Þat er sagt um sumarit eptir at Ólafr konungr fór at veizlum austr um Víkina ok víðar annarstaðar, tók hann veizlu á þeim bœ, er á Reinu heitir, hann var mjǫk fjǫlmennr; sá var maðr þá með konungi, er Þorsteinn hét, Þorkelsson, Ásgeirssonar œðikolls, Auðunarsonar skǫkuls, íslenzkr maðr, ok hafði komit til konungs um vetrinn áðr. Um kveldit er menn sátu yfir drykkjuborðum, talaði Ólafr konungr, at engi maðr af hans mǫnnum skyldi einnsaman fara í salerni um náttina, þvíat hverr sem ganga beiddisk, skyldi með sér kalla sinn rekkjufélaga, ella kvað hann eigi mundu hlýða.
Drekka menn nú vel um kveldit, en er ofan váru drykkjuborð, gengu menn at sofa, ok er áleið náttina, vaknaði Þorsteinn íslendingr, ok beiddi at ganga af sæng, en sá svaf fast, er hjá honum lá, svá at Þorsteinn vildi víst eigi vekja hann; stendr hann þá upp, ok kippir skóm á fœtr sér, ok tekr yfir sik einn feld þykkvan, ok gengr til heimilishúss, þat var stórt hús, svá at ellifu menn máttu sitja hvorumegin; sezk hann á yztu setu, ok er hann hefir setit nokkura stund, sér hann at púki kemr uppá innstu setu, ok sat þar.
Þorsteinn mælti þá: "hverr er þar kominn?"
Dólgrinn svarar: "hér er kominn Þorkell hinn þunni, er fell á hræ með Haraldi konungi hilditǫnn."
"Hvaðan kom þú nú at?" kvað Þorsteinn.
Hann sagðisk nú nýkominn at or helvíti.
"Hvað kanntu þaðan at segja?" spurði Þorsteinn.
Hinn svarar: "hvers viltu spyrja?"
"Hverir þola bezt píslir í helvíti?"
"Engi betr," kvað púki, "enn Sigurðr Fáfnisbani."
"Hverja písl hefir hann?"
"Hann kyndir ofn brennanda," sagði draugrinn.
"Ekki þiki mér þat svá mikil písl," segir Þorsteinn.
"Eigi er þat þó," kvað púki, "þvíat hann er sjálfr kyndarinn."
"Mikit er þat þá," kvað Þorsteinn; "eða hverr þolir þar verst píslir?"
Draugrinn svarar: "Starkaðr inn gamli þolir verst, þvíat hann œpir svá, at oss fjandunum er þat meiri pína, enn flest alt annat, svá at vér megum fyrir hans ópi aldri náðir hafa."
"Hvat pínu hefir hann þess," kvað Þorsteinn, "er hann þolir svá illa, svá hraustr maðr sem hann hefir sagðr verit?"
"Hann hefir ǫklaeld."
"Ekki þiki mér þat svá mikit," sagði Þorsteinn, "slíkum kappa sem hann hefir verit."
"Ekki er þá rétt álitit," kvað draugrinn, "þvíat iljarnar einar standa upp or eldinum."
"Mikit er þat," kvað Þorsteinn, "ok œp þú eptir honum nǫkkut óp."
"Þat skal vera," kvað púki.
Hann sló þá í sundr á sér hvoptonum, ok setti upp gaul mikit, en Þorsteinn brá feldarskautinu at hǫfði sér; honum varð mjǫk ósvift við óp þetta, ok mælti: "œpir hann þetta ópit mest svá."
"Fjarri fer um þat," kvað draugrinn, "þvíat þetta er óp várt drýsildjǫflanna."
"Œp þú eptir Starkaði líttat," kvað Þorsteinn.
"Þat má vel," kvað púki.
Tekr hann þá at œpa í annann tíma svá ǫskrliga, at Þorsteini þótti firn í, hversu mikit sjá fjandi jafnlítill gat gaulat. Þorsteinn gerir þá sem fyrr, at hann vafði feldinum at hǫfði sér, ok brá honum þó svá við, at úmegin var á honum, svá at hann vissi ekki til sín.
Þá spurði púki; "hví þegir þú nú?"
Þorsteinn ansaði, er af honum leið: "því þegi ek, at ek undrumsk hve mikil ógnarraust at liggr í þér, eigi meiri púki enn mér sýnisk þú vera; eða er þetta hit mesta óp Starkaðar?"
"Eigi er nærri því," segir hann, "þetta er heldr hit minsta óp hans."
"Drag þú eigi undan lengr," kvað Þorsteinn, "ok lát mik heyra hit mesta ópit."
Púki játtaði því. Þorsteinn bjósk þá við, ok braut saman feldinn ok snaraði hann svá at hǫfði sér, ok helt at utan báðum hǫndum. Draugrinn hafði þokat at Þorsteini um þrjár setur við hvert óp, ok váru þá þrjár einar á milli þeirra. Púkinn belgði þá hræðiliga hvoptana, ok sneri um í sér augunum, ok tók at gaula svá hátt, at Þorsteini þótti or hófi keyra, ok í því kvað við klukkan í staðnum, en Þorsteinn fell í úvit fram á gólfit; en púkanum brá svá við klukkuhljóðit, at hann steyptisk niðr í gólfit, ok mátti lengi heyra yminn niðr í jǫrðina. Þorsteinn raknaði skjótt við, ok stóð upp, ok gekk til sængr sinnar ok lagðisk niðr.
En er mornaði stóðu menn upp, gekk konungr til kirkju, ok hlýddu tíðum; eptir þat var gengit til borða.
Konungr var ekki forráðsblíðr, hann tók til orða: "hefir nokkur maðr farit einnsaman í nátt til heimilishúss."
Þorsteinn stóð þá upp, ok fell fram fyrir konung, ok sagðisk af hafa brugðit hans boði.
Konungr svarar: "ekki var mér þetta svá mikil meingerð, en sýnir þú þat, sem talat er til yðvar Íslendinga: at þér sét mjǫk einrænir; en varð þú við nokkut varr."
Þorsteinn sagði þá alla sǫgu, sem farit hafði.
Konungr spurði: "hví þótti þér gagn at hann œpti?"
"Þat vil ek segja yðr, herra! ek þóttisk þat vita, með því at þér hǫfðut varat alla menn við at fara þangat einir saman, en skelmirinn kom upp, at við mundi eigi klaklaust skilja, en ek ætlaði at þér mundit vakna við, herra! er hann œpti, ok þóttumsk ek þá hólpinn, ef þér yrðit varir við."
"Svá var ok," sagði konungr, "at ek vaknaði við, ok svá vissa ek hvat framfór, ok því lét ek hringja, at ek vissi at eigi mundi þér ella duga; en hræddisk þú ekki þá, er púkinn tók at œpa?"
Þorsteinn svarar: "ek veit ekki, hvat þat er, hræðslan, herra!"
"Var engi ótti í brjósti þér?" sagði konungr.
"Eigi var þat," sagði Þorsteinn, "þvíat við hit síðasta ópit skaut mér nærsta skelk í bringu."
Konungr svarar: "nú skal auka nafn þitt, ok kalla þik Þorstein skelk heðan af, ok er hér sverð, at ek vil gefa þér at nafnfesti."
Þorsteinn þakkaði honum. Svá er sagt, at Þorsteinn gerðisk hirðmaðr Ólafs konungs, ok var með honum síðan, ok fell á Orminum langa með ǫðrum kǫppum konungs.