel takask, enda er slíkum allvant um, er alt þykkir lágt hjá sér."Er nú bæþe, at þér mon vel takask, enda er slíkom allvant um, er alt þykker lágt hiá sér."

Oddr svarar: "þat er þó sýnna, at eigi verði at þér gagn."Oddr suarar: "þat er þó sýnna, at eige verþe at þér gagn."

Ófeigr mælti: "sú ein er nú hjǫlpin í þínu máli, ef þú nýtr mín við.Ófeigr mælte: "sú ein er nú hiǫlpen í þíno mále, ef þú nýtr mín viþ. Eða hversu fésparr mundir þú nú vera, ef nøkkurr leiðrétti málit?"Eþa huerso fésparr munder þú nú vera, ef nøkkorr leiþrétte málet?"

Oddr svarar: "ekki sperða ek fé, ef nøkkurr vildi ganga í málit."Oddr suarar: "ekke sperþa ek fé, ef nøkkorr vilde ganga í málet."

Ófeigr mælti: "þá láttu koma í hendr karli þessum sjóð nøkkurn digran; þvíat margra manna augu verða féskjǫlg."Ófeigr mælte: "þá láttu koma í hendr karle þessom sióþ nøkkorn digran; þuíat margra manna augo verþa féskiǫlg."

Oddr fær honum mikinn fésjóð.Oddr fær honom mikenn fésióþ.

Þá spurði Ófeigr: "hvárt var framm fœrð lǫgvǫrnin eða eigi?"Þá spurþe Ófeigr: "huárt var framm fœrþ lǫgvǫrnen eþa eige?"

"Fyrri gengum vér frá dómonum," sagði Oddr."Fyrre gengom vér frá dómonom," sagþe Oddr.

Ófeigr svarar: "þat eina heldr framm, er þú gørðir óvitandi!"Ófeigr suarar: "þat eina heldr framm, er þú gørþer óvitande!"

Nú skiljask þeir, ok gengr Oddr heim til búðar sinnar.Nú skiliask þeir, ok gengr Oddr heim til búþar sinnar.