Maðr hét Ívarr, upplenzkr at ætt ok ættgöfugr, hann kom til hirðar Íngjalds konúngs, ok tók hann vel við honum;Maðr hèt Ívarr, upplenzkr at ætt ok ættgöfugr, hann kom til hirðar Íngjalds konúngs, ok tók hann vel við honum; ekki var hann þar þá, at Án var með konúngi. Ívarr var gjörfiligr maðr; hann lagði hug mikinn á Ásu, ok hafði tilmæli við hana um ráðahag. Konúngr tók því seinliga; þau töluðu þetta mál með sér.þau töluðu þetta mál með sèr.
Konúngr mælti þá: mjök leitar þú eptir þessu, ok mun ek gjöra á kost; þú skalt fara á fund Áns, ok færa mér höfuð hans;þú skalt fara á fund Áns, ok færa mèr höfuð hans; en er þú kemr aptr, áttu þessa ráða von, er þú beiðist, því þá muntu kallaðr mikilmenni ok makligr konúngs mágr. Ívarr kvað eigi auðsóttligt: eðr gefr þú, konúngs systir! jáyrði til þessa máls? Hún svarar: ek ætla vera á valdi bróður míns, ef þú kemr þessu erindi fram. Við þetta fór hann austr í land ok á fund Áns, ok skorar á hann til vetrvistar.
Án spyrr, hverr hann væri, ok kveðst varla vita kunna, með hverjum hug hverr væri, en lézt óvanr at synja matar: ek beiðumst ok ekki forgiptar, fyrr enn ek veit, hversu þegit er, eðr veitt er.Án spyrr, hverr hann væri, ok kveðst varla vita kunna, með hverjum hug hverr væri, en lèzt óvanr at synja matar: ek beiðumst ok ekki forgiptar, fyrr enn ek veit, hversu þegit er, eðr veitt er. Ívarr var honum fylgisamr til smíða ok annars. Þat var eitt kveld, at þeir gengu heim, at Ívarr kom í hug, hvat hann átti at annast; hann hljóp þá at Án, ok hjó til hans; Án gekk skjótara; enn Ívarr hugði, ok var stórfetaðri, ok hjó hann í jörðina ok allt í viðarrætr. Án fann nú atgaungu hans, ok snýr aptr, ok sagði, at honum þótti eigi vel í hald koma vistar launin.
Án batt hann með bogastreng, ok rak hann heim fyrir sér;Án batt hann með bogastreng, ok rak hann heim fyrir sèr; hann setti Ívar í fjötr um nóttina; en er menn vissu þetta, báðu þeir drepa hann, ok segja hann til þess gjört hafa. Án kvað eigi þat skyldu: mun þat þá mælt, at ek gjörumst fjandmaðr konúngs, ef menn vita eigi sanna sögu; vilik þíng láta stefna fjölmennt, ok konúngsmaðr (gjöri) sögu sína, ok gjöri fyrir öllum bert þetta vandræði, ok svá var gjört.vilik þíng láta stefna fjölmennt, ok konúngsmaðr (gjöri) sögu sína, ok gjöri fyrir öllum bert þetta vandræði, ok svâ var gjört. Kom Án á þíngit, ok leiðir Ívar eptir sér.Kom Án á þíngit, ok leiðir Ívar eptir sèr. Án mælti: seg nú fram allt erindi þitt! Ívarr gjörði svá;Ívarr gjörði svâ; þá mæltu allir, at hann hafi sér dauða ráðit.þá mæltu allir, at hann hafi sèr dauða ráðit. Án mælti: nei, sagði hann, þat skal eigi vera; ek veit, hvers hann á heim at vitja, sem þér heyrðuð;ek veit, hvers hann á heim at vitja, sem þèr heyrðuð; hann lét brjóta fótleggi hans allt til knés, ok lét síðan græða ok snúa fótunum öðruvís enn áðr, horfðu þá tær á bak aptr.hann lèt brjóta fótleggi hans allt til knès, ok lèt síðan græða ok snúa fótunum öðruvís enn áðr, horfðu þá tær á bak aptr. Án mælti: stattu nú fyrir mér, ok svá gjörir hann.Án mælti: stattu nú fyrir mèr, ok svâ gjörir hann. Án mælti: nú ertu konúngs gersemi, er þú ert frá því sem aðrir menn; síðan snýr hann andliti hans nökkut, ok mælti: nú ertu til hvorstveggja enda afbragð annarra manna, vænn at yfirliti, enda eigi fættr sem aðrir menn; hittu nú Íngjald konúng; geld ek þik fyrir annann bróðurinn, enda á hann nú híngat einkis at vitja. Ívarr hitti konúng, ok sagði eigi sína slétta;Ívarr hitti konúng, ok sagði eigi sína slètta; konúngr mælti: þat hefik vitat, at menn hafa drepit niðr menn, hverr fyrir öðrum; hitt veit ek varla, at slíkar meiðslar hafi gjörfar verit, ok kalla þat konúngs gersemar, ok þiki mér engi gersemi í þér, ok far til eigna þinna!hitt veit ek varla, at slíkar meiðslar hafi gjörfar verit, ok kalla þat konúngs gersemar, ok þiki mèr engi gersemi í þèr, ok far til eigna þinna! Konúngs systir mælti: villtu nú eigi unna honum ráðahagsins við mik? konúngr kvað þat eigi sama; lét Ívarr sér offr framarla treyst hafa, at hann mundi þessu á leið koma, ok voru því engi fjartök í höfð við þik.lèt Ívarr sèr offr framarla treyst hafa, at hann mundi þessu á leið koma, ok voru því engi fjartök í höfð við þik. Þórir var þá eigi laungum heima. Eptir þetta sendi konúngr 12 menn til höfuðs Áni, ok mælti svá: ek vil senda yðr með þeim hætti á fund Áns, at þér beiðið hann vetrvistar, en hann er stórlyndr, ok mun spyrja, því þér farið svá margir saman: en þér skuluð segja, at þér eigið fé allir saman, ok þér trúið aungum til at skipta með yðr nema honum;Eptir þetta sendi konúngr 12 menn til höfuðs Áni, ok mælti svâ: ek vil senda yðr með þeim hætti á fund Áns, at þèr beiðið hann vetrvistar, en hann er stórlyndr, ok mun spyrja, því þèr farið svâ margir saman: en þèr skuluð segja, at þèr eigið fè allir saman, ok þèr trúið aungum til at skipta með yðr nema honum; ok ef hann tekr við yðr, dragið undir yðr aðra jafnmarga af mönnum hans með fégjöfum, ok kalla ek þá sjálfrátt, at þér látið hann eigi rekast undan.ok ef hann tekr við yðr, dragið undir yðr aðra jafnmarga af mönnum hans með fègjöfum, ok kalla ek þá sjálfrátt, at þèr látið hann eigi rekast undan. Síðan fóru þeir á fund Áns, ok fóru svá orð með þeim, sem konúngr gat til;Síðan fóru þeir á fund Áns, ok fóru svâ orð með þeim, sem konúngr gat til; hann tók þó við þeim, ok voru þeir þar fram um jólin. Eitt kveld mælti Jórunn við Án: hvat gestum hyggr þú þetta vera, er þik hafa heimsótt? Hann sagði: þat hygg ek, at þeir séu góðir menn, ok til þess ætlum vér.Hann sagði: þat hygg ek, at þeir sèu góðir menn, ok til þess ætlum vèr. Hún kveðst eigi þat ætla, at þeir muni dyggvir menn heita mega, ok gruna ek þat, hvort þeir hafa unnit illvirki, eðr ætla þeir til; þvíat hvert sinn er þú gengr frá rúmi þínu, þá sjá þeir eptir þér, ok bregða lit við;þvíat hvert sinn er þú gengr frá rúmi þínu, þá sjá þeir eptir þèr, ok bregða lit við; hann kveðst eigi þat ætla. Enn ber ek meiri önn fyrir þér, enn ek ætlaða, sagði hún, ek vil þú gángir frá húsi á morgin;Enn ber ek meiri önn fyrir þèr, enn ek ætlaða, sagði hún, ek vil þú gángir frá húsi á morgin; (ok ef þeir) gjöra aungan grun á sér, þá mun þetta ekki vera;(ok ef þeir) gjöra aungan grun á sèr, þá mun þetta ekki vera; seg, at þú skalt heim í kveld, ok at þú vilir einn fara; ok ef þeir gjöra nökkurn grun á sér, þá má vita, hverir þeir eru.ok ef þeir gjöra nökkurn grun á sèr, þá má vita, hverir þeir eru. Án kvað svá vera skulu.Án kvað svâ vera skulu. Um morguninn gekk Án frá húsi, ok er vetrgestir sáu þat, hyggja þeir þá færi á Án, ok fóru heiman í tveim stöðum, 6 í hvorum stað, en 6 voru heima af njósnarmönnum ok 6 af húskörlum, er fé tóku til höfuðs Áni;Um morguninn gekk Án frá húsi, ok er vetrgestir sáu þat, hyggja þeir þá færi á Án, ok fóru heiman í tveim stöðum, 6 í hvorum stað, en 6 voru heima af njósnarmönnum ok 6 af húskörlum, er fè tóku til höfuðs Áni; voru 6 af hvorum í fyrisátrinu; þeir settust hjá götu Áns. Jórunn hittir Grím, ok sagði; at henni þótti grunsamlig för þeirra, ok far þú á njósn; hann kvaðst þess búinn, ok fór í skóg með marga menn, svá at hinir vissu eigi, en sáu þeir hvergi.hann kvaðst þess búinn, ok fór í skóg með marga menn, svâ at hinir vissu eigi, en sáu þeir hvergi. Leið nú á kveldit, ok sýndist þeim mest nauðsyn at fara heim ok gæta tímans, at eigi yrði í ráðit um atförina; þeir kvomu heim; Án var þá kominn í öndvegi ok ekki frýnn; Grímr var þá ok heim kominn. Án mælti: þat mun nú hæfa vetrgestum vorum, at segja erindi sin, ok hvern þeir ætluðu mér dauðann í dag;Án mælti: þat mun nú hæfa vetrgestum vorum, at segja erindi sin, ok hvern þeir ætluðu mèr dauðann í dag; ek veit nú ráð yður, ok fyrir laungu vissa ek svik yður viðmik; en eigi hefik dygt hjónaval. Þeir urðu við at gánga. Án mælti: eigi munik drepa hjón (mín), ok fari þau á burt; en konúngsmenn gef ek í vald Grími, frænda mínum, ok hafi hann af þeim gaman í dag, Grímr kvað slíkt vel mælt; hann fór til skógar, með þá ok spyrti þá saman alla á einn gálga. Þetta spyrr Íngjaldr konúngr, ok líkar mjök illa. Þórir var þá kominn til hirðarinnar, hann var hljóðr, ok þótti mjök þrútna málit; konúngr spyrr, því hann væri svá hljóðr;konúngr spyrr, því hann væri svâ hljóðr; vel viljum vér til þín gjöra sem fyrr.vel viljum vèr til þín gjöra sem fyrr. Þórir sagði: ekki frýik á þat, en varla verðr þat með hallkvæmd. Konúngr spyrr: hvat skortir at um þat, sem faðir minn gjörði? Ekki leita ek á þetta, sagði Þórir; en stærrum gaf faðir þinn mér, sem er sverð þetta.en stærrum gaf faðir þinn mèr, sem er sverð þetta. Konúngr sagði: er þat gersemi mikil? Sjá þú, sagði Þórir; konúngr tók við ok brá sverðinu, ok mælti: ekki er þetta ótígins manns eiga. Þórir sagði: þiggi þér þá, herra! konúngr sagði: eigi vil ek þat, þú skalt eiga ok þér lengst fylgja;Þórir sagði: þiggi þèr þá, herra! konúngr sagði: eigi vil ek þat, þú skalt eiga ok þèr lengst fylgja; hann gekk at Þóri í hásætinu, ok lagði í gegnum hann, ok lét þar standa sverðit í sárinu;hann gekk at Þóri í hásætinu, ok lagði í gegnum hann, ok lèt þar standa sverðit í sárinu; hann mælti: ýmsir munu við Án sendast sendíngar á milli; síðan bjó hann skip, ok voru á 60 manna, ok bað þá fara á fund Áns ok leggja í lægi hans ok teygja hann á skip: ok segið, at þar sé kominn Þórir, bróðir hans, ok vill leita um sættir;síðan bjó hann skip, ok voru á 60 manna, ok bað þá fara á fund Áns ok leggja í lægi hans ok teygja hann á skip: ok segið, at þar sè kominn Þórir, bróðir hans, ok vill leita um sættir; en ef hann kemr í greipr yðr, þá drepið hann, ok er þá goldit nökkut fyrir mína bræðr, ef þessir koma fyrir þá; komið snemma dags til Áns '! Þetta verk mæltist mjök illa fyrir, ok var hann nú kallaðr Íngjaldr hinn illi af hverjum manni; síðan fóru þeir veg sinn; en áðr um nóttina enn þeir kvomu við land, þá dreymdi Án, ok sagði Jórunni: mér þótti Þórir hér kominn daprligr mjök;en áðr um nóttina enn þeir kvomu við land, þá dreymdi Án, ok sagði Jórunni: mèr þótti Þórir hèr kominn daprligr mjök; en ávalt hefir hann komit, er mik hefir dreymt hann; en eigi vilda ek at þeir færi erindislausir, er hann færa híngat með slíku móti, (er mér) segir hugr um, því hann sýndist mér allr blóðugr, ok stóð sverð í gegnum hann;en eigi vilda ek at þeir færi erindislausir, er hann færa híngat með slíku móti, (er mèr) segir hugr um, því hann sýndist mèr allr blóðugr, ok stóð sverð í gegnum hann; hún kvað svá vera mega, at skírir væri draumar hans.hún kvað svâ vera mega, at skírir væri draumar hans. Án spratt upp, ok sagði at menn mundu koma; hann lét búa 4 skip, ok voru 2 við útey, en önnur 2 í leynivogi hjá læginu fyrir bænum;hann lèt búa 4 skip, ok voru 2 við útey, en önnur 2 í leynivogi hjá læginu fyrir bænum; Án sendi menn í bygðina eptir mönnum, at drekka fagnaðaröl á mót Þóri, ef hann kemr glaðr ok heill, elligar reyna vopn sín. Án var á bænum, en menn hans á skipum, ok beið hann búinn þess, er at höndum kæmi. Eptir þat sjá þeir, at skip rendi á lægit fyrir bæinn, ok rauðir skildir á. Skipamenn sendu Án orð, at hann kæmi ofan ok fyndi Þóri, bróður sinn, er þar var kominn, at leita um sættir. Án mælti: opt hefir hann ekki þann mun metit, (at gánga heim), ok lætr hann nú lítit á skorta; þeir kvoðu honum svefnhöfugt. Án kveðst gánga mundi ofan at skipi, en eigi lengra Þeir treystust eigi at gánga at honum, ok skutu Þóri af skipi upp, ok báðu Án taka við vinsending Íngjalds konúngs; Án tók Þóri upp, ok mælti; goldit hefir þú grunnyðgi þinnar, er þú trúðir konúngi vel, en annat mun nú skyldara, enn at ávíta þik; hann skaut honum í hellisskúta, en hljóp út á skipit, ok brá upp rauðum skildi; hann leggr nú at þeim, ok börðust þeir, ok fellu mjök menn Íngjalds konúngs.hann leggr nú at þeim, ok börðust þeir, ok fèllu mjök menn Íngjalds konúngs. Einn maðr barðist á knjánum; Grímr sótti at honum; en sá maðr hjó til hans á knésbótina ok af kálfann með hælbeininu, ok lét hann mundu stirðfættan, áðr enn grætt væri;en sá maðr hjó til hans á knèsbótina ok af kálfann með hælbeininu, ok lèt hann mundu stirðfættan, áðr enn grætt væri; þeir drápu hvert manns barn. Án lét haug gjöra ok skip í setja ok Þóri í lyptíng, en konúngsmenn á hvorttveggja borð, til þess at þat sýndist í því, at honum skyldu allir þjóna.Án lèt haug gjöra ok skip í setja ok Þóri í lyptíng, en konúngsmenn á hvorttveggja borð, til þess at þat sýndist í því, at honum skyldu allir þjóna. Grímr var græddr. Konúngr spyrr nú þessi tíðindi, ok þótti enn eigi mjök aukizt hafa sinn sómi eðr sæmd.
Þat var einn morgin at Án var heima á bæ sínum, at hann mælti: þat hygg ek, sagði hann, at menn sé í skóginum mjök margir, ok má vera, at komi at því, sem mælt er, at mikit er konúngs ríkit ok mikil er konúngs gipta.Þat var einn morgin at Án var heima á bæ sínum, at hann mælti: þat hygg ek, sagði hann, at menn sè í skóginum mjök margir, ok má vera, at komi at því, sem mælt er, at mikit er konúngs ríkit ok mikil er konúngs gipta. Án vekr nú upp húskarla sína, ok mælti: opt finnst þat á, at ek er vel kvongaðr; Jórunn hefir opt varat mik við, at ek skylda eigi sitja hér við mótþykki konúngs, en ek vildi láta drífa um stafn, sem verða mætti.Jórunn hefir opt varat mik við, at ek skylda eigi sitja hèr við mótþykki konúngs, en ek vildi láta drífa um stafn, sem verða mætti. Síðan tók hann ás einn, ok hjó í sundr, ok telgir handarhald á báðum hlutunum. Án sagði: þá er vér komum út, mun hríngr sleginn um oss, en mér þikir íllt at flýja;Án sagði: þá er vèr komum út, mun hríngr sleginn um oss, en mèr þikir íllt at flýja; en við Grímr munum eigi vopnum við koma, ok bað hann taka annann trélurkinn, ok svá gjörðu þeir.en við Grímr munum eigi vopnum við koma, ok bað hann taka annann trèlurkinn, ok svâ gjörðu þeir. Þeir sneru nú til sjófar, þá var konúngr þar kominn með mikinn mannfjölda.Þeir snèru nú til sjófar, þá var konúngr þar kominn með mikinn mannfjölda. Þeir Án ruddu götu fyrir sér, ok lömdu á tvær hendr;Þeir Án ruddu götu fyrir sèr, ok lömdu á tvær hendr; þótti konúngs mönnum þar eigi gott at búa undir, en húskarlar sóttu þar eptir, ok voru margir drepnir, en konur komust á náðir Jórunnar. Þeir Án ok Grímr kvomust á eina róðrarskútu, ok sáu konúngsflotann umhverfis sik, en út miðsyndis var ein njósnarskúta. Án sagði, at honum þætti vel, at þeir gjörði þeim nökkurn öfundarkrók, sem oss eru settir til meins. Án skaut einum fork, er járni var búinn, undir rángbyrðit á skútunni, ok gjörðist þat skipti á, at sjór kolblár kom í staðinn, ok kölluðu menn á konúngs skipin, at þeir hjálpi þeim. Án sótti undan út á millum þeirra. Án sagði, at meiri mundi róðr Gríms, ef báðir fætr hans væri jafnir; hann kvað einskis skyldu ísakna. Án fann eigi fyrr enn hlummarnir á árunum skullu millum herða honum, en Grímr var sprúnginn af róðrinum. Án sté nú fyrir borð, ok vildi þat sízt, at konúngs menn hefði hendr at honum;Án stè nú fyrir borð, ok vildi þat sízt, at konúngs menn hefði hendr at honum; þeir sáu at maðrinn var fyrir borð stiginn, en annarr lá dauðr í austrinum; þeir segja konúngi þetta; hann sagði: þess var von at Án fyrimyndi oss at hafa hendr at honum, en þó skal honum fyrir allt eitt koma, ok setjum vörðu allt með sjónum, at hann komist eigi á land. Þetta kom Án í hug, ok snýr þvers til eyjar einnar, er lá utan fyrir, ok komst þar upp, ok var þá allmáttfarinn. Erpr hét sá, er þar bjó, ok kona hans;Erpr hèt sá, er þar bjó, ok kona hans; ekki var þar fleira manna. Erpr kannar fjörur, ok fór með eyk, ok sá at maðr lá mikill á ströndinni; bóndi ætlaði hann dauðan, ok gekk illa at honum; Án bað hann fara djarfliga. Erpr sagði: þú munt hafa hægri sæng haft heima hjá Jórunni; hann ekr honum nú heim, ok skögðu fætrnar út af vagninum; kellíng bað hann eigi dauðum manni heim aka. Erpr kvað önnur efni í vera, ok sagði henni; hún mælti, at þat mundi gott til fjár, ef við góðan dreng ætti um. Án hrestist þar nú mjök. Íngjaldr konúngr hugði Án dauðan, ok fór hann heim. Án var með karli, ok er hann var heill, flytr Erpr hann til lands; Án kvað þeim vel farit hafa, ok gaf kellíngu gull, en Erpi eyna, ok lét þó meira skyldu verðkaup þeirra í tómi.Án kvað þeim vel farit hafa, ok gaf kellíngu gull, en Erpi eyna, ok lèt þó meira skyldu verðkaup þeirra í tómi. Síðan kom Án heim. Jórunn hafði nökkut snúit áleiðis á meðan, ok skorti þó mikit á, at risna mætti haldast. Menn fögnuðu vel Án; en hann svarar húsfreyju: ekki höfum vér jafnir verit um fjárhagina híngat til við þik;en hann svarar húsfreyju: ekki höfum vèr jafnir verit um fjárhagina híngat til við þik; hún kvaðst ekki at því telja, ef hann heldist við;hún kvaðst ekki at því telja, ef hann hèldist við; honum kom nú í hug, at eigi mundi óráðligt, at vitja fjárins í skála Gárans, því honum þótti nú nauðsyn tilbera; hann lét þat nú heim færa, ok sagði Jórunni: hér máttu líta á mína eigu, ok segir allan tilburðinn;hann lèt þat nú heim færa, ok sagði Jórunni: hèr máttu líta á mína eigu, ok segir allan tilburðinn; þótti hann þá eigi félauss, sem menn ætluðu, kom nú í samt lag um fé þeirra sem áðr eðr meira.þótti hann þá eigi fèlauss, sem menn ætluðu, kom nú í samt lag um fè þeirra sem áðr eðr meira. Án setr nú njósnir allavega frá sér.Án setr nú njósnir allavega frá sèr. Íngjaldr konúngr frétti þetta, ok hafði hann gæzlur á sér, ok svaf í skála hjá hirð sinni.Íngjaldr konúngr frètti þetta, ok hafði hann gæzlur á sèr, ok svaf í skála hjá hirð sinni. Án fylgdi smíðum sínum sem fyrr; ok eitt kveld, sem hann gekk frá smíðinni, sá hann í ey einni eld brenna; honum kom í hug, at konúngr mundi enn vitja eða snöttúngar mundu leggjast á fé hans;honum kom í hug, at konúngr mundi enn vitja eða snöttúngar mundu leggjast á fè hans; hann forvitnast um, ok fór til sjófar einsaman, ok tók sér bát, ok nær til eyjarinnar.hann forvitnast um, ok fór til sjófar einsaman, ok tók sèr bát, ok nær til eyjarinnar. Hann sá þar mann sitja við eldstó úngligan ok mikinn; sá var í skyrtu ok línbrók; hann mataðist; silfrdiskr stóð fyrir honum; hann hafði kníf tannskeptan, ok stakk upp úr katlinum, ok át af slíkt er honum sýndist, en kastar aptr í, er kólnaði, en tók þá annat upp. Án þótti hann eigi varliga búa um sik; hann skaut til hans, ok kom í stykkit, er hann vo upp úr katlinum, ok datt þat íösku niðr; hann leggr skeytit niðr hjá sér, ok mataðist sem áðr.hann leggr skeytit niðr hjá sèr, ok mataðist sem áðr. Án skaut ör annarri, ok kom hún í diskinn fyrir hann, ok fell hann í 2 hluti;Án skaut ör annarri, ok kom hún í diskinn fyrir hann, ok fèll hann í 2 hluti; þessi sat ok gaf aungan gaum at þessu; þá skaut Án hinni þriðju, ok kom sú í knífskeptit, er aptr stóð úr hendi honum, ok fló heptit í 2 hluti; þá mælti sjá hinn úngi maðr: þessi maðr gjörði mér mein, en sér lítit gagn, er hann spilti kníf mínum;þá mælti sjá hinn úngi maðr: þessi maðr gjörði mèr mein, en sèr lítit gagn, er hann spilti kníf mínum; hann þreif upp boga sinn, en Án kom í hug, at eigi var víst, hvar óskytin ör geigaði; hann gekk öðrumegin eikarinnar, ok lét hana á millum þeirra.hann gekk öðrumegin eikarinnar, ok lèt hana á millum þeirra. Sjá hinn úngi maðr skaut hinni fyrstu ör, svá Án hugði at koma mundi á hann miðjan, ef hann hefði beðit;Sjá hinn úngi maðr skaut hinni fyrstu ör, svâ Án hugði at koma mundi á hann miðjan, ef hann hefði beðit; önnur þótti honum sem komit mundi hafa fyrir bríngspalir honum, en hin þriðja í augat, ok stóðu svá allar til í eikinni, þar sem Án hafði staðit.önnur þótti honum sem komit mundi hafa fyrir bríngspalir honum, en hin þriðja í augat, ok stóðu svâ allar til í eikinni, þar sem Án hafði staðit. Þá mælti sá hinn úngi maðr: hitt er þeim ráð, er skaut at mér, at sýna sik nú, ok hittumst við, ef hann á við mik sakir;Þá mælti sá hinn úngi maðr: hitt er þeim ráð, er skaut at mèr, at sýna sik nú, ok hittumst við, ef hann á við mik sakir; síðan gekk Án fram, ok tóku til glíma, ok var þeirra atgángr mjök sterkligr. Án mæddist skjótara, þvíat hinn var stinnleggjaðr ok sterkr. Án bað þá hvílast, en hinn úngi maðr lézt búinn til hvorstveggja, ok þó réð Án;Án bað þá hvílast, en hinn úngi maðr lèzt búinn til hvorstveggja, ok þó rèð Án; hann spyrr: hvert er nafn þitt? hann kveðst Þórir heita, en sagði föður sinn heita Án, eða hverr ertu? ek heiti Án, sagði hann; úngi maðr sagði, þat mun satt vera, at margs góðs muntu án vera, ok ertu nú án sauðarins þess, er ek tók. Án sagði: hirðum ekki um heiptarmál! ok er þetta lítils vert, eðr hverjar hefir þú jarteignir, ef þú finnr föður þinn? Ek ætla finnast muni sönn merki sögu minnar, en þó em ek eigi skyldr þér at sýna, sagði Þórir.Ek ætla finnast muni sönn merki sögu minnar, en þó em ek eigi skyldr þèr at sýna, sagði Þórir. Án lét þat betr sama at sýna, hvat til marks væri um faðerni hans.Án lèt þat betr sama at sýna, hvat til marks væri um faðerni hans. Þórir sýnir honum hrínginn. Án sagði: sönn er þessi merki, at föður þinn hefir hér fyrir hitt, ok förum heim ok vitjum betra herbergis.Án sagði: sönn er þessi merki, at föður þinn hefir hèr fyrir hitt, ok förum heim ok vitjum betra herbergis. Þeir gjöra nú svá, ok koma heim, ok sátu menn hans ok biðu eptir honum með ugg ok ótta, því þeir vissu eigi, hvat af honum var orðit.Þeir gjöra nú svâ, ok koma heim, ok sátu menn hans ok biðu eptir honum með ugg ok ótta, því þeir vissu eigi, hvat af honum var orðit. Án settist í öndvegi, ok Þórir hjá honum; Jórunn spyrr, hverr sjá maðr væri hinn úngi. Án bað hann sjálfan segja til nafns síns. Hann sagði: Þórir heiti ek, ok em ek son Áns; hún mælti: kemr at því, sem mælt er, at hverr er auðgari enn þikist; ekki sagðir þú mér at þú ættir þenna son, en þó hygg ek ekki aukasmíði vera munu at honum ok togið af honum! eðr hversu gamall ertu? átján vetra, sagði Þórir;ekki sagðir þú mèr at þú ættir þenna son, en þó hygg ek ekki aukasmíði vera munu at honum ok togið af honum! eðr hversu gamall ertu? átján vetra, sagði Þórir; hún sagði: þat ætla ek at ek muna kalla þik hálegg, þvíat ek hefi aungum séð hærra til knés;hún sagði: þat ætla ek at ek muna kalla þik hálegg, þvíat ek hefi aungum sèð hærra til knès; hann sagði: þetta nafn líkar mér, ok muntu gefa mér nökkut í nafnfesti, at menn kalli mik svá;hann sagði: þetta nafn líkar mèr, ok muntu gefa mèr nökkut í nafnfesti, at menn kalli mik svâ; hún sagði, þat skyldu satt, ok gaf honum gull mikit. Án spyrr Þóri at um uppfæði hans með karli; hann kvað þat orð á hafa verit, at þar fæddist upp dóttir; þvíat Íngjaldr konúngr vildi drepa mik, ok flýðik því norðan, sem verða mátti. Þar var Þórir um vetrinn. Án mælti eitt sinn: eigi nenni ek at fæða þik upp sitjanda lengr, ef þú leggr ekki fram; hann kveðst eigi til hafa í fémunum nema hríngin.hann kveðst eigi til hafa í fèmunum nema hríngin. Án kvað sér betra þikja, at hafa sendiför nökkura: sýnist mér sem þú værir skyldr til at hefna nafns þíns á Íngjaldi konúngi;Án kvað sèr betra þikja, at hafa sendiför nökkura: sýnist mèr sem þú værir skyldr til at hefna nafns þíns á Íngjaldi konúngi; ætla ek at þér verði auðit helzt af vorri ætt, þvíat þat er reynt, at við konúngr leggjumst aldrí hendr á;ætla ek at þèr verði auðit helzt af vorri ætt, þvíat þat er reynt, at við konúngr leggjumst aldrí hendr á; ok ekki þarftu híngat at vitja, nema hefndin komi fram, hvort sem þú átt skylt við mik eðr eigi. Sverðit þegn skaltu eiga, ok ef þú kemr þessu verki fram, þá er þar systir konúngs, haf þú hana með þér, ok gjalt henni son fyrir bróður!Sverðit þegn skaltu eiga, ok ef þú kemr þessu verki fram, þá er þar systir konúngs, haf þú hana með þèr, ok gjalt henni son fyrir bróður! Þórir kvað þetta gjöra mundu, ok helt með skip albúit í hernað, en at hausti hafði hann 5 skip vel skipuð;Þórir kvað þetta gjöra mundu, ok hèlt með skip albúit í hernað, en at hausti hafði hann 5 skip vel skipuð; hann var yfrit djarfr maðr ok sterkr ok hinn mesti hervíkíngr. Hann kom á bæ Íngjalds konúngs á náttarþeli, ok bar eld at skálanum; vöknuðu menn við reykinn. Íngjaldr konúngr spyrr, hverr fyrir eldinum réði.Íngjaldr konúngr spyrr, hverr fyrir eldinum rèði. Hann kvað Þórir hálegg þar vera. Konúngr segir: vera má at þessi gneisti hafi flogit af Drífu karls dóttur, því þar hefir mér lengi grunr á verit;Konúngr segir: vera má at þessi gneisti hafi flogit af Drífu karls dóttur, því þar hefir mèr lengi grunr á verit; ok má vera at oss verði fullelda um þat lýkr. Þórir kveðst á þat viljaðr, at sjatnaði illvirki hans. Íngjaldr konúngr lét þá brjóta upp stokkana, ok bera á skálahurðina, ok kvað eigi vilja inni brenna;Íngjaldr konúngr lèt þá brjóta upp stokkana, ok bera á skálahurðina, ok kvað eigi vilja inni brenna; þá hlupu menn út. Þórir var nær staddr, þá er konúngr kom út, ok hjó hann banahögg. Hann tók burt Ásu, ok hafði með sér ok mikit fé, ok sendi hvorttveggja föður sínum;Hann tók burt Ásu, ok hafði með sér ok mikit fè, ok sendi hvorttveggja föður sínum; hann tók vel við Ásu, en Þórir leggst í hernað, ok vann mörg framaverk; hann var ágætr maðr, ok þótti líkr föður sínum. Þórir kom með þat til Áns, at hann var orðinn stórauðigr, ok fekk þar góðar viðtökur.Þórir kom með þat til Áns, at hann var orðinn stórauðigr, ok fèkk þar góðar viðtökur. Hann var þar um vetrinn, en at vori sagði hann Áni, at hann vill á burt ráðast, ok gef ek þér upp eignir allar;Hann var þar um vetrinn, en at vori sagði hann Áni, at hann vill á burt ráðast, ok gef ek þèr upp eignir allar; en þú girnst eigi eignir þær, sem Íngjaldr konúngr hefir átt! Þvíat skamt mun at bíða, at eytt mun fylkiskonúngum; ok er betra at gæta sinnar sæmdar, enn at setjast í hærra stað ok þaðan mínkast; en ek mun fara norðr í Hrafnistu til eigna minna. Erp skaltu annast ok fóstra þinn ok móður; síðan fór Án norðr, en Þórir varð gildr maðr. Án kom norðr í eyna, ok átti hann þar dóttur, þá er Mjöll hét, móður Þorsteins, Ketils sonar raums, föður Íngimundar hins gamla í Vazdal.Án kom norðr í eyna, ok átti hann þar dóttur, þá er Mjöll hèt, móður Þorsteins, Ketils sonar raums, föður Íngimundar hins gamla í Vazdal. Án átti opt at berja um þær skinnkyrtlur norðr þar, ok þótti hann hinn mesti maðr fyrir sér.Án átti opt at berja um þær skinnkyrtlur norðr þar, ok þótti hann hinn mesti maðr fyrir sèr. Son Þóris var Ögmundr akraspillir, faðir Sigurðar bjóðaskalla, ágæts manns í Noregi, ok lýkr hér við sögu Áns bogsveigis.Son Þóris var Ögmundr akraspillir, faðir Sigurðar bjóðaskalla, ágæts manns í Noregi, ok lýkr hèr við sögu Áns bogsveigis.