Þeir komu aftr til skipa um kveldit, ok þǫkkuðu Guði sigr sinn.
Enn er þeir váru á skip komnir, mælti konungr: "Hvar er hann nú Hrafn; gangi hann nú fram, ok leynisk eigi lengr".
Einarr ok Sighvatr mæltu til konungs: "Gefit manninum frið, herra, svá frœkn sem hann er".
Konungr svarar: "Engu heit ek um þat, enn sjá vil ek hann".
Þá gekk Einarr hinn naumdœlski til Hrafns ok mælti: "Nú skal þú ganga fyrir konung, ok ger þik við hann mjúkorðan, ok þó djarfmæltan; seg honum satt ok greiniliga þat, sem hann spyrr þik".
Hrafn gekk fyrir konung, ok kvaddi hann.
Konungr mælti: "Hví fluttir þú, Einarr, sekan mann af Íslandi"?
Hann svarar: "Herra, því at hann var um þat sekr gerr, er hann hefndi fǫður síns, er drepinn var meirr enn saklauss".
Konungr mælti: "Hví draptú Ketil, Hrafn?"
Hann svarar: "Því, herra, at hann níddi mik í kveðskap, enn síðan seldi hann mik í þrældóm; ok þá er ek hafða drepit hann, kvað ek um hann erfiflokk lítt vandaðan".
"Lát heyra hann", sagði konungr.
"Þat skal svá sem þér vilit", sagði Hrafn, "enn hlýða verði þér þá ok ǫðru kvæðinu".
Konungr mælti: "Hvert er þat kvæði?"
"Þat er ort um yðr, herra", sagði Hrafn.
"Kveð þú þá", sagði konungr.
Hann gerði svá; ok er lokit var báðum, mælti konungr: "Misjǫfn kvæði; hví kvattú um mik svá gott kvæði, enn ek vilda bana þér?"
"Því at þú vart góðs kvæðis verðr", segir Hrafn.
Konungr mælti: "Hví komtú til mín í skóginum?"
Hrafn svarar: "Því at ek vænti þaðan gæfunnar, sem nú gafsk, er þér várut, enn áðr mjǫk þrǫngt kostinum, er mér var engi dugnaðarmaðr hér í ókunnu landi, enn hitti í þung tilfelli, at drepa ríkan mann, þótt mér þœtti eigi fyrir sakleysi".
Konungr mælti: "Nú er ransakat allt þitt mál. Enn nú skal segja þat er til mín heyrir: Þá er ek var sofnaðr á skipinu, kom at mér Ólafr konungr faðir minn, ok mælti styggt: Þar liggr þú, Magnús konungr, ok gefr meira gaum at drepa frænda skálds míns fyrir litla sǫk, enn at fá fagran sigr á Dǫnum, óvinum þínum, því at byrr er á kominn. Taktú við ǫllum þeim vel, sem nú eru á skipinu, ella mun liggja á þér víti þessa heims, svá at þér mun eigi duga. Ok þegar ek vaknaða, sá ek þá báða í fyrirrúminu, Sighvat ok Hrafn, enn miklu var ek hræddari orðinn við heitunar-orð fǫður míns, enn ek geymda þá drápsins Ketils, eða annarra saka Hrafns. Nú skal þú, Hrafn, vera hér með oss vel kominn; svá vill faðir minn; ok til yfirbóta við þik er ek hefi þér ónáðir gert, skal ek gifta þér Helgu Ketilsdóttur með miklu fé".
Hrafn svarar: "Þetta vil ek með þǫkkum þiggja. Enn út vil ek í sumar til Íslands, ok frelsa mik undan sekt ok sǫkum, enn sœkja síðan yðarn fund sem skjótast, ok fara tvívegis í sumar, ef svá vill takask".
Konungr bað hann svá gera.
Þá sagði Sighvatr skáld konungi, at hann hafði heitit á Ólaf konung til fulltings Hrafni, þá er hann hafði ekki traust af félǫgum sínum. Konungr mælti: "Mikils virðir faðir minn vingan þína, er hann veitir þér slíkt ok annat þat, er þú biðr hann, svá nú, sem þá er hann lifði hér í heimi".
Hrafn fór út um sumarit, ok kom til Íslands um alþingi. Var þá þegar fœrð fram sýkna hans. Síðan fór hann útan ok móðir hans. Gekk Hrafn at eiga Helgu Ketilsdóttur, ok gaf konungr þeim miklar eignir. Hrafn var jafnan síðan með Magnúsi konungi, meðan konungr lifði. Þótti Hrafn rǫskr maðr í ǫllum raunum. Ok lýkr þar nú frá honum at segja.